پرش به محتوا

امارات متحده عربی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ایران پدیا
→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر
دیداریویکی‌متن
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
 
(۶۱ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''<big>امارات متحده عربی؛</big>''' کشوری فدرال در خاورمیانه در شرق شبه جزیره عربستان و کرانۀ جنوبی خلیج فارس.
'''{{درشت|امارات متحده عربی؛}}''' کشوری فدرال در خاورمیانه در شرق شبه جزیره عربستان و کرانهٔ جنوبی خلیج فارس.


کشور امارات متحده عربی، یک کشور متکی بر سرمایه عظیم حاصله و ذخایر عظیم نفتی، بافت ضعیف اجتماعی و سیستم حکومت مطلقه سیاسی است.  
امارات متحده عربی کشوری در [[خاورمیانه]] است که در کرانه جنوبی [[خلیج فارس]] و [[دریای عمان]] قرار دارد. این کشور در ۱۹۷۱م از اتحاد هفت شیخ‌نشین ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین، رأس‌الخیمه و فجیره تشکیل شد و پایتخت آن ابوظبی است. امارات با جمعیتی حدود ۱۱٫۶ میلیون نفر در ۲۰۲۵م، که بخش عمده آن را مهاجران تشکیل می‌دهند، دارای ساختار سیاسی فدرال و حکومت متمرکز مبتنی بر مناسبات قبیله‌ای است. [[اقتصاد]] آن بر استخراج و صادرات [[نفت خام|نفت]] و [[گاز طبیعی|گاز]] استوار بوده، اما با گسترش بخش‌های [[تجارت]]، خدمات و [[گردشگری]] به یکی از مراکز اقتصادی منطقه تبدیل شده است. در سیاست خارجی، این کشور با دولت‌های غربی، به‌ویژه [[ایالات متحده]]، هم‌سویی دارد و پس از پیوستن به [[پیمان ابراهیم]] در ۲۰۲۰م، روابط خود با [[اسرائیل]] را نیز گسترش داده است. با وجود توسعه در آموزش، زیرساخت و برخی شاخص‌های اجتماعی، محدودیت در [[مشارکت سیاسی]]، نبود نظام حزبی و نقش محدود برخی اقلیت‌ها در ساختار قدرت از ویژگی‌های نظام اجتماعی ـ سیاسی در اماارت متحده عربی به‌شمار می‌رود.


== '''نامگذاری''' ==
== جغرافیا ==
واژه اِماره در لغت به معنی نشان، نشانه و عمارت است و جمع آن اِمارات است.<ref>{{پک|دهخدا|۱۳۷۲|ک=لغت‌نامه دهخدا|ص=۲۶-۲۸|ج=۲}}</ref> نام امارات متحده عربی به معنای امیرنشین‌ها یا شیخنشین‌های متحد عربی است. علت نامگذاری این کشور به امارات این است که پس از تشکیل اتحادیه، هفت امارت یا سرزمین تحت حاکمیت یک امیر یا شیخ، شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عَجْمان، اُمُّ‌القُوَین، رأس‌الخیمه و فُجَیرَه، این کشور را پایه‌گذاری کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۱|ک=مجمع جهانی شیعه‌شناسی|ف=آشنایی با کشور امارات متحده عربی}}</ref>
امارات متحده عربی کشوری با مساحت ۸۳/۶۰۰ کیلومتر مربع است که در نیمکره شمالی و شرقی، در جنوب غربی قاره [[آسیا]] در خاورمیانه واقع شده است. این کشور از نظر وسعت رتبه ۱۱۵ در دنیا را دارد و ابوظبی پایتخت آن است.<ref>{{پک/بن|امارات۳|ک=وب‌سایت گوتوتی آر|ف=خلاصه‌ای از مهم‌ترین تحولات در کشور امارات}}</ref> از شمال و شمال غربی با [[خلیج فارس|خلیج‌فارس]] و کشور ایران، از سمت شرق با [[دریای عمان]] و [[عمان]]، از سمت غرب با [[قطر]] و [[عربستان سعودی]] و از جنوب و جنوب غربی با عمان و عربستان سعودی مرز مشترک دارد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۰}}</ref> شمالی‌ترین نقطه آن از جنوبی‌ترین بخش سرزمین ایران در [[تنگه هرمز]] یعنی [[جزیره لارک]] ۳۹ کیلومتر فاصله دارد.<ref>{{پک|آقاملایی|۱۳۹۰|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی|ف=بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس|ص=۹۱}}</ref>


== '''شکل‌گیری و تأسیس''' ==
== نام‌گذاری ==
قبل از تأسیس امارات متحده عربی، این منطقه امارات متصالحه نام داشته ‌است، همچنین امارات ساحل عمان نیز نامیده شده ‌است.<ref>{{پک/بن|امارات۱|ک=مجمع جهانی شیعه‌شناسی|ف=آشنایی با کشور امارات متحده عربی}}</ref> پس از اخراج پرتغالی‌ها از خلیج فارس، نیروهای بریتانیایی، هلندی، اسپانیایی و فرانسوی جای آنان را گرفتند و به دلیل موقعیت راهبردی منطقه، به اشغال نواحی اطراف خلیج فارس پرداختند. حضور بریتانیا در این منطقه تا سال ۱۹۶۷م ادامه داشت تا اینکه دولت انگلستان اعلام کرد نیروهای خود را تا اواخر سال ۱۹۷۱م از شرق سوئز خارج خواهد کرد. پس از خروج نیرو‌های بریتانیا، شیوخ هفت‌گانه برای تشکیل فدراسیونی از امارات تلاش کردند و در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۸م کنفرانسی در دبی برگزار شد که در آن طرح تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به رهبری شیخ زاید بن سلطان و همراهی شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، به تصویب رسید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱م، شش امارت ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین و الفجیره رسماْ تاسیس یک کشور مستقل دارای حاکمیت را اعلام نمودند و قانون اساسی موقت آن را تصویب کردند. حدود یک ماه بعد، امارت رأس‌الخیمه نیز به این اتحادیه پیوست و همه هفت امارتامارات متحده عربی را شکل دادند.<ref>{{پک|آقاملایی|۱۳۹۰|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی|ف=بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس|ص=۹۳-۹۴}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۲|ک=فرارو|ف=امارات متحده عربی چگونه تاسیس شد؟}}</ref>
واژهٔ امارات در نام کشور امارات متحده عربی، صورت جمع واژهٔ عربی اِمارَة است که در لغت به معنای امیرنشین، حکومت امیر و قلمرو تحت فرمان یک امیر می‌باشد. این واژه از ریشهٔ اَمَرَ به معنای فرمان‌دادن مشتق شده است و با واژهٔ اَمارَة که به معنای نشانه و علامت است، تفاوت دارد.<ref>{{پک|دهخدا|۱۳۷۲|ک=لغت‌نامه دهخدا|ص=۲۶–۲۸|ج=۲}}</ref> قبل از تأسیس امارات متحده عربی، این منطقه امارات متصالحه نام داشته است، همچنین امارات ساحل عمان نیز نامیده شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۱|ک=وب‌سایت مجمع جهانی شیعه‌شناسی|ف=آشنایی با کشور امارات متحده عربی}}</ref> نام این کشور، به معنای امیرنشین‌ها یا شیخ‌نشین‌های متحد عربی است. علت نامگذاری این کشور به امارات این است که پس از تشکیل اتحادیه، هفت امارت شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عَجْمان، اُمُّ‌القُوَین، رأس‌الخیمه و فُجَیرَه، این کشور را پایه‌گذاری کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۱|ک=وب‌سایت مجمع جهانی شیعه‌شناسی|ف=آشنایی با کشور امارات متحده عربی}}</ref>


== '''جغرافیا''' ==
== تاریخ ==
امارات متحده عربی کشوری با مساحت ۸۳/۶۰۰ كيلومتر مربع است که در نیمکره شمالی و شرقی، در جنوب غربی قاره آسیا در خاورمیانه واقع شده است. از نظر وسعت رتبه ۱۱۵ در دنیا را دارد و ابوظبی پایتخت آن است.<ref>{{پک/بن|امارات۳|ک=گوتوتی آر|ف=خلاصه‌ای از مهم‌ترین تحولات در کشور امارات}}</ref> از شمال و شمال غربی با خلیج‌فارس و کشور ایران، از سمت شرق با دریای عمان و عمان، از سمت غرب با قطر و عربستان سعودی و از جنوب و جنوب غربی با عمان و عربستان سعودی مرز مشترک دارد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۰}}</ref> شمالی‌ترین نقطه آن از جنوبی‌ترین بخش سرزمین ایران در تنگه هرمز یعنی جزیره لارک تنها ۳۹ کیلومتر فاصله دارد.<ref>{{پک|آقاملایی|۱۳۹۰|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی|ف=بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس|ص=۹۱}}</ref> عمدتاً داراي آب و هواي بياباني و گرم و خشک است.<ref>{{پک|حنفی|۱۴۰۴|ک=پژوهشنامه علوم دفاعی|ف=تحلیل زمانی- مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی|ص=۹۰}}</ref>
شواهد باستان‌شناسی در امارات متحدهٔ عربی، از جمله کهن‌ترین گورستان‌های داخلی در جبل بوهایس، حاکی از سکونت انسان از حدود ۱۲۵٬۰۰۰ سال پیش همزمان با مهاجرت از [[آفریقا]] و تداوم آن تا دوره‌های نوسنگی و عصر برنز است.<ref>{{پک|Bretzke and et.al|2026|ک=Nature Communications|ف=Evidence from Buhais Rockshelter for human settlement in Arabia between 60,000 and 16,000 years ago|کد=en|ص=1}}</ref> این سرزمین که در منابع میان‌رودانی یا سومر و اکد با نام مَگان یا ماکان شناخته می‌شد، در عصر ام‌النار حدود ۲۶۰۰–۲۰۰۰پ. م. کانون مبادلات تجاری میان تمدن‌های دره سند، دیلمون، بین‌النهرین، ایران و شام بود.<ref>{{پک|Abed|Hellyer|2001|ک=United Arab Emirates: A New Perspective|زبان=en|ج=|ص=40-43}}</ref> پس از آن، در دوره‌های وادی سوق و عصر آهن، نظام‌های آبیاری و کوچ‌نشینی توسعه یافت. در شبه‌جزیرهٔ عربستان شرقی، منطقهٔ امارات امروزی، چند دورهٔ متمایز سکونت انسانی در دوران پیش از اسلام شناسایی شده است: دورهٔ حَفیت (۳۲۰۰–۲۶۰۰پ. م)، فرهنگ ام‌النار (۲۶۰۰–۲۰۰۰پ. م) و تمدن وادی‌سوق (۲۰۰۰–۱۳۰۰پ. م).<ref>{{پک|ابن‌اثیر|۱۳۶۷|ک=الکامل فی التاریخ|ص=۳۷۳|ج=۲}}</ref>


ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال‌های ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه ایران تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی در خلیج‌فارس نشان می‌دهد موضع رسمي ايران در مقابل ادعاي امارات متحده عربي ارائة مستندات تاريخي است که اين جزاير همواره به ايران تعلق داشته‌اند و کشورهای فرانسه، آلمان و بريتانيا نيز در قرن‌هاي هفدهم و هجدهم میلادی این مسئله را پذیرفتند. بريتانيا در آستانة سدة بيستم میلادی جزاير را به امارات متحده عربی واگذار کرد و در سال ۱۹۷۰م بازگشت آنها را به ايران تأیید کرد.<ref>{{پک|جالینوسی و رستمی|۱۳۹۵|ک=مطالعات خلیج‌فارس|ف=بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی|ص=۷۶ و ۸۹}}</ref>
در دوران پیش از اسلام، این منطقه ابتدا زیر نظر [[هخامنشیان]] با نام ساتراپ مَکا یا گدروزیا در منابع یونانی و سپس زیر نظر [[ساسانیان]] با عنوان استان مازون قرار داشت. در دوره‌های پس از اسلام تا پیش از استعمار، نیز جزئی از قلمرو ایران به‌شمار می‌آمد<ref>{{پک|ابن‌اثیر|۱۳۶۷|ک=الکامل فی التاریخ|ص=۳۷۳|ج=۲}}</ref> و پیوندهای تاریخی آن با ایران و بلوچستان یا مکران ادامه یافت.<ref>{{پک|ابن‌صرای|۱۹۹۹|ک=مؤتة للدراسات الإنسانیة والاجتماعیة|ف=مسمیات قدیمة لعمان|کد=لعمان1|ص=۴۳–۵۶}}</ref> در سدهٔ شانزدهم میلادی و در دورهٔ [[صفویه|صفویان]]، با گسترش حضور پرتغالی‌ها در [[خلیج فارس]]، بنادر و سواحل جنوبی این آبراه، از جمله جلفار (رأس‌الخیمهٔ کنونی)، در معرض نفوذ و منازعات اروپایی قرار گرفتند.<ref name=":1">{{پک|Carter|Zhao|Lane and Velde|2020|ک=Arabian Archaeology and Epigraphy|ف=The rise and ruin of a medieval port town: A reconsideration of the development of Julfar|کد=en|ص=501-502}}</ref> سپس در سدهٔ نوزدهم میلادی و در دورهٔ [[قاجاریه|قاجار]]، بریتانیا با انعقاد معاهدات ۱۸۲۰، ۱۸۵۳ و ۱۸۹۲م نفوذ خود را بر شیخ‌نشین‌های ساحل جنوبی خلیج فارس تثبیت کرد.<ref>{{پک/بن|em1|ک=website Department of Antiquities and Museums|ف=European Interest in Ras Al Khaimah|زبان=en}}</ref>


== '''جمعیت''' ==
پس از اعلام خروج نیروهای بریتانیا از شرق سوئز در اواخر سال ۱۹۷۱م، شیوخ هفت‌گانه برای تشکیل اتحادیه‌ای سیاسی اقدام کردند. در [[۲۵ ژانویه]] ۱۹۶۸م کنفرانسی در دبی برگزار شد که در آن طرح تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به رهبری شیخ زاید بن سلطان و همراهی شیخ راشد بن سعید آل‌مکتوم، به تصویب رسید. در [[۲ دسامبر]] ۱۹۷۱م، شش امارت ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین و الفجیره رسماً تأسیس یک کشور مستقل دارای حاکمیت را اعلام و قانون اساسی موقت آن را تصویب کردند. حدود یک ماه بعد، امارت هفتم با نام رأس‌الخیمه نیز به این اتحادیه پیوست و در [[۱۰ فوریه]] ۱۹۷۲م فدراسیون امارات متحدهٔ عربی را شکل دادند.<ref>{{پک|آقاملایی|۱۳۹۰|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی|ف=بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس|ص=۹۳–۹۴}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۲|ک=پایگاه خبری تحلیلی فرارو|ف=امارات متحده عربی چگونه تأسیس شد؟}}</ref>
جمعیت کشور امارات متحده عربی در ابتدای سال ۲۰۲۳م به ۱۰/۱۷ میلیون نفر رسیده است.<ref>{{پک/بن|امارات۴|ک=وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران|ف=ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال ۲۰۲۳}}</ref> جمعیت امارات در سال ۲۰۲۴ به ۱۲/۵ میلیون نفر رسیده است که نسبت به اوایل سال افزایش چشمگیری داشته و این رشد عمدتاً به افزایش جمعیت ابوظبی مربوط می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۶|ک=سفارت جمهوری اسلامی ایران ابوظبی|ف=سیاسی، تاریخچه امارات، اطلاعات کلی در باره امارات}}</ref> اتباع اماراتی نسبت به سایر ملیت‌ها ۱۱/۴۸٪ معادل ۱/۱۷ میلیون نفر است و ۸۸/۵۲٪ حدود ۹ میلیون نفر را مهاجرین تشکیل می‌دهند. ترکیب جنسیتی جمعیت شامل ۶۸٫۵۸ درصد مرد و ۳۱٫۴۲ درصد زن می‌باشد. گروه سنی ۲۵ تا ۵۴ سال ۶۴/۱۵٪ برابر با ۶/۵۲ میلیون نفر رقم قابل توجهی از جمعیت امارات اعم از بومی و غیربومی است که نشان‌دهندهٔ نیروی کار غالب جوان در حوزه‌های مختلف در این کشور است و عمدتاً از اتباع هند و پاکستان هستند که به دلیل ارزان‌ بودن دستمزد، تقاضای بیشتری برای به‌کارگیری آن‌ها وجود دارد. ایرانیان نیز با ۴۸۰هزار نفر در رتبه پنجم قرار گرفته‌اند و ۴/۷۶ درصد کل جمعیت ساکن امارات را تشکیل می‌دهند. ایرانیان مقیم امارات بر خلاف سایر ملیت‌ها اکثراً به‌صورت غیرگروهی به این کشور مهاجرت کرده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۴|ک=وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران|ف=ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال ۲۰۲۳}}</ref>


== '''امارت‌ها''' ==
== طبیعت و اقلیم ==
این کشور با قرار گرفتن در کنار [[خلیج‌فارس]] و [[دریای عمان]]، از موقعیتی راهبردی در نزدیکی [[تنگه هرمز]] برخوردار است و از هفت امارت تشکیل شده که بزرگ‌ترین آنها ابوظبی و کوچک‌ترین آنها عجمان است. سرزمین امارات عمدتاً بیابانی و شامل تپه‌های ماسه‌ای و واحه‌هایی با منابع [[آب]] زیرزمینی است. بلندترین نقطهٔ آن جبل‌جایس در رأس‌الخیمه و مهم‌ترین واحه‌های آن لیوا و بریمی هستند. آب‌وهوای این کشور گرم و خشک و بیابانی است و بارندگی کمی دارد. امارات همچنین دارای جنگل‌های کوهستانی الحجر و نواحی بیابانی ساحلی است. در واحه‌ها درختان [[نخل]]، آکاسیا و اکالیپتوس می‌رویند و حیات وحش آن شامل تیزشاخ عربی، [[شتر]] و [[پلنگ]] است که برنامه‌های حفاظتی در جزیرهٔ صیر بنی‌یاس برای بقای آنها اجرا شده است. پهنه‌های آبی خلیج‌فارس و دریای عمان نیز زیستگاه ماهیانی همچون تُن، سوف و کوسه‌ها است.<ref>{{پک/بن|em5|ک=website Encyclopedia Britannica|ف=United Arab Emirates|زبان=en}}</ref><ref>{{پک|حنفی|۱۴۰۴|ک=پژوهشنامه علوم دفاعی|ف=تحلیل زمانی- مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی|ص=۹۰}}</ref>


# '''ابوظبی:''' پایتخت امارات متحده عربی و حاکم آن شیخ محمد بن زاید آل نهیان است. حکومت این امارت دارای ساختاری مستقل با وزارتخانه‌ها و شورای اجرایی است. ابوظبی به طور مداوم در حال توسعه و پیشرفت در زمینه‌های مختلف برای گردشگران و مهاجران است. وضعیت اقتصادی این کشور، شامل صادرات مروارید، تولید و فروش نفت و گاز طبیعی و تولید انرژی خورشیدی است.
== جمعیت ==
جمعیت کشور امارات متحده عربی در ابتدای سال ۲۰۲۳م به ۱۰/۱۷ میلیون نفر<ref>{{پک/بن|امارات۴|ک=وب‌سایت وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران|ف=ترکیب جمعیت امارات در ابتدای سال ۲۰۲۳}}</ref> و در سال ۲۰۲۶م بالغ بر ۱۱٬۶۶۷٬۵۱۹ نفر گزارش شده است. جمعیت این کشور در این سال، معادل ۰/۱۴ درصد از کل جمعیت جهان است. امارات از نظر جمعیت، رتبهٔ ۸۶ را در میان کشورها دارد.<ref>{{پک/بن|سکان|ک=website Worldometer|ف=سکان الإمارات العربیة المتحدة (مباشر)|زبان=ar}}</ref>
 
بر اساس آمار سال ۲۰۲۳م اتباع اماراتی نسبت به سایر ملیت‌ها ۱۱/۴۸٪ معادل ۱/۱۷ میلیون نفر و ۸۸/۵۲٪ حدود ۹ میلیون نفر را مهاجرین تشکیل می‌دهند. ترکیب جنسیتی جمعیت شامل ۶۸٫۵۸ درصد [[مرد]] و ۳۱٫۴۲ درصد [[زن]] می‌باشد. گروه سنی ۲۵ تا ۵۴ سال ۶۴/۱۵٪ برابر با ۶/۵۲ میلیون نفر جمعیت جوان این کشور عمدتاً از اتباع [[هند]] و [[پاکستان]] هستند که به دلیل ارزان بودن دستمزد، تقاضای بیشتری برای به‌کارگیری آن‌ها وجود دارد. ایرانیان نیز با ۴۸۰هزار نفر در رتبه پنجم قرار گرفته‌اند و ۴/۷۶ درصد کل جمعیت ساکن امارات را تشکیل می‌دهند. ایرانیان مقیم امارات بر خلاف سایر ملیت‌ها اکثراً به‌صورت غیرگروهی به این کشور مهاجرت کرده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۴|ک=وب‌سایت وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران|ف=ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال ۲۰۲۳}}</ref>
 
== امارت‌ها ==
امارات متحدهٔ عربی از هفت امارت تشکیل شده است که هر یک از حاکمیت مستقل داخلی برخوردارند و تحت یک نظام فدرال با یکدیگر همکاری می‌کنند.<ref>{{پک/بن|امارات۶|ک=وب‌سایت سفارت جمهوری اسلامی ایران ابوظبی|ف=سیاسی، تاریخچه امارات، اطلاعات کلی دربارهٔ امارات}}</ref>
# '''ابوظبی:''' پایتخت امارات متحده عربی و حاکم آن شیخ محمد بن زاید آل نهیان است. حکومت این امارت دارای ساختاری مستقل با وزارتخانه‌ها و شورای اجرایی است. ابوظبی به‌طور مداوم در حال توسعه و پیشرفت در زمینه‌های مختلف برای گردشگران و مهاجران است. وضعیت اقتصادی این کشور، شامل صادرات مروارید، تولید و فروش نفت و گاز طبیعی و تولید انرژی خورشیدی است.
# '''دبی:''' دبی، یکی از معروف‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای امارات و مشهور به برج‌ها و آسمان‌خراش‌ها است. از زمان استقرار قبیله بنی‌یاس به رهبری خاندان آل مکتوم اداره می‌شود و حاکم فعلی آن شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، نخست‌وزیر و معاون رئیس‌جمهور امارات است. بحارینه، از دیگر قبایل دبی است و مذهب آنان تشیع می‌باشد. اقتصاد دبی با تغییر نهر دبی به مرکز تجاری رونق یافت و با کشف نفت، توسعه زیرساخت‌ها و بانک‌های اسلامی شکل گرفت. همچنین با تنوع‌بخشی به گردشگری و تجارت بین‌المللی، دبی همچنان به شهر طلا معروف است.
# '''دبی:''' دبی، یکی از معروف‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای امارات و مشهور به برج‌ها و آسمان‌خراش‌ها است. از زمان استقرار قبیله بنی‌یاس به رهبری خاندان آل مکتوم اداره می‌شود و حاکم فعلی آن شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، نخست‌وزیر و معاون رئیس‌جمهور امارات است. بحارینه، از دیگر قبایل دبی است و مذهب آنان تشیع می‌باشد. اقتصاد دبی با تغییر نهر دبی به مرکز تجاری رونق یافت و با کشف نفت، توسعه زیرساخت‌ها و بانک‌های اسلامی شکل گرفت. همچنین با تنوع‌بخشی به گردشگری و تجارت بین‌المللی، دبی همچنان به شهر طلا معروف است.
# '''شارجه:''' این شهر دارای جاذبه‌های فرهنگی و تاریخی بسیاری است. حکومت شارجه تحت رهبری شیخ سلطان بن محمد القاسمی اداره می‌شود. ساختار حکومتی شامل مشاغل و بخش‌هایی مانند شورای اجرایی، شورای مشورتی، دیوان‌های امیری و شهرداری است. اقتصاد شارجه یکی از اقتصادهای قوی و در حال رشد امارات متحده عربی است که تنوع زیادی دارد. افزایش مجوزهای کسب و کار خصوصاْ مالکیت خارجی در شارجه باعث جلب توجه و جذب سرمایه‌گذاران بین‌المللی به این امارت است.
# '''شارجه:''' این شهر دارای جاذبه‌های فرهنگی و تاریخی بسیاری است. حکومت شارجه تحت رهبری شیخ سلطان بن محمد القاسمی اداره می‌شود. ساختار حکومتی شامل مشاغل و بخش‌هایی مانند شورای اجرایی، شورای مشورتی، دیوان‌های امیری و شهرداری است. اقتصاد شارجه یکی از اقتصادهای قوی و در حال رشد امارات متحده عربی است که تنوع زیادی دارد. افزایش مجوزهای کسب و کار خصوصاْ مالکیت خارجی در شارجه باعث جلب توجه و جذب سرمایه‌گذاران بین‌المللی به این امارت است.
# '''رأس‌الخیمه''': این منطقه تحت حاکمیت محلی با رهبری شیخ سعود بن صقر القاسمی اداره می‌شود. سیستم حکومتی این شهر موروثی است. رأس الخیمه بخشی از ساختار فدرالی امارات است که شامل شورای عالی، شورای وزیران و شورای ملی فدرال می‌شود. وضعیت اقتصادی این منطقه با تمرکز بر صنعت، تجارت و کشاورزی به اقتصاد خود تنوع بخشیده است.
# '''رأس‌الخیمه''': این منطقه تحت حاکمیت محلی با رهبری شیخ سعود بن صقر القاسمی اداره می‌شود. سیستم حکومتی این شهر موروثی است. رأس الخیمه بخشی از ساختار فدرالی امارات است که شامل شورای عالی، شورای وزیران و شورای ملی فدرال می‌شود. وضعیت اقتصادی این منطقه با تمرکز بر صنعت، تجارت و کشاورزی به اقتصاد خود تنوع بخشیده است.
# '''عَجْمان:''' کوچک‌ترین امارت از هفت امارت است و تحت رهبری شیخ حُمَید بن راشد النُعیمی و یک شورای اجرایی اداره می‌شود. افزایش شاخص اعتماد تجاری بیانگر استقبال گسترده فعالان اقتصادی از شرایط رو به رشد این امارت است. بخش املاک و مستغلات به‌عنوان پایدارترین صنعت در این منطقه شناخته می‌شود. جوامع عجمان، ام‌القوین و فجیره، سنتی‌ترین جوامع قبیله‌ای هستند.
# '''عَجْمان:''' کوچک‌ترین امارت از هفت امارت است و تحت رهبری شیخ حُمَید بن راشد النُعیمی و یک شورای اجرایی اداره می‌شود. افزایش شاخص اعتماد تجاری بیانگر استقبال گسترده فعالان اقتصادی از شرایط رو به رشد این امارت است. بخش املاک و مستغلات به‌عنوان پایدارترین صنعت در این منطقه شناخته می‌شود. جوامع عجمان، ام‌القوین و فجیره، سنتی‌ترین جوامع قبیله‌ای هستند.
# '''اُمُّ‌القُوَین:''' این منطقه توسط دولت محلی به رهبری خانواده شیخ سعود بن راشد المعلا اداره می‌شود. اقتصاد این شهر ترکیبی از فعالیت‌های سنتی مانند ماهیگیری و کشاورزی و برنامه‌های توسعه‌ای مدرن است که در جهت گسترش پایگاه اقتصادی امارت محسوب می‌شوند.  
# '''اُمُّ‌القُوَین:''' این منطقه توسط دولت محلی به رهبری خانواده شیخ سعود بن راشد المعلا اداره می‌شود. اقتصاد این شهر ترکیبی از فعالیت‌های سنتی مانند ماهیگیری و کشاورزی و برنامه‌های توسعه‌ای مدرن است که در جهت گسترش پایگاه اقتصادی امارت محسوب می‌شوند.
# '''فُجَیرَه:''' امارت فجیره یک سلطنت مطلقه با رهبری شیخ حمد بن محمد الشرقی است. اقتصاد فجیره بر اساس ماهیگیری و کشاورزی استوار است. این امارت دارای موقعیت استراتژیک است. این شهر دارای بندر چندمنظوره‌ای است که بزرگترین شرکت‌های حمل و نقل را جذب می‌کند. مناطق آزاد دبی به ویژه فجیره به جذب سرمایه‌گذاری خارجی در بانکداری، تجارت، بندر و فرودگاه کمک می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۶|ک=وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران|ف=سیاسی، تاریخچه امارات، اطلاعات کلی در باره امارات}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۷|ک=نیووی|ف=شهرهای امارات}}</ref><ref>{{پک|مظفری|۱۳۵۷|ک=امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،|ص=۱۱۵|ج=}}</ref>
# '''فُجَیرَه:''' امارت فجیره یک سلطنت مطلقه با رهبری شیخ حمد بن محمد الشرقی است. اقتصاد فجیره بر اساس ماهیگیری و کشاورزی استوار است. این امارت دارای موقعیت استراتژیک است. این شهر دارای بندر چندمنظوره‌ای است که بزرگ‌ترین شرکت‌های حمل و نقل را جذب می‌کند. مناطق آزاد دبی به ویژه فجیره به جذب سرمایه‌گذاری خارجی در بانکداری، تجارت، بندر و فرودگاه کمک می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۶|ک=وب‌سایت وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران|ف=سیاسی، تاریخچه امارات، اطلاعات کلی دربارهٔ امارات}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۷|ک=وب‌سایت نیووی|ف=شهرهای امارات}}</ref><ref>{{پک|مظفری|۱۳۵۷|ک=امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،|ص=۱۱۵|ج=}}</ref>


== '''زبان و دین رسمی''' ==
== زبان و دین رسمی ==
زبان رسمی و اداری امارات، زبان عربی است و به لهجه‌های عربی فصیح و عربی خلیج محاوره می‌شود. از زبان‌های غیربومی این کشور که کاربرد بسیاری دارد می‌توان به فارسی، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸}}</ref>  
زبان رسمی و اداری امارات، [[زبان عربی]] است و به لهجه‌های عربی فصیح و عربی خلیج محاوره می‌شود. از زبان‌های غیربومی این کشور می‌توان به [[زبان فارسی|فارسی]]، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸}}</ref>


اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از وفات رسول خداˆ توسط عمرو بن عاص وارد این سرزمین شد. ورود تشیع نیز به کشور امارات به قرن نوزدهم میلادی و همزمان با اوج صنعت صید مروارید و ورود بازرگانان ایرانی و هندی بازمی‌گردد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۷}}</ref> امروزه مذاهب اسلامی موجود در امارات متحده عربی عبارت از شافعی، حنبلی، مالکی، حنفی، امامیه، اباضی و وهابی است. اباضی‌ و وهابی‌ها در اقلیت مطلق و اکثر مردم پیرو مذهب مالکی هستند. قبلاً فرقه‌های اسماعیلیه و علی‌اللهی نیز در امارات زندگی می‌کردند، ولی این فرقه‌ها با مرور زمان از بین رفته و یا پیروان آن کوچ کردند و یا اینکه مذهب اسلام را پذیرفتند. از این‌رو، اکثریت ساکنان امارات مسلمان و بومیان و مهاجران عرب، سنی و مهاجران ایرانی شیعه هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۶}}</ref><ref>{{پک|مظفری|۱۳۵۷|ک=امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،|ص=۱۵۷|ج=}}</ref>
اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از رحلت [[حضرت محمد]] توسط عمرو بن عاص وارد این سرزمین شد. ورود تشیع نیز به کشور امارات به قرن نوزدهم میلادی و همزمان با اوج صنعت صید [[مروارید]] و ورود بازرگانان ایرانی و هندی بازمی‌گردد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۷}}</ref> امروزه مذاهب اسلامی موجود در امارات متحده عربی عبارت از شافعی، حنبلی، مالکی، حنفی، [[شیعه]]، اباضی و وهابی است. اباضی و وهابی‌ها در اقلیت مطلق و اکثر مردم پیرو مذهب مالکی هستند. قبلاً فرقه‌های اسماعیلیه و علی‌اللهی نیز در امارات زندگی می‌کردند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۶}}</ref><ref>{{پک|مظفری|۱۳۵۷|ک=امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،|ص=۱۵۷|ج=}}</ref>


در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ شیعه و ۴٪ بقیه مذاهب بودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۳}}</ref> در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه می‌باشند.<ref>{{پک/بن|امارت۵|ک=دانشگاه ادیان و مذاهب|ف=جغرافیای جهان تشیع}}</ref> بیشترین تمرکز شیعیان در امارت دبی است و پس از آن در ابوظبی و شارجه قرار دارند. شیعیان به دو دسته بومی از قبیله بحارنه و غیربومی مهاجران ایرانی، هندی، پاکستانی، بحرینی، عراقی، لبنانی و افغانی تقسیم می‌شوند. گروه خوجه اثنی‌عشری با اصالت هندی و پاکستانی نیز از جمله شیعیان مقیم این کشور هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref>
در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ [[شیعه]] و ۴٪ بقیه مذاهب بودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۳}}</ref> در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه گزارش شده است.<ref>{{پک/بن|امارت۵|ک=وب‌سایت دانشگاه ادیان و مذاهب|ف=جغرافیای جهان تشیع}}</ref> بیشترین تمرکز شیعیان در امارت دبی است و پس از آن در ابوظبی و شارجه قرار دارند. شیعیان به دو دسته بومی از قبیله بحارنه و غیربومی مهاجران ایرانی، هندی، پاکستانی، بحرینی، عراقی، لبنانی و افغانی تقسیم می‌شوند. گروه خوجه اثنی‌عشری با اصالت هندی و پاکستانی نیز از جمله شیعیان مقیم این کشور هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref> ارتباطات روزمره میان شیعیان و غیرشیعیان در سطح جامعه به‌صورت مسالمت‌آمیز توصیف شده است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۷–۹۰}}</ref>


== '''نظام سیاسی''' ==
== نظام سیاسی و ساختار حکومتی ==
کشور امارات متحده عربی، یک کشور با سیستم سیاسی حکومت مطلقه است که در آن همه امور مستقیماً زیر نظر و اداره سلطان یا شیخ انجام می‌شود. نظام حکومتی این کشور بیش از همه متکی بر سیستم قبیله‌ای و طایفه‌گری است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۴|ک=پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه|ف=سیاست و حکومت در امارات عربی متحده}}</ref> این اتحادیه از ابتدا با نابرابری بنیادین در توزیع قدرت میان امارت‌های هفت‌گانه مواجه بود؛ به‌گونه‌ای که در شورای عالی امارات، ابوظبی و دبی از حق وتو برخوردارند و این شکاف همواره منشأ رقابت و بحران‌های مکرر بوده است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۷|ک=مرکز اسناد انقلاب اسلامی|ف=مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی}}</ref> از زمان تأسیس این کشور، تحولی برای نظارت بر اجرای حکومت وجود نداشته و به تدریج حرکت‌هایی آرام در جهت تحولات سیاسی در این کشور مشاهده می‌شود. امارات تنها کشور عضو شورای هم‌کاری خلیج فارس است که تاکنون هیچ‌گونه انتخابات مردمی، حتی در سطح شوراهای شهر در آن برگزار نشده است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۵}}</ref>  
امارات متحده عربی یک فدراسیون پادشاهی مطلقه است که از هفت شیخ‌نشین موروثی تشکیل شده است. شورای عالی اتحاد که متشکل از هفت حاکم امارت‌ها است، عالی‌ترین مرجع تصمیم‌گیری کشور محسوب می‌شود.<ref>{{پک/بن|دولة|ک=وب‌سایت تشریعات الإمارات العربیة المتحدة|ف=دستور دولة الإمارات العربیة المتحدة|زبان=ar}}</ref>


تشکیل حزب و گروه سیاسی در کشور امارات ممنوع است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۲|ک=ایرنا|ف=یک مقام اماراتی تشکیل احزاب سیاسی در کشورش را منتفی دانست}}</ref> این کشور دارای جمعیت‌ها و باشگاه‌های اجتماعی، هنری، صنفی، فرهنگی و فکری است که بیشترین هم‌گرایی را با سیاست‌های راهبردی و کلان نظام امارات متحده دارند. مجلس ملی فدرال امارات با عضویت چهل نماینده انتصابی از سوی حاکمان بدون داشتن حق قانون‌گذاری و تصویب قوانین، یا حق رد صلاحیت و تأیید وزیران، فقط به‌عنوان نهادی مشورتی عمل می‌کند. شیعیان نیز بدون داشتن هیچ حزبی، از دسترسی به پست‌های کلیدی حکومتی محروم هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۵}}</ref> اداره اوقاف جعفری در دبی، تنها نهاد رسمی مسئول امور مذهبی شیعیان است که در سال ۱۹۷۱م تأسیس شده است. شیعیان برای حل اختلافات شرعی به علمای شیعه رجوع می‌کنند، زیرا دادگاهی برای صدور احکام بر اساس مذهب جعفری وجود ندارد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۵-۷۶ و ۸۴}}</ref>
قوه مجریه توسط رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر و شورای وزیران یا کابینه اداره می‌شود.<ref>{{پک/بن|مجلس|ک=وب‌سایت البوابة الرسمیة لحکومة دولة الإمارات العربیة المتحدة (UAE Government Portal)|ف=مجلس الوزراء|زبان=ar}}</ref> شورای عالی اتحاد، رئیس‌جمهور و معاون او را از میان اعضای خود برای دوره‌های پنج‌ساله انتخاب می‌کند؛ هرچند رویه بر این بوده که شیخ ابوظبی به‌عنوان رئیس‌جمهور و شیخ دبی به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر منصوب شوند. شورای عالی علاوه بر تصویب قوانین فدرال، نخست‌وزیر را تأیید کرده و اختیار عزل او را نیز دارد.<ref>{{پک/بن|دولة|ک=وب‌سایت تشریعات الإمارات العربیة المتحدة|ف=دستور دولة الإمارات العربیة المتحدة|زبان=ar}}</ref> بر اساس قانون اساسی، امارت‌های ابوظبی و دبی در شورای عالی از حق وتو برخوردارند و مصوبات ماهوی با رأی حداقل پنج عضو، مشروط بر تأیید این دو امارت، اعتبار می‌یابند.<ref>{{پک/بن|امارات۱۷|ک=وب‌سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی|ف=مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی}}</ref>


در تازه‌ترین تحول سیاسی، دولت امارات با پیشنهاد خاندان آل‌مکتوم و محمد بن‌ راشد، حاکم دبی، تغییراتی در کابینه شامل ادغام وزارتخانه‌ها و حرکت به‌سوی دولت الکترونیک و فناوری‌های نوین در چشم‌انداز دو ساله اعمال کرده که نشان‌دهنده رویکرد اصلاحی آرام اما مستمر است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۵|ک=باشگاه خبرنگاران جوان|ف=چرایی تغییرات سیاسی در کابینه دولت امارات متحده عربی / ماجراجویی‌های نظامی ابوظبی و دردسرهای امنیتی برای دبی}}</ref>
مجلس ملی اتحاد به‌عنوان قوه مقننه، نهادی ۴۰ نفره است<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۵}}</ref> که ۲۰ عضو آن توسط حاکمان امارت‌ها منصوب و ۲۰ عضو دیگر به‌صورت غیرمستقیم از طریق هیئت‌های انتخاباتی برگزیده می‌شوند. نقش این مجلس عمدتاً مشورتی و نظارتی است و حق قانون‌گذاری مستقل ندارد. در سال ۲۰۱۹م تعدادی از نامزدهای انتخابات در اعتراض به سیاست‌های دولت از رقابت در انتخابات انصراف داده و دولت امارات نیز تعدادی از نامزدها را به‌دلیل پرداختن به مسائل سیاسی و انتقاد از دولت در جریان مبارزات انتخاباتی، از دور رقابت‌ها خارج کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۴|ک=خبرگزاری فارس|ف=فرمان رئیس امارات برای تعیین اعضای مجلس ملی فدرال}}</ref> از میان ۹ زن حاضر در مجلس مشورتی، تنها یک نفر از طریق انتخابات وارد شده و هشت نفر دیگر به‌صورت انتصابی فعالیت می‌کنند.<ref>{{پک/بن|امارات۲۶|ک=وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم‌ها و امیدها}}</ref>


=== مناسبات منطقه‌ای خلیج‌فارس ===
قوه قضائیه به‌عنوان یکی از ارکان پنج‌گانه حکومت فدرال، متشکل از دادگاه‌های فدرال و دادسرای فدرال بوده و اختیارات خود را مطابق با مفاد قانون اعمال می‌کند. دادگاه‌های فدرال در سه سطح شامل دادگاه عالی اتحاد، دادگاه‌های تجدیدنظر فدرال و دادگاه‌های بدوی فدرال هستند. برخی امارت‌ها مانند دبی و ابوظبی دارای سیستم‌های قضایی مستقل محلی هستند.<ref>{{پک/بن|القضاء|ک=وب‌سایت البوابة الرسمیة لحکومة دولة الإمارات العربیة المتحدة (UAE Government Portal)|ف=القضاء الاتحادی|زبان=ar}}</ref>
امارات متحده عربی از سال ۲۰۱۰م راهبرد موازنه استراتژیک را در تقابل با ایران کنار گذاشت و رویگرد واقع‌گرایی تهاجمی را با هدف تقویت توان نظامی در مقابل ایران و استفاده مؤثر از نیروی نظامی به‌منظور مهار نفوذ منطقه‌ای ایران در پیش گرفت.<ref>{{پک|هدایتی و  پورشیرمحمدی|۱۴۰۳|ک=آفاق امنیت|ف=استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس|ص=۱۷۴}}</ref>  


پس از سال ۲۰۱۵م، در جنوب غرب آسیا اتخاذ استراتژی موازنه دور از ساحل آمریکا که برون‌سپاری برخی مسئولیت‌های هژمونیک را به همراه داشت، شرایط جدیدی را در منطقه به وجود آورده است. یکی از پیامدهای مهم این تحولات تغییر الگوهای دوستی و دشمنی و شکل‌گیری ائتلاف‌های جدید امنیتی است که مستقیماْ بر منافع بازیگران مختلف تاثیر می‌گذارد.<ref>{{پک|میرفخرایی|۱۴۰۳|ک=پژوهش‌های بین‌الملل|ف=سیاست نگاه به شرق امارات متحده عربی در بستر تحول موازنه قوای منطقه ای پس از ۲۰۱۵|ص=۱۷۴}}</ref>
=== تحولات و چالش‌های سیاسی ===
از تحولات سال‌های اخیر نظام سیاسی امارات متحده عربی، افزایش سهم زنان در مجلس به ۵۰٪،<ref>{{پک/بن|امارات۰۴|ک=خبرگزاری فارس|ف=فرمان رئیس امارات برای تعیین اعضای مجلس ملی فدرال}}</ref> انتصاب جوانان به پست‌های کلیدی از جمله وزیر ۲۲ ساله امور جوانان،<ref>{{پک/بن|امارات۰۵|ک=خبرگزاری جمهور|ف=وزیر زن در امارات با تنها ۲۲ سال سن}}</ref> ادغام و حذف حدود ۵۰٪ از نهادهای فدرال و حرکت به سمت دولت الکترونیک و فناوری‌های نوین<ref>{{پک/بن|امارات۱۵|ک=پایگاه خبری تحلیلی باشگاه خبرنگاران جوان|ف=چرایی تغییرات سیاسی در کابینه دولت امارات متحده عربی / ماجراجویی‌های نظامی ابوظبی و دردسرهای امنیتی برای دبی}}</ref> و وزارتخانه‌های نوآورانه مانند وزارت هوش مصنوعی،<ref>{{پک/بن|امارات۰۶|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=چه کشورهایی وزیر هوش مصنوعی دارند؟}}</ref> وزارت خوشبختی یا همزیستی و وزارت تسامح است.<ref>{{پک/بن|em6|ک=website Ministry of Tolerance & Coexistence|ف=UAE announces initiatives to promote tolerance, coexistence, and happiness in world societies|زبان=en}}</ref>


در میان کشورهای منطقه، عربستان و امارات به دلیل جایگاه ژئوپلیتیک خود، نقشی کلیدی در همکاری با قدرت‌های فرامنطقه‌ای ایفا می‌کنند. امارات با اجرای راهبردهای متعددی از جمله امضای توافق‌های نظامی با دولت‌های غربی و در اختیار گذاشتن پایگاه‌های نظامی به آن‌ها، مشارکت در توسعه سامانه دفاع موشکی یکپارچه مورد نظر آمریکا در منطقه، گسترش همکاری با ناتو، برگزاری مانورهای مشترک با کشورهای قدرتمند جهان، اعزام نیروهای نظامی به مأموریت‌های بین‌المللی، برگزاری نشست‌های نظامی-امنیتی جهانی، تلاش برای تأمین تجهیزات نظامی راهبردی، متنوع‌سازی منابع خرید تسلیحات، دنبال کردن سیاست خودکفایی در تولید سلاح و تجهیزات نظامی، و مداخله نظامی در بحران‌های منطقه‌ای، به دنبال افزایش نفوذ خود در غرب آسیا و ایفای نقشی فراتر از اندازه و جایگاه واقعی‌اش در عرصه منطقه و جهان است. این کشور با تعیین چشم‌اندازی مبنی بر تبدیل شدن به نخستین قدرت نظامی در خلیج فارس و بهره‌گیری از این توانمندی نظامی برای پیشبرد اهداف سیاسی خود در غرب آسیا، برنامه‌های توسعه نظامی خویش را طراحی کرده است.<ref>{{پک|هدایتی و پورشیرمحمدی|۱۴۰۳|ک=آفاق امنیت|ف=استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس|ص=۱۴۳}}</ref>
در طول تاریخ امارات، تنها یک دوره انتخابات در سال ۲۰۰۶م برگزار شده است و شهروندان این کشور هنوز نتوانسته‌اند به حق انتخاب یا تغییر دولت یا عضویت در احزاب سیاسی دست یابند. کارگران خارجی از بسیاری از حقوق اولیه کار محروم هستند و امارات بسیاری از کنوانسیون‌های بین‌المللی مرتبط با حقوق کارگران را به امضا نرسانده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۰|ک=خبرگزاری فارس|ف=بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات}}</ref> دولت امارات رسانه‌ها را از انتقاد نسبت به مقامات سیاسی و مشکلات اقتصادی کشور منع کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۰|ک=خبرگزاری فارس|ف=بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات}}</ref>


مهمترین راهبرد نظامی امارات، وابستگی شدید به آمریکا با استقرار ۱۳۰۰ نظامی در پایگاه الضفره و امضای موافقت‌نامه دفاعی ۱۹۹۶م است. دکترین نظامی این کشور بر سه محور تقابل با ایران، حفظ امنیت عربی و حضور نیابتی در مناقشات منطقه‌ای استوار است. امارات با سرمایه‌گذاری هنگفت روی سامانه‌های پاتریوت و تاد بر اساس قرارداد ۷ میلیارد دلاری در سال ۲۰۱۱م و هزینۀ نظامی دو برابر ایران، به‌دنبال کاهش وابستگی به آمریکا از طریق صنعتی‌سازی است. هرچند امارات با توجه به موقعیت ژئوپلیتیک خود در منطقه‌ای بحرانی و همچنین فقدان عمق راهبردی دچار تهدیدات فزاینده است که حمله نظامی ایران به خود را بزرگ‌ترین تهدید نظامی برای خود می‌داند.<ref>{{پک/بن|امارات۱۶|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=مهمترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات}}</ref>
تشکیل حزب و گروه سیاسی در کشور امارات ممنوع است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۲|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=یک مقام اماراتی تشکیل احزاب سیاسی در کشورش را منتفی دانست}}</ref> شیعیان از دسترسی به پست‌های کلیدی حکومتی محروم هستند. اداره اوقاف جعفری در دبی، تنها نهاد رسمی مسئول امور مذهبی شیعیان است که در سال ۱۹۷۱م تأسیس شده است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۵–۷۶ و ۸۴}}</ref> حاکمان امارات با احساس خطر، محدودیت‌هایی را بر شیعیان اعمال کردند و از نفوذ آنان در مشاغل حساس کشوری و لشکری خودداری نمودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۶–۷۸}}</ref> همچنین سیاست پاک‎سازی امارات از شیعیان با اخراج هزاران شیعه عراقب، لبنانب، افغانستانب، پاکستانب و هندب در سال‌های اخیر، از دیگر چالش‌های جدی این اقلیت مذهبی به‌شمار می‌آید.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸–۸۵}}</ref>


=== روابط اسرائیل و امارات متحده عربی ===
== روابط و سیاست خارجی ==
پس از انقلاب اسلامی ایران، امارات در جنگ تحمیلی در کنار صدام قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را از دهه ۱۹۸۰م آغاز کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۷|ک=مرکز اسناد انقلاب اسلامی|ف=مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی}}</ref> این روند سرانجام در ۲۳ مرداد ۱۳۹۹ش به عادی‌سازی رسمی روابط انجامید و امارات به سومین کشور عربی پس از مصر و اردن تبدیل شد که با رژیم صهیونیستی پیمان صلح امضا می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۱۹|ک=تابناک|ف=در مورد توافق اسرائیل و امارات در ویکی تابناک بیشتر بخوانید}}</ref> توافق ابراهیم در سال ۲۰۲۰م نقطه‌عطف رسمی‌سازی همکاری‌های امنیتی و نظامی دو طرف بود که پیش‌تر به‌صورت پنهان ادامه داشت. این توافق با محوریت تهدیدانگاری نسبت به ایران، زمینه‌ساز شکل‌گیری رژیم امنیتی پویا در حوزه‌های دفاعی، اطلاعاتی و فناوری نظامی شد و ایران به یکی از مهمترین محورهای همکاری دو طرف تبدیل گردید.<ref>{{پک/بن|امارات۱۸|ک=ایرنا|ف=توافق ابراهیم؛ خروج همکاری‌های امنیتی امارات و اسرائیل از سایه}}</ref>
امارات متحده عربی از اعضای مؤسس [[شورای همکاری خلیج فارس]]، [[اتحادیه عرب]]، [[سازمان همکاری اسلامی]] و [[جنبش عدم تعهد]] است و با اکثر کشورهای جهان روابط دیپلماتیک دارد.<ref>{{پک/بن|em7|ک=website MOFA|ف=Foreign Policy|زبان=en}}</ref> بیشتر نمایندگی‌های دیپلماتیک در ابوظبی و کنسولگری‌ها در دبی مستقر هستند.<ref>{{پک/بن|em8|ک=CBC|ف=U.A.E. leaving OPEC amid Middle East energy supply crunch|زبان=en}}</ref>


پس از امضای توافق ابراهیم، همکاری‌های دفاعی و اطلاعاتی دو طرف به شکل محسوسی افزایش یافت و حوزه‌هایی مانند فناوری‌های نظامی، سامانه‌های دفاعی و امنیت سایبری را در بر گرفت.<ref>{{پک/بن|امارات۱۸|ک=ایرنا|ف=توافق ابراهیم؛ خروج همکاری‌های امنیتی امارات و اسرائیل از سایه}}</ref> در جریان جنگ رمضان، اسرائیل سامانه‌های گنبد آهنین را در اختیار امارات قرار داده بود.<ref>{{پک/بن|امارات۲۱|ک=خبرگزاری فارس|ف=اذعان ۲ مقام آمریکایی به ارسال گنبد آهنین از اسرائیل برای امارات}}</ref> همچنین گزارش شده که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، با سفر به امارات با محمد بن زاید رئیس امارات به‌صورت محرمانه دیدار کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۲|ک=ایرنا|ف=خشم و نگرانی از افشای سفر جنجالی محرمانه نتانیاهو به امارات}}</ref> دیوید بارنی، رئیس سازمان جاسوسی موساد، نیز دو مرتبه به‌طور محرمانه برای هماهنگی‌های مرتبط در طول جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به کشور امارات سفر کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۳|ک=تابناک|ف=سفرهای مخفیانه رئیس موساد به امارات در طول جنگ}}</ref>
امارات با بهره‌گیری از جایگاه ژئوپلیتیک خود، راهبردهای متعددی را برای افزایش نفوذ خود در غرب آسیا دنبال می‌کند: امضای توافق‌های نظامی با دولت‌های غربی، در اختیار گذاشتن پایگاه‌های نظامی از جمله پایگاه الضفره به آمریکا، مشارکت در توسعه سامانه دفاع موشکی یکپارچه آمریکا، گسترش همکاری با ناتو، برگزاری مانورهای مشترک، اعزام نیرو به مأموریت‌های بین‌المللی، تأمین تجهیزات راهبردی، متنوع‌سازی منابع خرید تسلیحات از جمله [[چین]] و [[روسیه]]، سیاست خودکفایی در تولید سلاح و مداخله نظامی در بحران‌های منطقه‌ای [[یمن]] و [[لیبی]]. چشم‌انداز این کشور تبدیل‌شدن به قدرت نظامی برتر در خلیج فارس است.<ref>{{پک|هدایتی و پورشیرمحمدی|۱۴۰۳|ک=آفاق امنیت|ف=استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس|ص=۱۴۳}}</ref> امارات در سال‌های اخیر، روابط خود را با چین و روسیه نیز گسترش داده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۱|ک=وب‌سایت ایراس|ف=جهان هرگز سیاه و سفید نیست: امارات چگونه روابط خود را با ایالات متحده، روسیه و چین توسعه می‌دهد}}</ref> همچنین هند و امارات متحده عربی در ژانویه ۲۰۲۶م، شراکت راهبردی دفاعی، ائتلاف نظامی دهلی و ابوظبی در برابر محور پاکستان را آغاز کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۲|ک=خبرگزاری فارس|ف=ائتلاف نظامی هند و امارات مقابل محور پاکستان-عربستان}}</ref><ref>{{پک/بن|em9|ک=website His Highness Sheikh Mohamed bin Zayed Al Nahyan|ف=UAE President, Indian Prime Minister witness exchange of several agreements, memoranda between two countries|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|em10|ک=website Hindustan Times|ف=India-UAE moving towards strategic defence cooperation|زبان=en}}</ref>


این توافق اهداف راهبردی متفاوتی را برای هر یک از طرفین دنبال می‌کرد. امارات با هدف فرار رو به جلو از تهدیدات ناشی از دموکراسی‌سازی منطقه‌ای، نفوذ جریان‌های اسلامی و پیامدهای توافق برجام و همچنین مقابله با نفوذ ایران، ترکیه و روسیه در کشورهای شورای همکاری خلیج‌فارس، به این توافق تن داد. در مقابل، رژیم صهیونیستی از این توافق به دنبال شکستن شوکت فلسطین، گسترش شهرک‌سازی، مشروعیت‌بخشی به قدس به‌عنوان پایتخت و بهره‌مندی از ثروت‌های کلان کشورهای حاشیه خلیج‌فارس در توسعه اقتصادی و صنعتی خود بود.<ref>{{پک/بن|امارات۲۰|ک=مرکز مطالعات سیاسی و بین‌المللی|ف=بررسی توافق امارات متحده عربی و رژیم صهیونیستی}}</ref> همچمنین تحکیم روابط امارات متحده عربی و رژیم اسرائیل موجب تهدید منافعِ ملی ایران شده و از طریق ایجاد بدبینی و تغییر در موازنه تهدید، بر روابط همسایگی ایران و امارات تأثیر منفی خواهد گذاشت.<ref>{{پک|عباسی و چهارمحالی اصفهانی|۱۴۰۳|ک=پژوهش‌نامه روابط جهانی|ف=روابط امارات متحده عربی با رژیم اسرائیل در پرتو قرارداد ابراهیم و تاًثیر آن بر روابط همسایگی با جمهوری اسلامی ایران|ص=۱۲۴}}</ref>
'''روابط با آمریکا:''' امارات متحده عربی و [[ایالات متحده آمریکا]]، همکاری نظامی-امنیتی دارند. این رابطه بر پایه موافقتنامه دفاعی ۱۹۹۴م است که در سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۹م به‌روزرسانی شده است و شامل حضور دائمی حدود ۳٬۵۰۰ پرسنل نظامی آمریکایی در پایگاه راهبردی الظفره<ref>{{پک/بن|امارات۱۶|ک=وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=مهم‌ترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات}}</ref> و استفاده از بندر جبل‌علی به‌عنوان مهم‌ترین مرکز لجستیکی نیروی دریایی آمریکا در خارج از این کشور است.<ref>{{پک/بن|UAE001|ک=website Citadel|ف=Advanced training, weaponry highlight long-standing ties between US, UAE|زبان=en}}</ref> امارات که از سوی [[واشینگتن]] به‌عنوان شریک دفاعی اصلی شناخته می‌شود، طی دهه‌های گذشته با خریدهای گسترده تسلیحاتی، به یکی از بزرگ‌ترین مشتریان صنایع دفاعی آمریکا تبدیل شده است.<ref>{{پک/بن|UAE002|ک=website Congressional Research Service (CRS)|ف=The United Arab Emirates (UAE): Issues for U.S. Policy|زبان=en}}</ref> ارزش کل فروش نظامی به این کشور از سال ۱۹۵۰م تا ۲۰۲۳م، بالغ بر ۳۳٫۸ میلیارد دلار بوده و در سال‌های اخیر با قراردادهای جدیدی نظیر خرید بالگردهای شینوک و مهمات هدایت‌شونده و همچنین سرمایه‌گذاری‌های کلان در حوزه هوش مصنوعی، حجم این مناسبات اقتصادی-امنیتی به بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار رسیده است.<ref>{{پک/بن|UAE003|ک=website Advisor Perspectives|ف=Trump’s Gulf Visit Ignites Record Military Sales and AI Infrastructure Boom|زبان=en}}</ref> کارشناسان این حجم از سرمایه‌گذاری و وابستگی نظامی را نوعی باج راهبردی یا پرداخت هزینه برای تضمین حمایت‌های سیاسی و نظامی آمریکا و جایگاه ویژه در معادلات منطقه‌ای توصیف می‌کنند.<ref>{{پک/بن|UAE004|ک=website Congress.gov|ف=The United Arab Emirates (UAE): Issues for U.S. Policy|زبان=en}}</ref>


=== روابط دوجانبه ایران و امارات ===
'''روابط با عربستان سعودی:''' تعارضات ساختاری میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی، در شورای همکاری خلیج فارس در زمینه رهبری منطقه، سیاست‌های نفتی و موضوعات ژئوپلیتیک از چالش‌های امارات متحده در روابط خارجی است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۰|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=عصر جدایی عربستان از امارات!}}</ref> در عرصه مناقشات منطقه‌ای، امارات در جنگ داخلی سودان از نیروهای واکنش سریع حمایت می‌کند و در یمن، نیروهای مورد حمایت امارات، بخش‌های بزرگی از جنوب این کشور را تصرف کردند که با ضدحمله ائتلاف عربستان سعودی مواجه شد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۳|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=نیروهای نیابتی امارات در سودان و یمن/ آیا «لیبی‌سازی» سودان به سود اعراب خلیج فارس است؟}}</ref>
بر اساس برخی منابع، علل شکل‌گیری بی‌اعتمادی و بروز تنش در روابط دوجانبه میان ایران و امارات، موضوعاتی نظیر اختلاف بر سر مالکیت جزایر سه‌گانه، فعالیت‌های هسته‌ای و برنامه موشکی بالستیک ایران، همچنین نگرانی از نفوذ شیعیان ایرانی و تلاش برای برانگیختن احساسات سیاسی آنان در امارات است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۳|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=وضعيت سياسی و اقتصادی و جايگاه ايرانيان در امارات}}</ref> در این راستا سیاست کلی امارات در مقابل ایران بر پایه رویکردی دیپلماتیک و مبتنی بر توازن نرم استوار است تا از هرگونه رویارویی مستقیم نظامی یا گرفتار شدن در منازعات نابرابر اجتناب کند.<ref>{{پک/بن|امارات۱۳|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=وضعيت سياسی و اقتصادی و جايگاه ايرانيان در امارات}}</ref>
بروندادهای موازنه جدید بر منافعِ ملی و امنیتِ منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران عبارتند از:
# کاهش مداخلات مستقیم آمریکا در حوزه منافع راهبردی ایران، هرچند جایگزین این عدم مداخله لزوماً منطبق با منافع ایران نیست.
# تداوم نظم امنیتی مدنظر آمریکا در منطقه، علی‌رغم خروج تدریجی و کاهش مداخلات مستقیم این کشور در جنوب غرب آسیا در یک روند میان‌مدت.
# عدم تمایل قدرت‌های نوظهور به ایجاد تحول اساسی در نظم منطقه به نفع ایران در حوزه مسائل ژئوپلیتیک و امنیتی و حرکت آن‌ها در مسیر جلب توجه کشورهای عربی حوزه خلیج فارس.
# امکان‌پذیری طرح‌ریزی نظم جدید امنیتی خاورمیانه توسط ایران با مشارکت بازیگران جدید در دوره گذار، علی‌رغم ملاحظات یادشده.
# قابلیت بالاتر بازیگران نوظهوری نظیر هند، چین، روسیه، کره جنوبی و ژاپن نسبت به آمریکا در حفظ و برقراری ثبات و امنیت در جنوب غرب آسیا و سطحی از عملگرایی آن‌ها به دلیل وابستگی به نفت و منابع این منطقه.<ref>{{پک|میرفخرایی|۱۴۰۳|ک=پژوهش‌های بین‌الملل|ف=سیاست نگاه به شرق امارات متحده عربی در بستر تحول موازنه قوای منطقه ای پس از ۲۰۱۵|ص=۱۸۵-۱۸۶}}</ref>


== '''نظام اجتماعی''' ==
'''روابط با اسرائیل:''' پس از [[انقلاب اسلامی ایران]]، امارات در [[جنگ عراق با ایران]] در کنار [[صدام حسین]] قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را از دهه ۱۹۸۰م آغاز کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۷|ک=وب‌سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی|ف=مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی}}</ref> در سال ۲۰۲۰م با امضای [[پیمان ابراهیم]]، روابط خود را با اسرائیل عادی‌سازی کرد و به سومین کشور عربی پس از [[مصر]] و [[اردن]] تبدیل شد که با اسرائیل پیمان صلح امضا می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۱۹|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=در مورد توافق اسرائیل و امارات در ویکی تابناک بیشتر بخوانید}}</ref> این توافق با محوریت تهدیدانگاری نسبت به ایران، زمینه‌ساز همکاری‌های دفاعی، اطلاعاتی و فناوری نظامی شد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۸|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=توافق ابراهیم؛ خروج همکاری‌های امنیتی امارات و اسرائیل از سایه}}</ref>
نظام اجتماعی این کشور و جهت‌گیری حاکمان آن، با وجود تنوع قبیله‌ای، تحت تأثیر فرهنگ عربی، ارزش‌های اسلامی و آداب و رسوم قبیله‌ای قرار دارد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۷ و ۹۲}}</ref>


=== آداب اجتماعی ===
در جریان [[جنگ رمضان]]، اسرائیل سامانه‌های [[گنبد آهنین]] را در اختیار امارات قرار داده بود.<ref>{{پک/بن|امارات۲۱|ک=خبرگزاری فارس|ف=اذعان ۲ مقام آمریکایی به ارسال گنبد آهنین از اسرائیل برای امارات}}</ref> همچنین گزارش شده که مقام‌های ارشد رژیم صهیونیستی از جمله [[بنیامین نتانیاهو|نتانیاهو]]،<ref>{{پک/بن|امارات۲۲|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=خشم و نگرانی از افشای سفر جنجالی محرمانه نتانیاهو به امارات}}</ref> رئیس موساد، رئیس شین‌بت و رئیس ستاد ارتش به‌طور محرمانه، در سفر به امارات با محمد بن زاید دیدار کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref> دیوید بارنی، رئیس سازمان جاسوسی موساد، نیز دو مرتبه به‌طور محرمانه برای هماهنگی‌های مرتبط در طول جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به کشور امارات سفر کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۳|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=سفرهای مخفیانه رئیس موساد به امارات در طول جنگ}}</ref>
در راستای رفتارهای روزمره و تعاملات مردم این کشور، فرهنگ امارات بر پایه احترام، ادب و مهمان‌نوازی عربی شکل گرفته است. مردم بومی امارات برخوردی محترمانه، گرم و مؤدبانه دارند و ارتباطات اجتماعی بر پایه ارزش‌های اسلامی است. بر اساس قوانین تماس فیزیکی و حضور جمعی بین مردان و زنان در اماکن عمومی با یکدیگر ممنوع است. خوردن و آشامیدن در اماکن عمومی در ماه رمضان از نظر فرهنگی و قانونی ناپسند است. در مقابل، رعایت احترام و شئونات اجتماعی از سوی مهاجران، باعث ایجاد روابط دوستانه و فرصت‌های بهتر شغلی و اجتماعی می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه  دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref> ایرانیان سنی‌مذهب موجود در امارات متحده عربی از موقعیت اجتماعی بهتری نسبت به ایرانیان شیعه برخوردارند. بیش‌تر ایرانیانی که به تابعیت امارات درآمده‌اند، سنی‌مذهب هستند. ایرانیان شیعه‌ای که موفق به گرفتن تابعیت امارات شده‌اند غالباً تظاهر به سنی‌مذهب بودن می‌نمایند و از حضور در محافل شیعیان در حد امکان دوری می‌ورزند. ارتباط شیعیان با غیرشیعیان نیز مسالمت‌آمیز قلمداد می‌شود.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۷-۹۰}}</ref>


=== زنان ===
'''روابط با ایران:''' روابط ایران و امارات تحت تأثیر عواملی چون اختلاف بر سر مالکیت [[جزایر سه‌گانه خلیج فارس|جزایر سه‌گانه]] [[جزایر سه‌گانه خلیج فارس|خلیج فارس]]،<ref>{{پک|جالینوسی و رستمی|۱۳۹۵|ک=مطالعات خلیج‌فارس|ف=بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی|ص=۷۶ و ۸۹}}</ref> فعالیت‌های هسته‌ای و موشکی ایران و نگرانی امارات از نفوذ منطقه‌ای این کشور قرار دارد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۳|ک=وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=وضعیت سیاسی و اقتصادی و جایگاه ایرانیان در امارات}}</ref> دکترین نظامی امارات بر محور تقابل با ایران، حفظ امنیت عربی و حضور نیابتی در مناقشات منطقه‌ای استوار است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۶|ک=وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=مهم‌ترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات}}</ref> امارات متحده عربی از سال ۲۰۱۰م راهبرد موازنه استراتژیک را در تقابل با ایران کنار گذاشت و رویکرد واقع‌گرایی تهاجمی را با هدف تقویت توان نظامی در مقابل ایران و استفاده مؤثر از نیروی نظامی به‌منظور مهار نفوذ منطقه‌ای ایران در پیش گرفت.<ref>{{پک|هدایتی و پورشیرمحمدی|۱۴۰۳|ک=آفاق امنیت|ف=استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس|ص=۱۷۴}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۱۳|ک=وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=وضعیت سیاسی و اقتصادی و جایگاه ایرانیان در امارات}}</ref> این تغییر رویکرد، هم‌زمان با اتخاذ استراتژی موازنه دور از ساحل از سوی آمریکا پس از سال ۲۰۱۵م رخ داد که به برون‌سپاری برخی مسئولیت‌های هژمونیک به متحدان منطقه‌ای انجامید و الگوهای دوستی و دشمنی تغییر کرد.<ref>{{پک|میرفخرایی|۱۴۰۳|ک=پژوهش‌های بین‌الملل|ف=سیاست نگاه به شرق امارات متحده عربی در بستر تحول موازنه قوای منطقه ای پس از ۲۰۱۵|ص=۱۷۴}}</ref>
در دهه‌های اخیر تلاش برای ارتقای جایگاه زنان که همواره با تبعیض‌های جنسیتی روبرو بودند، به‌صورت چشمگیر افزایش یافته و از اولویت‌های جامعه بین‌المللی به شمار می‌رود.<ref>{{پک/بن|امارات۲۵|ک=سیویلیکا|ف=بررسی رویکرد تحولی حقوق زنان در استراتژی های توسعه ای امارات متحده عربی}}</ref> زنان اماراتی امروزه در دانشگاه‌ها، شرکت‌ها، نهادهای دولتی و حتی پارلمان نقش فعال دارند و دولت امارات برنامه‌های گسترده‌ای برای توانمندسازی آنها اجرا کرده است. برای مهاجران زن نیز، امنیت بالا و قوانین حمایتی باعث شده امارات یکی از بهترین کشورها برای زندگی و کار محسوب شود.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه  دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref> بر اساس آمار، زنان با ۳۴/۶٪، مشارکت در نیروی کار در سال ۲۰۲۴م<ref>{{پک/بن|امارات۶۰|ک=تجارت نیوز|ف=کارآفرینان زن در امارات متحده عربی / سهم زنان در نیروی کار افزایش یافت}}</ref> و تشکیل ۷۰٪ فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، جایگاه برجسته‌ای در عرصه آموزش و اشتغال دارند. با وجود این دستاوردها، زنان در نظام سیاسی استبدادی امارات با محدودیت مواجه‌اند؛ به‌گونه‌ای که از ۹ زن حاضر در مجلس مشورتی، تنها یک نفر انتخاب شده و هشت نفر انتصابی هستند. بر اساس گزارش مجمع جهانی اقتصاد در سال ۲۰۱۸م، امارات در شاخص شکاف جنسیتی از ۱۴۹ کشور در رتبه ۱۲۱ قرار دارد و مرکز حقوق بشر امارات از نادیده‌گرفتن توصیه‌های کمیته رفع تبعیض علیه زنان و ناپدیدشدگی اجباری زنان مدافع حقوق بشر خبر داده است. موانعی نظیر نبود قانون مشخص درباره خشونت خانگی، ازدواج‌های سنتی و داخل قبیله‌ای، چندهمسری و برون‌همسری شامل ازدواج با مردی غیراماراتی، داشتن رضایت همسر برای اشتغال زنان متاهل و قاچاق زنان، از چالش‌های جدی زنان اماراتی محسوب می‌شوند.<ref>{{پک/بن|امارات۲۶|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم ها و امیدها}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران‌ گذار}}</ref> گزارش‌ها نشان می‌دهد که دولت امارات در راستای جلب سرمایه‌گذاری خارجی، دستیابی به شاخص‌های توسعه پایدار و هماهنگی با افکار عمومی جهانی، به‌تدریج تغییرات دموکراتیک و اصلاحات حقوق بشری را دنبال می‌کند که این امر به گسترش روابط سیاسی و اقتصادی امارات با کشورهای غربی کمک شایانی خواهد کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۲۶|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم ها و امیدها}}</ref>


انجمن زنان امارات به‌سرپرستی شیخه فاطمه بنت مبارک از دهه ۱۹۷۰م فعالیت خود را برای توانمندسازی زنان آغاز کرد. هدف از تأسیس این مؤسسه تکریم و افزایش مشارکت اجتماعی زنان، فعال‌تر کردن آنان در خدمت به وطن و برنامه‌‌‌های متنوع دیگری است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران‌ گذار}}</ref> زنان ۱۸٪ از کل کارآفرینان در امارات متحده عربی را تشکیل می‌دهند و ۴۸/۸٪ در سمت مدیر اجرایی هستند. در حالی که ۶۱/۴٪ به‌صورت انفرادی صاحب مشاغل خود هستند. قابل توجه است که ۷۷/۶٪ از مشاغل تحت مالکیت زنان توسط زنان زیر ۴۰ سال مدیریت می‌شود. این فرآیند نشان از نقش مهم زنان جوان در تقویت اقتصاد ملی است. همچنین در نیمه نخست سال ۲۰۲۴م، بیش از ۲۰۰۰ کسب‌وکار جدید توسط زنان تاجر اماراتی ایجاد و ثبت شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۰|ک=تجارت نیوز|ف=کارآفرینان زن در امارات متحده عربی / سهم زنان در نیروی کار افزایش یافت}}</ref>
در جریان جنگ رمضان، امارات متحده عربی با در اختیار گذاشتن خاک و فضای هوایی خود برای حملات ایالات متحده و اسرائیل، مشارکت فعالی در جبهه مخالف ایران داشت.<ref>{{پک/بن|امارات۱۱|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=امارات سفارت خود در ایران را بست}}</ref> در این بازه، تأسیسات انرژی ایران در مناطقی مانند [[جزیره قشم|قشم]]، [[جزیره ابوموسی|ابوموسی]]، [[بندرعباس]] و پالایشگاه در [[لاوان]] هدف حملات هوایی امارات قرار گرفت.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۳۱|ک=خبرگزاری ایسنا|ف=عربستان از حملات مخفیانه امارات به ایران شکایت دارد}}</ref><ref>{{پک/بن|em20|ک=website Futubull News|ف=The UAE involved in the conflict? Reports claim it secretly attacked Iran, hitting an oil refinery on an island in the Persian Gulf in April.|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۳۲|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=امارات مخفیانه به حملات اسرائیل و آمریکا به ایران پیوست/ حمله به «جزیره لاوان» کار امارات بود}}</ref> ایران در پاسخ، با موشک و پهپاد، امارات را هدف قرار داد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref> این اقدام زیرساخت‌های نفتی امارات، از جمله خط لوله حبشان-فجیره را با تهدیدهای جدی مواجه کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۲۹|ک=خبرگزاری خانه ملت|ف=توهم «اسپارتای کوچک» در میدان بزرگان؛ چرا بازی ابوظبی به بن‌بست رسید؟}}</ref> در واکنش به این حملات، وزارت خارجه امارات متحده عربی سفارت خود در [[تهران]] را تعطیل کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۱|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=امارات سفارت خود در ایران را بست}}</ref>


=== خانواده ===
ایران در نامه‌ای به دبیرکل [[سازمان ملل متحد]]، خواستار پرداخت غرامت از سوی امارات به دلیل مشارکت در حملات علیه خود شد.<ref>{{پک/بن|امارات۳۴|ک=خبرگزاری فارس|ف=درخواست غرامت ایران از کشورهایی که در جنگ رمضان نقش داشتند}}</ref> در سطح اقتصادی، این تنش‌ها منجر به خروج امارات از اوپک و اوپک پلاس، اختلال در زنجیره تأمین کالاها و توقف پروژه‌های کریدور اقتصادی مشترک شد.<ref>{{پک/بن|امارات۴۲|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=پایداری افزایش قیمت‌های سوخت، مواد غذایی و پروازها در جهان}}</ref> در همین چارچوب اختلاف میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی نمود بیشتری یافت.<ref>{{پک|موسوی|۱۴۰۵|ک=شبکه شرق|ف=جنگ رمضان و پیامدهای آن}}</ref>
خانواده در فرهنگ در این کشور جایگاهی مقدس دارد؛ پیوند خانوادگی و احترام به والدین از ارزش‌های محوری است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه  دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref> امارات متحده عربی با نامگذاری سال ۲۰۲۶م به‌عنوان سال خانواده، مجموعه‌ای از سیاست‌های هماهنگ را در حوزه اشتغال، رفاه و حقوق خانواده در سطح امارت‌ها و دولت فدرال به اجرا گذاشته است. این سیاست‌ها شامل اصلاح قوانین منابع انسانی، گسترش مرخصی‌های خانوادگی، تسهیل دورکاری، حمایت هدفمند از مادران شاغل و بازنگری در قوانین مدنی خانواده می‌شود. عجمان با تصویب قانون جامع منابع انسانی، امکان ساعات کاری شناور، دورکاری و مرخصی‌های زایمان، پدرانه، ازدواج، مراقبت از کودک و سوگواری را برای کارکنان دولتی فراهم کرده است. دبی و شارجه نیز به‌ترتیب مرخصی ازدواج ۱۰ روزه و ۸ روزه با حقوق کامل برای کارکنان دولتی خود در نظر گرفته‌اند. ابوظبی با تصویب قانون مدنی خانواده در سال ۲۰۲۱م، چارچوب حقوقی سکولار برای غیرمسلمانان شامل ثبت ازدواج مدنی، طلاق بدون اثبات تقصیر و حقوق برابر حضانت را ایجاد کرده است. در سطح فدرال، اصلاحات قانون کار، ۵ روز مرخصی والدینی با حقوق برای همه والدین شاغل و اصلاحات قانون احوال شخصیه، افزایش سن حضانت تا ۱۸ سال و حقوق برابر والدین در سفر با فرزندان را به همراه داشته است. این تحولات نشان‌دهنده بازتعریف نقش دولت در حمایت نهادی از خانواده و انطباق با تحولات سبک زندگی مدرن در امارات متحده عربی است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۷|ک=مسیر اقتصاد|ف=برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»}}</ref>


=== ازدواج و طلاق ===
پس از پایان درگیری‌ها، نشانه‌هایی از تعدیل رویکرد امارات برای کاهش تنش، ازجمله تماس تلفنی معاون رئیس این کشور با رئیس [[مجلس شورای اسلامی|مجلس]] [[مجلس شورای اسلامی|شورای اسلامی]] ایران مشاهده شد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۵|ک=پایگاه خبری تحلیلی شرق|ف=تماس تلفنی مقامات ایران و امارات بعد از جنگ}}</ref> با وجود مشارکت نظامی، امارات همچنان کانال‌های دیپلماتیک پنهانی و میانجی‌گری از طریق [[عمان]] را برای مدیریت روابط با ایران حفظ کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref>
بر اساس نتایج یک نظرسنجی، هزینه‌های بالای ازدواج، مهریه، تأمین مسکن، تغییر سنت‌ها و استقلال زوج‌های جوان، تمایل مردان به ازدواج با زنان خارجی و بالاترین نرخ طلاق، کاهش نقش خانواده‌ها در تربیت و آموزش کودکان در به عهده گرفتن مسؤلیت‌های اجتماعی و دوستی‌های طولانی‌مدت به سبک غربی مهمترین عامل افزایش سن ازدواج و دوری از ازدواج است که به اختلافات پس از ازدواج در امارات می‌انجامد.<ref>{{پک/بن|امارات۶۱|ک=ایرنا|ف=افزایش هزینه ها مهم ترین عامل بالارفتن سن ازدواج در امارات است}}</ref> در عربستان بیش از ۵۷ هزار مورد طلاق در نیمه اول ۲۰۲۵م ذکر شده و در قطر، کویت و امارات متحده عربی نیز روند صعودی مشابهی ثبت شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۲|ک=شفقنا|ف=«ترند طلاق»؛ معضل تازه کشورهای خلیج فارس و افزایش چشمگیر نرخ طلاق در این کشورها}}</ref> ۴ هزار و ۵۵۴ مورد طلاق در امارات در سال ۲۰۱۹م، به ثبت رسیده است. خیانت زناشویی و تمایل مردان به ارتباط با همسر دیگر، عدم تفاهم و سازش، عدم گفتگو، شرایط مالی، عدم علاقه به انجام وظایف خود به‌عنوان همسر و مادر، خشونت خانوادگی، دخالت خویشاوندان همسر، نازایی و اختلاف در فرهنگ‌ها، آداب و و رفتار‌ها از جمله دلایل طلاق در امارات است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۳|ک=خبرگزاری صدا و سیما|ف=افزایش بی سابقه طلاق در امارات عربی متحده}}</ref>


=== فرزندآوری ===
== نیروهای مسلح ==
کشورهای آسیای غربی با فاصله طولانی و از دوره ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵م به باروری زیرسطح جانشینی رسیده‌اند و تا دوره ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹م، ۵۰٪ کشورهای این منطقه از جمله امارات ان مسئله را تجربه کردند.<ref>{{پک|ترابی و فراش خیالو|۱۳۹۹|ک=مطالعات راهبردی زنان|ف=بررسی و مقایسه روند کاهش باروری در کشورهای آسیایی با استفاده از تحلیل پیشینه واقعه|ص=۷ و ۲۳}}</ref> نرخ باروری امارات که در سال ۲۰۱۲م حدود ۵٫۴ فرزند بود، در سال ۲۰۲۲م به ۱٫۴۹ فرزند کاهش یافت.<ref>{{پک/بن|امارات۲۸|ک=Facebook · ایرانیان امارات|ف=نرخ باروری امارات که در ۲۰۱۲ حدود ۵٫۴ فرزند بود}}</ref>
نیروهای مسلح امارات در سال ۱۹۷۱م از نیروهای پیشاهنگی عمان شکل گرفت.<ref>{{پک/بن|em11|ک=website Aletihad|ف=UAE marks 50 years of Armed Forces unification|زبان=en}}</ref> گزارش‌ها حاکی از خرید ۶ فروند بالگرد شینوک،<ref>{{پک/بن|em12|ک=website MILITARNYI|ف=One billion for six helicopters: UAE orders Chinook helicopters|زبان=en}}</ref> ۴۰۰ فروند موشک هوابه‌هوای AIM-۱۲۰، تعداد ۱۵۰۰ بمب کوچک هدایت‌شونده، ۱۲۰۰ بمب هوشمند و همچنین اجزای [[سامانه ضدموشکی تاد|سامانه پدافندی تاد]] (THAAD) از ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۶م است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۷|ک=خبرگزاری صدا و سیما|ف=آمریکا، بیش از ۱۶ میلیارد دلار سلاح به امارات و کویت می‌فروشد}}</ref> اکثر افسران آنها در آکادمی‌های نظامی جمله آکادمی سلطنتی آموزش‌های نظامی سندهرست در بریتانیا آموزش دیده‌اند.<ref name=":02">{{پک|غلام‌نیا|پیرمحمدی|۱۳۹۹|ک=آفاق امنیت|ف=تحول در سیاست منطقه‌ای امارات متحده عربی؛ رهیافت محمد بن زاید|ص=۱۲۲}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۰۱۸|ک=پایگاه خبری تحلیلی فرارو|ف=امیران عرب در کجا آموزش نظامی می‌بینند؟}}</ref>


=== نظام آموزشی ===
نیروهای مسلح امارات در سه سطح زمینی، دریایی و هوایی قرار دارند:
برنامه‌های آموزشی مدارس دولتی در امارات متحده عربی بر اساس ارزش‌ها و اهداف توسعه این کشور تدوین می‌شوند. زبان اصلی آموزش در این مدارس، عربی است و زبان انگلیسی به‌عنوان زبان دوم در نظام آموزشی مورد استفاده است. در کنار مدارس دولتی، مدارس خصوصی نیز فعال هستند که بسیاری از آنها در سطح بین‌المللی اعتبار بالایی دارند. دانش‌آموزان اماراتی می‌توانند به صورت رایگان در مدارس دولتی ثبت‌نام کنند، در حالی که ثبت‌نام در مدارس خصوصی و غیرانتفاعی مستلزم پرداخت هزینه‌ای است که بسته به مدرسه متفاوت می‌باشد.<ref>{{پک/بن|امارات۶۴|ک=دفتر انتشارات و فناوری آموزشی|ف=نگاهی به نظام آموزشی کشور امارات متحده عربی}}</ref> مدارس خصوصی در امارات تابع ۳ نوع‌ نظام آموزشی ازجمله نظام آموزشی منطبق بر نظام آموزشی‌ کشورهای مقیم، نظام آموزشی امارات و نظام آموزشی ویژه هستند.<ref>{{پک|بی‌نام|۱۳۷۵|ک=رشد معلم|ف=آموزش و پرورش در کشورهای دیگر: نظام آموزش و پرورش در امارات متحده عربی|ص=۲۷}}</ref>
* '''نیروی زمینی:''' نیروی زمینی امارات در سال ۱۹۷۶م با تأخیر و به‌صورت شکننده شکل گرفت و با تسلیحات عمدتاً فرانسوی تقویت شد.
* '''نیروی دریایی:''' نیروی دریایی امارات با ۲۵۰۰ پرسنل، پایگاه‌هایی در ابوظبی، دبی، شارجه و رأس‌الخیمه دارد و در مانورهای ائتلاف غربی-عربی شرکت کرده است.
* '''نیروی هوایی:''' نیروی هوایی امارات از سال ۱۹۶۸م پیش از استقلال از [[بریتانیا]] شکل گرفته و امروز با بیش از ۴۵۰۰ پرسنل در ۷ پایگاه مستقر است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۹|ک=وب‌سایت جماران|ف=نیروهای مسلح امارات عربی متحده}}</ref>


در برنامه اصلاحی نظام آموزش و پرورش این کشور، روش‌های تعاملی یادگیری جایگزین رویه‌های پیشین شده و آموزش زبان انگلیسی با دروسی مانند ریاضی و علوم تلفیق گردیده است. بر اساس این برنامه، تحصیل در مقاطع ابتدایی و متوسطه تا پایان کلاس نهم اجباری است و این مدل جهانی شامل فرآیندی چهارمرحله‌ای به مدت ۱۴ سال می‌باشد. موضوعاتی مانند اهمیت فناوری اطلاعات در نظام آموزشی، فعالیت‌های کنگره آموزش و پرورش ابوظبی، شورای آموزش و پرورش دبی و تأثیرپذیری امارات از روش‌های آموزشی رایج در غرب نیز از دیگر محورهای مورد توجه در این نظام به شمار می‌روند. همچنین دو مدرسه شیعی به نام مدرسه امام صادق برای آموزش کودکان شیعه تأسیس شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۴|ک=دفتر انتشارات و فناوری آموزشی|ف=نگاهی به نظام آموزشی کشور امارات متحده عربی}}</ref>
== نظام اجتماعی ==
نظام اجتماعی و جهت‌گیری سیاسی حاکمان این کشور، با وجود تنوع اجتماعی و ساختار شیخ‌نشینی، از فرهنگ عربی، ارزش‌های اسلامی و سنت‌های قبیله‌ای تأثیر پذیرفته است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۷ و ۹۲}}</ref> جمعیت بومی آن عمدتاً ریشه در قبایل عرب دارد و نظام قبیله‌ای، مبتنی بر پیوندهای خویشاوندی و وفاداری به شیوخ، در کنار نقش اجتماعی و اقتصادی، یکی از پایه‌های مشروعیت نظام سیاسی به‌شمار می‌رود.<ref>{{پک|Heard-Bey|۲۰۱۶|ک=Cambridge Core|ف=The Tribal Society of the UAE and its Traditional Economy|کد=en|ص=۱۰۸–۱۱۰}}</ref> این الگو بر شبکه‌های حامی ـ موکل استوار بوده و بر شیوه حکمرانی و سیاست‌گذاری کلان نیز اثر گذاشته است.<ref>{{پک|Mansour|۲۰۱۸|ک=Policy-Making in the GCC: State, Citizens and Institutions|زبان=en|ج=|ص=Abstract}}</ref> گزارش‌ها همچنین حاکی از آن است که این میراث قبیله‌ای، با وجود مدرن‌سازی شتابان و تحولات پس از کشف نفت، همچنان در ساختار اجتماعی ـ سیاسی این کشور تداوم یافته است.<ref>{{پک|Heard-Bey|۱۹۹۵|ک=AJAMES (Annals of Japan Association for Middle East Studies)|ف=Merchants and Ruling Families: Tribal Society and Its Change in Abu Dhabi and Dubai Emirates|کد=en|ص=۱۶۰–۱۶۲}}</ref>


تأسیس دانشگاه زاید در سال ۱۹۹۸م به‌عنوان مرکز تخصصی آموزش زنان، گام مهمی در ارتقای جایگاه آنان محسوب می‌شود که امروزه به پردیس‌هایی برای مردان و زنان گسترش یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۹|ک=ایلنا|ف=زندگینامه شیخ زاید{{!}} بنیانگذار امارات}}</ref> بر اساس آخرین رتبه‌بندی جهانی QS در سال ۲۰۲۷م، که آن را به یکی از معتبرترین نظام‌های ارزیابی دانشگاهی تبدیل کرده است، ده دانشگاه برتر امارات متحده عربی به این شرح هستند. دانشگاه خلیفه در رتبه نخست و در جایگاه ۱۴۷ جهان، دانشگاه امارات متحده عربی در رتبه ۲۱۷ جهان، دانشگاه آمریکایی شارجه در رتبه ۲۵۸، دانشگاه شارجه در رتبه ۲۸۳، دانشگاه ابوظبی در رتبه ۳۴۸، دانشگاه عجمان در رتبه ۳۹۷، دانشگاه العین در رتبه ۵۵۹، دانشگاه زاید در رتبه ۵۸۸، دانشگاه آمریکایی رأس‌الخیمه در رتبه ۶۰۸ و دانشگاه کانادایی دبی در رتبه ۶۱۶ جهان جای گرفته‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۶۵|ک=گوتوتی آر|ف=رنکینگ جهانی QS}}</ref>
=== وضعیت زنان در امارات متحده عربی ===
انجمن زنان امارات (تأسیس دهه ۱۹۷۰م) تحت نظارت شیخه فاطمه بنت مبارک، مسئولیت اصلی توانمندسازی و تکریم جایگاه آنان را بر عهده دارد.<ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=پایگاه خبری تحلیلی همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران گذار}}</ref> زنان در امارات در نهادهای دولتی، پارلمانی و بخش خصوصی حضور دارند و ۷۰٪ از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی این کشور را تشکیل می‌دهند. بر اساس آمار سال ۲۰۲۴م، نرخ مشارکت زنان در نیروی کار ۳۴٫۶٪ است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۰|ک=پایگاه خبری تحلیلی تجارت نیوز|ف=کارآفرینان زن در امارات متحده عربی / سهم زنان در نیروی کار افزایش یافت}}</ref> در حوزه کارآفرینی، ۱۸٪ از کل کارآفرینان اماراتی را زنان تشکیل می‌دهند که ۴۸٫۸٪ از آن‌ها در سمت‌های مدیر اجرایی فعالیت دارند. همچنین بیش از ۷۷٪ از مشاغل متعلق به زنان توسط افراد زیر ۴۰ سال مدیریت می‌شود و تنها در نیمه نخست سال ۲۰۲۴م، بیش از ۲۰۰۰ کسب‌وکار جدید توسط زنان ثبت شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۰|ک=پایگاه خبری تحلیلی تجارت نیوز|ف=کارآفرینان زن در امارات متحده عربی / سهم زنان در نیروی کار افزایش یافت}}</ref> این موارد امارات را به مقصدی برای زندگی و کار زنان مهاجر تبدیل کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref>


=== رسانه‌ ===
امارات در سال ۲۰۱۸م در رتبه ۱۲۱ شاخص شکاف جنسیتی (مجمع جهانی اقتصاد) قرار گرفت. گزارش‌های حقوق بشری به موانعی نظیر فقدان قانون جامع علیه [[خشونت خانگی]]، تداوم [[ازدواج‌ اجباری|ازدواج‌های اجباری]] مبتنی بر عرف قبایلی و [[تعدد زوجات|چندهمسری]] اشاره دارند. همچنین محدودیت در ازدواج با اتباع غیراماراتی و گزارش‌هایی در خصوص [[قاچاق زنان]] و ناپدیدشدگی اجباری، از چالش‌های حقوقی و اجتماعی در این حوزه به‌شمار می‌روند.<ref>{{پک/بن|امارات۲۶|ک=وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم‌ها و امیدها}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=پایگاه خبری تحلیلی همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران گذار}}</ref>
رسانه‌های امارات متحده عربی عمدتاً در مالکیت دولت یا گروه‌های نزدیک به آن هستند و روزنامه‌های روزانه‌ای چون الخلیج، منتشرشده در شارجه، الاتحاد وابسته به گروه ابوظبی، خلیج تایمز و نشریات انگلیسی‌زبان تأثیرگذاری چون گلف تودی<ref>{{پک/بن|امارات۶۶|ک=ایرنا|ف=مهم ترین مطالب روزنامه های امارات}}</ref> و نشنال<ref>{{پک/بن|امارات۶۷|ک=ایرنا|ف=محرمانه/ روزنامه نشنال}}</ref> را شامل می‌شود. این بخش، هم‌زمان با پیشرفت‌های چشمگیر اقتصادی، شاهد رشد قابل‌توجهی نیز بوده، به‌گونه‌ای که در سال ۲۰۲۵م درآمد صنعت سینما از مرز ۷۳۴ میلیون درهم فراتر رفته و بخش بازی‌های دیجیتال نیز به درآمدی بالغ بر ۲.۷ میلیارد درهم دست یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۸|ک=الهيئة الوطنية للإعلام|ف=734 مليون درهم إيرادات السينما في الإمارات}}</ref> خبرگزاری وام (WAM) در سال ۲۰۲۱م سرویس خبری خود را به زبان عبری راه‌اندازی کرده که در راستای روابط تازه با اسرائیل صورت گرفته است.<ref>{{پک/بن|WAM|ک=arabnews|ف=UAE state-news agency WAM launches service in Hebrew|زبان=en}}</ref>


چارچوب نظارتی حاکم بر این حوزه به‌شدت تحت کنترل دولت قرار دارد و سازمان ملی رسانه که در سال ۲۰۲۵م جایگزین نهادهای پیشین شده است، بر تمامی فعالیت‌های رسانه‌ای از جمله محتوای دیجیتال و مناطق آزاد نظارت کرده و قانون جرایم سایبری، هرگونه محتوای منتقدانه یا مغایر با ارزش‌های ملی و امنیت را پیگرد قانونی می‌کند. <ref>{{پک/بن|امارات۶۹|ک=شفقنا|ف=جریمه ۲۰۰ هزار درهمی امارات برای منتشرکنندگان ویدئوی انفجارها}}</ref> همچنین بر اساس گزارش‌های بین‌المللی، در این فضای نظارتی سختگیرانه، امارات اولین کشور عرب‌زبان شد که حداقل سن استفاده از رسانه‌های اجتماعی را تعیین می‌کند. بر اساس این قانون، کودکان زیر ۱۵ سال از ایجاد یا استفاده از هرگونه حساب کاربری در پلتفرم‌های اجتماعی منع شده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۰|ک=ایسنا|ف=امارات هم وارد چرخه محدودیت شبکه‌های اجتماعی شد}}</ref> همچنین چاپ نشریه نسیم برای ساکنان ایرانی شیعه‌مذهب و کتابخانه‌ای با ده هزار جلد کتاب در مسجد امام حسین از فعالیت‌های فرهنگی شیعیان به شمار می‌آید.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰-۸۳}}</ref>
=== خانواده ===
سیاست‌های حمایتی و قوانین مدنی [[خانواده]] در امارات جایگاهی محوری دارد.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref> امارات با نام‌گذاری سال ۲۰۲۶م به عنوان «سال خانواده»، سیاست‌های فدرالی را برای تقویت [[هویت ملی]] و رفاه خانواده به اجرا درآورده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۱|ک=وب‌سایت مسیر اقتصاد|ف=برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»}}</ref><ref>{{پک/بن|em15|ک=website UAE Year Of|ف=About UAE Year Of|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|em16|ک=website Kabar - National News Agency of the Kyrgyz Republic|ف=UAE declares 2026 Year of the Family|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|em17|ک=website Khaleej Times|ف=UAE President announces 2026 as 'Year of family'|زبان=en}}</ref> این راهبردها شامل اصلاح قوانین منابع انسانی، ترویج دورکاری و اعطای [[مرخصی زایمان|مرخصی‌های زایمان]] و مراقبت از کودک در مناطقی چون عجمان، دبی و شارجه است. در سطح حقوقی، قوانین مدنی ابوظبی برای غیرمسلمانان امکان ازدواج مدنی، [[طلاق]] بدون اثبات تقصیر و حضانت برابر را فراهم کرد. اصلاحات فدرال نیز مواردی نظیر ۵ روز مرخصی والدینی و افزایش سن [[حضانت]] تا ۱۸ سال را در بر می‌گیرد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۱|ک=وب‌سایت مسیر اقتصاد|ف=برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»}}</ref>


=== بهداشت و سلامت ===
[[ازدواج]] و طلاق پیشرفت‌های اقتصادی و تغییرات ساختاری در خانواده با افزایش [[سن ازدواج]] و [[نرخ طلاق]] همراه بوده است.<ref>{{پک/بن|em18|ک=website Gulf House for Studies and Publishing|ف=The New Gulf: More Modernity, Fewer Children|زبان=en}}</ref> هزینه‌های ازدواج ([[مهریه]] و مسکن) و تمایل به استقلال در کنار تغییرات فرهنگی و گرایش به سبک زندگی غربی، از عوامل تأخیر در [[ازدواج]] جوانان محسوب می‌شوند.<ref>{{پک/بن|امارات۶۱|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=افزایش هزینه‌ها مهم‌ترین عامل بالارفتن سن ازدواج در امارات است}}</ref> آمارها نشان‌دهنده ثبت ۴۵۵۴ مورد [[طلاق]] در امارات طی سال ۲۰۱۹ است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۲|ک=پایگاه خبری تحلیلی شفقنا|ف= «ترند طلاق»؛ معضل تازه کشورهای خلیج فارس و افزایش چشمگیر نرخ طلاق در این کشورها}}</ref> دلایل عمده این جدایی‌ها شامل عدم تفاهم، مشکلات مالی، خشونت خانگی، دخالت [[خویشاوندی|خویشاوندان]] و تفاوت‌های فرهنگی ذکر شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۳|ک=خبرگزاری صدا و سیما|ف=افزایش بی‌سابقه طلاق در امارات عربی متحده}}</ref> نرخ باروری امارات متحده عربی نیز مانند نیمی از کشورهای غرب آسیا، با روند نزولی باروری به زیر سطح جانشینی مواجه شده است.<ref>{{پک|ترابی و فراش خیالو|۱۳۹۹|ک=مطالعات راهبردی زنان|ف=بررسی و مقایسه روند کاهش باروری در کشورهای آسیایی با استفاده از تحلیل پیشینه واقعه|ص=۷ و ۲۳}}</ref> [[نرخ باروری]] در این کشور که در سال ۲۰۱۲م حدود ۵٫۴ فرزند بود، در سال ۲۰۲۲م به ۱٫۴۹ فرزند کاهش یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۸|ک=website Facebook ایرانیان امارات|ف=نرخ باروری امارات که در ۲۰۱۲ حدود ۵٫۴ فرزند بود}}</ref>
واحدهای اجرایی و نیروی انسانی حوزه سلامت در وزارت سلامت امارات متحده عربی، برای ارائه خدمات درمانی از سه دسته امکانات اختصاصی وزارتخانه، امکانات وابسته به سایر سازمان‌های دولتی و حمایتی و همچنین امکانات بخش خصوصی بهره می‌برند. بهره‌گیری از خدمات پزشکی خصوصی و گسترش ظرفیت‌های این بخش، با هدف تأمین مطلوب خدمات سلامت برای شهروندان و در راستای سیاست‌های دولت فدرال، بر اساس قوانین فدرال درباره خدمات پزشکی خصوصی، خدمات دارویی، تأسیس مؤسسات داروسازی، داروخانه‌های خصوصی و مراکز درمانی غیردولتی صورت می‌گیرد. بر اساس آمار توزیع داروسازان و دندانپزشکان در مناطق پزشکی امارات در سال ۲۰۰۴م، بیشترین درصد داروسازان شاغل در وزارت سلامت به ترتیب در امارت دبی، ابوظبی و شارجه مستقر هستند. دندانپزشکان نیز به ترتیب در امارت ابوظبی، دبی، شارجه و منطقه العین فعالیت می‌کنند. استقرار مراکز درمانی اختصاصی وابسته به سایر سازمان‌های دولتی و حمایتی غیرتابعه وزارت سلامت در امارت ابوظبی، دبی، منطقه پزشکی العین و منطقه پزشکی الغربیه، و همچنین اشتغال و اسکان ۳۵۱ داروساز و ۲۷۱ دندانپزشک در این مراکز، موجب افزایش تعداد نیروهای متخصص در این امارت‌ها شده است. از جمله خدمات تخصصی پزشکی موفق در سطح کشور، می‌توان به آزمایشگاه‌های تخصصی باروری در بیمارستان توأم در منطقه پزشکی العین اشاره کرد که شامل انجام حدود ۱۰۰ مورد باروری و زایمان موفق از طریق روش آزمایشگاهی در سال ۱۹۹۹م است. همچنین مرکز مطالعه تومورها در همین بیمارستان، با پذیرش مراجعانی از خارج از امارات، از دیگر خدمات تخصصی مؤثر در این حوزه به شمار می‌رود.<ref>{{پک|اعتضادپور|۱۳۸۵|ک=تأمین اجتماعی|ف=خدمات سلامت در امارات متحد عربی|ص=۲۶۷-۲۶۸}}</ref>


=== ورزش ===
== فرهنگ ==
ورزش ملی امارات فوتبال است که با حمایت امیران و وجود باشگاه‌ها و سه تیم مطرحی همچون الاهلی، الجزیره و العین فعالیت می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۱|ک=خبرگزاری مهر|ف=نمایندگان امارات در لیگ قهرمانان مشخص شدند/ الاهلی در جام باشگاه‌های جهان}}</ref> ورزش‌های سنتی نظیر شترسواری، شاهین‌بازی، اسب‌دوانی، دوو، غواصی آزاد، سالوکی، تیراندازی، گاوبازی و مسابقه قایق‌های بادبانی نیز از میراث بادیه‌نشینی و سنتی حفظ شده و مورد حمایت حکومت قرار دارند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۲|ک=دیار رنت|ف=آشنایی با ورزش ‌های سنتی امارات}}</ref>
=== آداب اجتماعی ===
غالباْ شکل ارتباطات بین مردم در این کشور برحسب نیازهای اقتصادی تعریف می‌شود.<ref>{{پک|امامزاده شوشتری، نواب و شریعتمداری|۱۴۰۱|ک=شیعه‌پژوهی|ف=بررسی الگوی ارتباطی شیعیان امارات متحده عربی در تعامل با جامعه غالب|ص=۷۵}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۳|ک=وب‌سایت نیووی|ف=شغل‌های پردرآمد در دبی + درآمد ۲۰۲۶}}</ref> [[فرهنگ]] مردم امارات بر پایه احترام، ادب و [[مهمان‌نوازی]] عربی شکل گرفته و ارتباطات روزمره بر اساس ارزش‌های اسلامی تنظیم می‌شود. مردم بومی امارات رفتاری محترمانه دارند و تعاملات اجتماعی میان زنان و مردان در اماکن عمومی، تابع قوانین و هنجارهای خاصی است که رعایت آنها برای همه ساکنان، ازجمله مهاجران، ضروری است. بر اساس قوانین این کشور، تماس فیزیکی و حضور جمعی بین مردان و زنان نامحرم در اماکن عمومی ممنوع است و تخلف از آن، مجازات قانونی در پی دارد. همچنین، خوردن و آشامیدن در اماکن عمومی در ماه [[رمضان]] تخلفی قانونی محسوب می‌گردد و برای آن جریمه یا مجازات در نظر گرفته شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref>


== '''نظام فرهنگی''' ==
=== حجاب و پوشش ===
امارات متحده مانند سایر کشورهای مسلمان استانداردهای خاصی را برای پوشش وضع کرده است. مردان و زنان باید در جامعه [[حجاب]] و پوشش تعیین‌شده داشته باشند که در هر مکانی به میزان و چگونگی آن اشاره شده است. پوشش بسته به هر امارت کمی تفاوت دارد و پوشش زنان در دبی از شارجه یا عجمان آزادتر است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۳|ک=وب‌سایت آژانس ستاره ونک|ف=با فرهنگ و رسوم مردم دبی آشنا شوید}}</ref> جین بریستل رایز، انسان‌شناس و استاد دانشگاه زاید، در کتاب خود با عنوان «زنان اماراتی، نسل‌های تغییر» در سال ۲۰۱۰م اشاره کرده است که [[عبا]] در کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، فراتر از یک پوشش ساده، نمادی از هویت و ملیت محسوب می‌شود. زنان اماراتی از حدود یک دهه پیش، به‌تدریج به استفاده از عباهای روشن‌تر روی آورده‌اند و طرح‌های متنوعی را در پوشش خود به کار گرفته‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=پایگاه خبری تحلیلی همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران گذار}}</ref>


=== حجاب و پوشش ===
=== آیین‌ها ===
یکی از مهمترین شاخصه‌های فرهنگی امارات متحده عربی، حجاب، پوشش و لباس مردم است. این کشور مانند سایر کشورهای مسلمان استانداردهای خاصی را برای پوشش وضع کرده است و مردان و زنان باید در جامعه حجاب و پوشش تعیین‌شده داشته باشند که در هر مکانی به میزان و چگونگی آن اشاره شده است. پوشش بسته به هر امارت کمی تفاوت دارد و پوشش زنان در دبی از شارجه یا عجمان آزادتر است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۳|ک=آژانس ستاره ونک|ف=با فرهنگ و رسوم مردم دبی آشنا شوید}}</ref> جین بریستل رایز، انسان‌شناس و استاد دانشگاه زاید، در کتاب خود با عنوان زنان اماراتی، نسل تغییر در سال ۲۰۱۰م اشاره کرده است که عبا در کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، فراتر از یک پوشش ساده، نمادی از هویت و ملیت محسوب می‌شود. زنان اماراتی از حدود یک دهه پیش، به‌تدریج به استفاده از عباهای روشن‌تر روی آورده‌اند و در طراحی آن خلاقیت و نوآوری چشمگیری از خود نشان داده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران‌ گذار}}</ref>
آیین‌های مذهبی در امارات متحده عربی بازتابی از هویت اسلامی این کشور و تنوع فرهنگی اقوام مختلف ساکن در آن است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۵|ک=وب‌سایت ایکراسنس|ف=امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی}}</ref> مهم‌ترین مناسبت‌های دینی مسلمانان شامل حق‌اللیله در نیمه ماه [[شعبان]]، [[صله رحم|صله‌رحم]]، دیدار خانواده و بستگان پس از [[نماز تراویح]] در ماه [[رمضان]] و جلسات شب‌نشینی تا زمان [[سحر]]،<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۶|ک=پایگاه خبری تحلیلی میدل ایست نیوز|ف=رسوم و آیین‌های خاص مردم امارات در ماه رمضان}}</ref> [[عید فطر]] و [[عید قربان]] است که هر یک با آداب‌ورسوم خاصی از جمله گردهمایی‌های خانوادگی و اعمال خیریه همراه هستند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۵|ک=وب‌سایت ایکراسنس|ف=امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی}}</ref> مسلمانان در روز نخست عید فطر بعد از خوردن [[خرما]] و برخی شیرینی‌های سنتی لباس‌های نو به تن کرده و برای اقامه [[نماز عید|نماز]] به [[مسجد]] می‌روند. بازی‌های دسته جمعی، داستان‌سرایی و نقاشی [[حنا]] روی دست، از جمله مراسم این روز است. عید فطر در این کشور سه‌روز تعطیل است و یک روز قبل از فرارسیدن عید نیز جزو تعطیلات قرار می‌گیرد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۷|ک=وب‌سایت خبربان|ف=آداب و رسوم کشورهای مختلف در عید فطر در جهان}}</ref> همچنین، میلاد پیامبر در [[۱۲ ربیع‌الاول]] در امارات تعطیل رسمی است و با برگزاری مجالس [[دعا]] و سخنرانی‌های مذهبی گرامی داشته می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۸|ک=پایگاه خبری تحلیلی قدس|ف=روز میلاد پیامبر اعظم در تمامی کشورهای اسلامی به جز عربستان تعطیل رسمی است}}</ref>
 
مراسم [[عزاداری امام حسین|عزاداری]] در ماه [[ماه محرم|محرم]]، اقامه [[نماز جمعه]] با خواندن دو خطبه عربی و فارسی، برقراری جلسات قرائت قرآن، دعاهای کمیل و ندبه و نیز برگزاری مراسم اعیاد و سوگواری اهل‌بیت از جمله آیین‌های مذهبی شیعیان است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref> با این حال، شیعیان برای برگزاری آیین‌های خود با محدودیت‌هایی مواجه هستند و در مواردی گزارش‌هایی از ثبت مشخصات عزاداران و محدودیت در صدور ویزای مداحان وجود داشته است.<ref>{{پک/بن|امارات۷۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=اعمال محدودیت برای عزاداران حسینی (ع) در امارات؛ تکرار وقایع ۸۸}}</ref>


=== مساجد و مراکز مذهبی ===
=== مساجد و مراکز مذهبی ===
۴ هزار و ۸۱۸ مسجد ساخته شده در امارات متحده عربی از بُعد طراحی و معماری در ردیف زیباترین مساجد مسلمانان جهان است. براساس آمار رسمی یک هزار و ۴۱۸ مسجد در دبی، ۲ هزار و ۲۸۹ مسجد در شهر ابوظبی و ۶۰۰ مسجد نیز در شهر شارجه قرار گرفته است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۴|ک=ایکنا|ف=نگاهی بر مساجد امارات متحده عربی}}</ref> در میان این مساجد، مسجد عظیم شیخ زاید آل نهیان، بزرگترین مسجد این کشور و هشتمین مسجد بزرگ جهان است که با بزرگترین فرش جهان که توسط علی خالقی، هنرمند ایرانی طراحی و در ایران بافته شده،‌ مفروش شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۵|ک=خبرگزاری فارس|ف=امارات متحده عربی کشوری با ۵ هزار مسجد توریستی + تصاویر}}</ref> مهمترین مساجد شیعیان نیز شامل مسجد امام علی، مسجد امام حسین، مسجد الزهرا، مسجد الرسول، مسجد العین، حسینیه لاری‌های دبی و حسینیه گِراشی‌ها است. مسجد امام حسین در دبی که با پیگیری نماینده رهبر جمهوری اسلامی ایران ساخته شده، از مهمترین مراکز فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی شیعیان به شمار می‌آید.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۱-۸۳}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۷|ک=عصر ایران|ف=افتتاح عبادتگاه مشترک اسلامی، مسیحی و یهودی در امارات}}</ref>
در امارات متحده عربی ۴ هزار و ۸۱۸ [[مسجد]] ساخته شده است که برخی از آنها شهرت جهانی دارند. براساس آمار رسمی یک هزار و ۴۱۸ مسجد در دبی، ۲ هزار و ۲۸۹ مسجد در ابوظبی و ۶۰۰ مسجد نیز در شارجه قرار گرفته است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۴|ک=خبرگزاری ایکنا|ف=نگاهی بر مساجد امارات متحده عربی}}</ref> مسجد شیخ زاید آل‌نهیان، بزرگ‌ترین مسجد این کشور و هشتمین مسجد بزرگ جهان است که با بزرگ‌ترین فرش جهان که توسط علی خالقی، هنرمند ایرانی طراحی و در ایران بافته شده، مفروش شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۵|ک=خبرگزاری فارس|ف=امارات متحده عربی کشوری با ۵ هزار مسجد توریستی + تصاویر}}</ref> مهم‌ترین مراکز مذهبی شیعیان نیز شامل مسجد امام علی، مسجد امام حسین، مسجد الزهرا، مسجد الرسول، مسجد العین، حسینیه لاری‌های دبی و حسینیه گِراشی‌ها است. مسجد امام حسین در دبی که با پیگیری نماینده دومین [[رهبر جمهوری اسلامی ایران]] ساخته شده، از مهم‌ترین مراکز فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی شیعیان به‌شمار می‌آید.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۱–۸۳}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۷|ک=پایگاه خبری تحلیلی عصر ایران|ف=افتتاح عبادتگاه مشترک اسلامی، مسیحی و یهودی در امارات}}</ref>


در سال ۲۰۲۳م، مجموعه‌ای بین‌المللی و نمادین با نام مجتمع ادیان ابراهیمی در جزیره السعدیات در ابوظبی، افتتاح شد. این مجموعه که با هدف ترویج همزیستی و گفت‌وگوی ادیان توحیدی و نمادی از رویکرد چندفرهنگی و تساهل‌گرایانه امارات در پذیرش پیروان ادیان مختلف به شمار می‌رود، شامل سه عبادتگاه مجزا برای سه دین بزرگ همچون مسجد امام احمد الطیب مخصوص مسلمانان، کلیسای سنت فرانسیس مخصوص مسیحیان و کنیسه موسی‌ بن‌ میمون مخصوص یهودیان است. این سه ساختمان با معماری مدرن و همتراز در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ به‌گونه‌ای که مسجد در سمت چپ، کلیسا در سمت راست و کنیسه در میان آن‌ها واقع شده است. در این میان بسیاری از تصمیم امارات در افتتاح کنیسه یهودیان کنار خانه ابراهیمی انتقاد کرده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۵۶|ک=شبکه العالم|ف=افتتاح اولین کنیسه در ابوظبی در میان انتقادات گسترده!}}</ref>
در سال ۲۰۲۳م، مجموعه‌ای با نام مجتمع ادیان ابراهیمی در جزیره السعدیات در ابوظبی، افتتاح شد. این مجموعه که با هدف ترویج همزیستی و گفت‌وگوی ادیان توحیدی و نمادی از رویکرد چندفرهنگی و تساهل‌گرایانه امارات در پذیرش پیروان ادیان مختلف به‌شمار می‌رود، شامل سه عبادتگاه مجزا برای سه دین بزرگ همچون مسجد امام احمد الطیب مخصوص مسلمانان، کلیسای سنت فرانسیس مخصوص مسیحیان و کنیسه موسی بن میمون مخصوص یهودیان است. این سه ساختمان با معماری مدرن و همتراز در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ به‌گونه‌ای که مسجد در سمت چپ، کلیسا در سمت راست و کنیسه در میان آن‌ها واقع شده است. در این میان بسیاری از تصمیم امارات در افتتاح کنیسه یهودیان کنار خانه ابراهیمی انتقاد کرده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۵۶|ک=شبکه خبری العالم|ف=افتتاح اولین کنیسه در ابوظبی در میان انتقادات گسترده!}}</ref>


=== آیین‌ها ===
=== هنر ===
شیعیان امارات در فعالیت‌های مذهبی خود از آزادی نسبی برخوردارند. مراسم عزاداری محرم، اقامه نماز جمعه با خواندن دو خطبه عربی و فارسی، برقراری جلسات قرائت قرآن، دعاهای کمیل و ندبه و نیز برگزاری مراسم اعیاد و سوگواری اهل‌بیت از جمله آیین‌های مذهبی شیعیان است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref>  
خط، معماری و نقوش هندسی و نقوش عربی و اصیل ایرانی در امارات رواج دارد. گالریها و موزه‌های هنری در امارات، هنر اسلامی، ازجمله آثار سنتی و معاصر را به نمایش می‌گذارند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۵|ک=وب‌سایت ایکراسنس|ف=امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۰۳۰|ک=پایگاه خبری تحلیلی عصر ایران|ف=اینجا ایران نیست!/ معماری اصیل ایران در دبی (+عکس)}}</ref>
{| class="wikitable"
|+تفاوت‌ فرهنگی-اجتماعی بین امارات و ایران<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه  دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref>
!جنبه فرهنگی-اجتماعی
!امارات
!ایران
|-
|روابط اجتماعی
|رسمی‌تر، همراه با احترام و آداب مذهبی
|صمیمی، گفت‌وگو محور و عاطفی
|-
|پوشش
|سنتی اسلامی همراه با دشداشه و عبایه با پذیرش سبک مدرن در شهرها
|متنوع و ترکیب سنتی و مدرن
|-
|نقش زنان
|پیشرو و تحت حمایت دولت در حوزه‌های مدیریتی و اجتماعی
|فعال در تحصیل و کار ولی با محدودیت‌های فرهنگی
|-
|ارزش‌های اصلی
|احترام، قانون‌مداری، نظم و کار گروهی
|مهمان‌نوازی، خانواده، دین و ادب
|-
|زبان و ارتباط
|عربی خلیجی با کاربرد گسترده انگلیسی در محیط‌های کاری
|فارسی با واژگان عربی و ترکی
|}


== '''نظام اقتصادی''' ==
== نظام آموزشی ==
غالباْ شکل ارتباطات بین مردم در این کشور برحسب نیازهای اقتصادی تعریف می‌شود.<ref>{{پک|امامزاده شوشتری، نواب و شریعتمداری|۱۴۰۱|ک=شیعه‌پژوهی|ف=بررسی الگوی ارتباطی شیعیان امارات متحده عربی در تعامل با جامعه غالب|ص=۷۵}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۳|ک=نیووی|ف=شغل های پردرآمد در دبی + درآمد ۲۰۲۶}}</ref> بازار کار امارات متحده عربی بسیار متنوع است و شامل مشاغل پردرآمد در حوزه‌های مالی، فناوری اطلاعات، پزشکی، مهندسی و نیروی هوایی تا مشاغل خدماتی و کارگری می‌شود. دولت امارات حداقل یا حداکثر حقوقی برای کارکنان خود تعیین نکرده است و میزان درآمد بر اساس عقد قراردادهای کاری و توانایی مذاکره افراد برای متقاعد کردن کارفرمایشان تعیین می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۵۲|ک=حامی مهاجر|ف=درآمد مشاغل مختلف در امارات چقدر است؟}}</ref> شیعیان به دلیل حضور قاطع در بخش اقتصاد، به‌عنوان اقلیت ساده شناخته می‌شوند. شغل بیشتر آنان تجارت و بازرگانی است و برخی نیز به کشاورزی و کارهای ساده مشغول هستند. امارات یکی از پایگاه‌های مهم تأمین بیت‌المال مرجعیت شیعه است و تاجران و بازرگانان بزرگ شیعه در آن مستقر هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۶}}</ref>
برنامه‌های آموزشی مدارس دولتی در امارات متحده عربی بر اساس ارزش‌ها و اهداف توسعه این کشور تدوین می‌شوند. زبان اصلی آموزش در این مدارس، عربی و زبان انگلیسی به‌عنوان زبان دوم مورد استفاده است. دانش‌آموزان اماراتی می‌توانند به صورت رایگان در مدارس دولتی ثبت‌نام کنند.<ref>{{پک/بن|امارات۶۴|ک=وب‌سایت دفتر انتشارات و فناوری آموزشی|ف=نگاهی به نظام آموزشی کشور امارات متحده عربی}}</ref> مدارس خصوصی نیز در امارات تابع ۳ نوع نظام آموزشی ازجمله نظام آموزشی منطبق بر نظام آموزشی کشورهای مقیم، نظام آموزشی امارات و نظام آموزشی ویژه هستند.<ref>{{پک|بی‌نام|۱۳۷۵|ک=رشد معلم|ف=آموزش و پرورش در کشورهای دیگر: نظام آموزش و پرورش در امارات متحده عربی|ص=۲۷}}</ref> در برنامه اصلاحی نظام آموزش و پرورش این کشور، روش‌های تعاملی یادگیری جایگزین رویه‌های پیشین شده و آموزش زبان انگلیسی با دروسی مانند ریاضی و علوم تلفیق گردیده است. بر اساس این برنامه، تحصیل در مقاطع ابتدایی و متوسطه تا پایان کلاس نهم اجباری است و این مدل شامل فرآیندی چهارمرحله‌ای به مدت ۱۴ سال است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۴|ک=وب‌سایت دفتر انتشارات و فناوری آموزشی|ف=نگاهی به نظام آموزشی کشور امارات متحده عربی}}</ref>


امارات ابوظبی و دوبی به علت ذخایر عظیم نفتی و مرکزیت تجاری از موقعیت ممتازی در سطح فدراسیون برخوردار هستند.<ref>{{پک/بن|امارات۱۴|ک=پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه|ف=سیاست و حکومت در امارات عربی متحده}}</ref> شاخص‌هایی مانند رشد تولید ناخالص داخلی، درآمدهای تجاری غیرنفتی، گردشگری و جذب سرمایه‌های خارجی و بزرگ بین‌المللی، رشد شاخص توسعه انسانی، کارآفرینی و تکنولوژی‌های صنعتی، نرخ پایین بیکاری در توسعه اقتصادی این کشور مؤثر هستند. همچنین افزایش کار برای مهاجران، توسعه مشاغل برای جوانان، سرعت ادغام با اقتصاد جهانی ضمن توجه به ارتقای استانداردهای رفاه اجتماعی و کاهش آن نسبت تبعیض جنسیتی بین زنان و مردان از جمله اصلی‌ترین و مهمترین دلایل پیشرفت امارات متحده عربی در حوزه توسعه انسانی است.<ref>{{پک|عبیدیان و مرزبانی|۱۴۰۳|ک=مطالعات اقتصاد سیاسی بین‌الملل|ف=شاخص‌های مؤثر در توسعه اقتصادی امارات متحده عربی و گذر از رکود اقتصادی ناشی از بحران کرونا|ص=۱۰۱ و ۱۱۳}}</ref>  
دانشگاه زاید در سال ۱۹۹۸م به‌عنوان مرکز تخصصی آموزش زنان تأسیس شد و امروزه به پردیس‌هایی برای مردان و زنان گسترش یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۹|ک=خبرگزاری ایلنا|ف=زندگینامه شیخ زاید{{!}} بنیانگذار امارات}}</ref> بر اساس آخرین رتبه‌بندی جهانی QS در سال ۲۰۲۷م، ده دانشگاه برتر امارات متحده عربی به این شرح هستند: دانشگاه خلیفه در رتبه نخست و در جایگاه ۱۴۷ جهان، دانشگاه امارات متحده عربی در رتبه ۲۱۷ جهان، دانشگاه آمریکایی شارجه در رتبه ۲۵۸، دانشگاه شارجه در رتبه ۲۸۳، دانشگاه ابوظبی در رتبه ۳۴۸، دانشگاه عجمان در رتبه ۳۹۷، دانشگاه العین در رتبه ۵۵۹، دانشگاه زاید در رتبه ۵۸۸، دانشگاه آمریکایی رأس‌الخیمه در رتبه ۶۰۸ و دانشگاه کانادایی دبی در رتبه ۶۱۶ جهان جای گرفته‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۶۵|ک=وب‌سایت گوتوتی آر|ف=رنکینگ جهانی QS}}</ref>


بر اساس روابط بین جمهوری اسلامی ایران و امارات متحده عربی، این دو کشور اگرچه در حوزه سیاسی دارای اختلاف‌نظرهایی هستند،<ref>{{پک|خسروی|۱۳۹۷|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی|ف=عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری‌ اسلامی‌ ایران و امارات‌‌ عربی‌ متحده‌|ص=ح}}</ref> اما تلاش کرده‌اند تا با استفاده از دیپلماسی اقتصادی، منافع ملی خود را در چارچوب همکاری‌های اقتصادی، تجاری و سرمایه‌گذاری دنبال کنند.<ref>{{پک|موسوی کردمیری و سیمبر|۱۴۰۳|ک=تعاملات دیپلماتیک|ف=دیپلماسی اقتصادی ایران و امارات متحده عربی: تحلیلی بر تعاملات دوجانبه (2023-2015)|ص=۸۵}}</ref> امارات متحده عربی همواره جزو ۵ شریک اصلی تجاری ایران<ref>{{پک/بن|امارات۸|ک=خبرگزاری مهر|ف=امارات؛شریک تجاری همیشگی ایران/حرکت به سمت تجارت ۴۰ میلیارد دلاری}}</ref> و به طور اخص شریک دوم تجاری ایران است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۰|ک=رزونامه دنیای اقتصاد|ف=۱۳ مانع تجارت با شریک دوم}}</ref> مهمترین دلایل این همکاری اقتصادی عبارت از امارات به‌عنوان گلوگاه و ایستگاهی برای صادرات مجدد کالاهای ایرانی، حضور گسترده تجار ایرانی و ثبت شرکت‌های اقتصادی در امارات، سرمایه‌گذاری ایران در این کشور، نیاز متقابل اقتصادی دو کشور به یکدیگر، بهره‌مندی امارات از دورزدن تحریم‌های ایران و همچنین ادامه همکاری دبی با ایران علی‌رغم مخالفت‌های ابوظبی است.<ref>{{پک|خسروی|۱۳۹۷|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی|ف=عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری‌ اسلامی‌ ایران و امارات‌‌ عربی‌ متحده‌|ص=ح}}</ref> هرچند، سیاست اقتصادی امارات مبتنی بر وابستگی متقابل نامتقارن با ایران، زمینه‌ساز کنشگری تهاجمی این کشور شده<ref>{{پک|کوهکن و مختاری|۱۴۰۳|ک=سیاست خارجی|ف=نقش اقتصاد و روابط تجاری دوجانبه در سیاست خارجی امارات متحده عربی در قبال جمهوری اسلامی ایران از 1992 تا 2022|ص=۸۹ و ۱۱۱-۱۱۰}}</ref> و هم‌زمان آن را در معرض ریسک تعرفه‌های احتمالی آمریکا قرار داده است.<ref>{{پک/بن|امارات۹|ک=خبر آنلاین|ف=تهدید ترامپ علیه شرکای تجاری ایران چقدر عملی است؟ / هند و امارات هدف تنبیه‌های آمریکا قرار می‌گیرند}}</ref>
== رسانه ==
رسانه‌های امارات متحده عربی عمدتاً در مالکیت دولت یا گروه‌های نزدیک به آن هستند و روزنامه‌های روزانه‌ای چون الخلیج، منتشرشده در شارجه، الاتحاد وابسته به گروه ابوظبی، خلیج تایمز و نشریات انگلیسی‌زبان تأثیرگذاری چون گلف تودی<ref>{{پک/بن|امارات۶۶|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=مهم‌ترین مطالب روزنامه‌های امارات}}</ref> و نشنال را شامل می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۶۷|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=محرمانه/ روزنامه نشنال}}</ref> این بخش، هم‌زمان با تغییرات اقتصادی، شاهد رشد بوده، به‌گونه‌ای که در سال ۲۰۲۵م درآمد صنعت سینما از مرز ۷۳۴ میلیون درهم فراتر رفته و بخش بازی‌های دیجیتال نیز به درآمدی بالغ بر ۲٫۷ میلیارد درهم دست یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۸|ک=وب‌سایت الهیئة الوطنیة للإعلام|ف=۷۳۴ میلیون درهم إیرادات السینما فی الإمارات}}</ref> روزنامه‌های انگلیسی زبان مهم در این کشور شامل گلف نیوز پر تیراژترین روزنامه است. تعدادی از سازمان‌های خبری بین‌المللی از جمله رویترز، آسوشیتدپرس، فرانس‌پرس، بلومبرگ، داو جونز نیوزوایرز، سی‌ان‌ان و بی‌بی‌سی، در شهرک رسانه‌ای دبی حضور دارند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۰|ک=خبرگزاری فارس|ف=بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات}}</ref> خبرگزاری وام (WAM) در راستای روابط تازه با اسرائیل، در سال ۲۰۲۱م سرویس خبری خود را به [[زبان عبری]] راه‌اندازی کرده است.<ref>{{پک/بن|WAM|ک=website Arabnews|ف=UAE state-news agency WAM launches service in Hebrew|زبان=en}}</ref>


== تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر شیعیان امارات ==
نظارت بر [[رسانه (ارتباطات)|رسانه]] در کشور امارات تحت کنترل دولت قرار دارد و این صنعت رو به رشد، در فضایی محدودکننده فعالیت می‌کند. یک گزارش در سال ۱۳۹۱ش حاکی از نقش مطبوعات وابسته به دولت در حملات علیه فعالان حقوق بشری و بازداشت دست‌کم ۹۴ نفر به اتهام ارتباط با گروه‌های مخالف است. سازمان‌های بین‌المللی این اقدامات را محکوم کرده و نسبت به تشدید قوانین نظارتی و ممنوعیت تجمعات اعتراضی در امارات هشدار داده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۰۱۴|ک=پایگاه خبری شبکه العالم|ف=حمله گسترده رسانه‌های اماراتی به فعالان حقوق بشر}}</ref> قانون جرایم سایبری، هرگونه محتوای منتقدانه یا مغایر با ارزش‌های ملی و امنیت را پیگرد قانونی می‌کند و هرگونه نقد نسبت به مقامات سیاسی و مشکلات اقتصادی کشور را ممنوع ساخته است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۹|ک=شفقنا|ف=جریمه ۲۰۰ هزار درهمی امارات برای منتشرکنندگان ویدئوی انفجارها}}</ref> امارات در شاخص‌های جهانی آزادی مطبوعات، در زمره کشورهایی با فضای رسانه‌ای بسیار محدود قرار گرفته است؛ به‌گونه‌ای که سازمان گزارشگران بدون مرز، آن را در رتبه ۱۵۸ جهان از ۱۸۰ کشور در سال ۲۰۲۵م قرار داده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۰۱۳|ک=website RSF|ف=رده‌بندی جهانی آزادی رسانه در سال ۲۰۲۴ - روزنامه‌نگاری زیر فشار سیاسی}}</ref> امارات اولین کشور عرب‌زبان شد که حداقل سن استفاده از رسانه‌های اجتماعی را تعیین می‌کند. بر اساس این قانون، کودکان زیر ۱۵ سال از ایجاد یا استفاده از هرگونه حساب کاربری در پلتفرم‌های اجتماعی منع شده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۰|ک=خبرگزاری ایسنا|ف=امارات هم وارد چرخه محدودیت شبکه‌های اجتماعی شد}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۰۰۱۲|ک=وب‌سایت دنیای اقتصاد|ف=محدودیت جدید دیجیتال در امارات/ دسترسی به شبکه‌های اجتماعی برای این گروه سخت شد}}</ref>
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، موجی از شور و احساسات مسلمانان منطقه را فراگرفت و شیعیان امارات نیز از این امر مستثنا نبودند. حاکمان امارات با احساس خطر، محدودیت‌هایی را بر شیعیان اعمال کردند و از نفوذ آنان در مشاغل حساس کشوری و لشکری خودداری نمودند. شیعیان با وجود آنکه ایران را قبله‌گاه خود می‌دانند، به دلیل حساسیت‌های وهابیان موجود در دستگاه حاکم، از نزدیکی به نهادهای رسمی جمهوری اسلامی ایران خودداری می‌ورزند. ایرانیان مهاجر زیر ذره‌بین مقامات مذهبی امارات قرار دارند و در صورت انجام فعالیت‌های مذهبی حساسیت‌برانگیز، اقامت آنان تمدید نمی‌شود.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۶-۷۸}}</ref>


== سازمان روحانیت شیعیان ==
== نظام اقتصادی ==
شیعیان امارات عموماً از مراجع تقلید نجف به ویژه سیدعلی سیستانی تقلید می‌کنند. کمبود روحانیان جامع‌الشرایط و باکفایت در امارات مشهود است. نمایندگی مقام رهبری در امارات با انتصاب امام جمعه دبی و نماینده در این کشور فعال است. سیدمحمود مدنی بجستانی که در سال ۱۳۹۵ش به ایران بازگشت، سیدعلی شاهچراغی و سیدمرتضی کشمیری به‌عنوان نماینده سیدعلی خامنه‌ای از جمله شخصیت‌های برجسته روحانی شیعیان در این کشور محسوب می‌شوند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۷}}</ref>
در دوران معاصر، امارات با اتکا به درآمدهای نفتی که از دههٔ ۱۹۶۰م به‌دست‌آورد،<ref>{{پک/بن|امارات۰۱|ک=وب‌سایت میز نفت|ف=تاریخ نفت امارات}}</ref> زیرساخت‌های خود را ایجاد کرد و پس از استقلال، به یکی از بازیگران تأثیرگذار منطقه‌ای تبدیل شد.<ref>{{پک|Alshafiei|۲۰۰۷|ک=Academic thesis|ف=The History of Transport in the United Arab Emirates|کد=en|ص=iii}}</ref> اقتصاد امارات متحده عربی، مبتنی بر مدلی متنوع و فراتر از درآمدهای نفتی، با تکیه بر مرکزیت تجاری و با ثبات نسبی است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۴|ک=پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه|ف=سیاست و حکومت در امارات عربی متحده}}</ref> بخش غیرنفتی بیش از ۷۰٪ از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد و این کشور در دو دههٔ اخیر بر پایهٔ ثبات سیاسی، خدمات مالی، گردشگری، تجارت جهانی و جذب سرمایهٔ خارجی رشد کرده است.<ref>{{پک/بن|em19|ک=website Economy Middle East|ف=Perspective in uncertain times: Why the UAE’s economic fundamentals remain strong|زبان=en}}</ref> بازار کار این کشور شامل مشاغل پردرآمد در حوزه‌های مالی، فناوری اطلاعات، پزشکی، مهندسی و نیروی هوایی تا مشاغل خدماتی و کارگری می‌شود. دولت امارات حداقل یا حداکثر حقوقی برای کارکنان خود تعیین نکرده و میزان درآمد بر اساس عقد قراردادهای کاری و توانایی مذاکره افراد تعیین می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۵۲|ک=وب‌سایت حامی مهاجر|ف=درآمد مشاغل مختلف در امارات چقدر است؟}}</ref> شاخص‌هایی نظیر رشد تولید ناخالص داخلی، درآمدهای تجاری غیرنفتی، [[گردشگری]]، جذب سرمایه‌های خارجی، کارآفرینی، فناوری‌های صنعتی و نرخ پایین بیکاری، در کنار افزایش اشتغال مهاجران، توسعهٔ مشاغل جوانان و ارتقای استانداردهای رفاه اجتماعی، از مهم‌ترین عوامل توسعهٔ انسانی امارات محسوب می‌شوند.<ref>{{پک|عبیدیان و مرزبانی|۱۴۰۳|ک=مطالعات اقتصاد سیاسی بین‌الملل|ف=شاخص‌های مؤثر در توسعه اقتصادی امارات متحده عربی و گذر از رکود اقتصادی ناشی از بحران کرونا|ص=۱۰۱ و ۱۱۳}}</ref>


== چالش‌ها و محدودیت‌های شیعیان ==
گزارش‌ها نشان می‌دهد که دولت امارات در راستای جلب سرمایه‌گذاری خارجی و دستیابی به شاخص‌های توسعه پایدار، اقداماتی را برای بهبود وضعیت حقوق بشر و انجام اصلاحات در پیش گرفته است. این اقدامات، همزمان با تلاش برای هماهنگی با افکار عمومی جهانی، بخشی از راهبرد گسترش روابط سیاسی و اقتصادی با کشورهای غربی توصیف شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۶|ک=وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم‌ها و امیدها}}</ref>
نبود روحانی جامع و عالم، کمبود مراکز فرهنگی، هنری، آموزشی و ورزشی ویژه شیعیان و هم‌چنین کمبود صندوق‌های قرض‌الحسنه و مؤسسات خیریه غیرانتفاعی، نبود دادگاه بر اساس مذهب جعفری، ممنوعیت فعالیت‌های سیاسی و تشکیلات صنفی و همچنین عدم اختصاص بودجه دولتی برای مساجد و حسینیه‌های شیعیان اشاره کرد. دولت امارات هیچ کمک مالی به مساجد شیعه ندارد، در حالی که مبالغ چشمگیری برای ساخت و تجهیز مساجد اهل‌سنت اختصاص داده است. همچنین سیاست پاکسازی امارات از شیعیان با اخراج هزاران شیعه از عراق، لبنان، افغانستان، پاکستان و هند در سال‌های اخیر، از دیگر چالش‌های جدی این اقلیت مذهبی به شمار می‌آید.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸-۸۵}}</ref>


== '''جنگ رمضان و همکاری با آمریکا و اسرائیل''' ==
در حوزهٔ روابط اقتصادی با ایران، با وجود اختلافات سیاسی،<ref>{{پک|خسروی|۱۳۹۷|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی|ف=عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری اسلامی ایران و امارات عربی متحده|ص=ح}}</ref> دو کشور با استفاده از دیپلماسی اقتصادی، همکاری‌های تجاری و سرمایه‌گذاری را دنبال کرده‌اند.<ref>{{پک|موسوی کردمیری و سیمبر|۱۴۰۳|ک=تعاملات دیپلماتیک|ف=دیپلماسی اقتصادی ایران و امارات متحده عربی: تحلیلی بر تعاملات دوجانبه (2023-2015)|ص=۸۵}}</ref> موقعیت گلوگاهی امارات برای صادرات مجدد کالاهای ایرانی، حضور گستردهٔ تجار و شرکت‌های ایرانی، سرمایه‌گذاری متقابل، نیازهای اقتصادی و بهره‌مندی امارات از دورزدن تحریم‌های ایران، از دلایل اصلی این همکاری بوده‌اند. با این حال، سیاست اقتصادی مبتنی بر وابستگی متقابل نامتقارن با ایران، هم‌زمان با زمینه‌سازی برای کنشگری تهاجمی امارات، آن را در معرض ریسک تعرفه‌های احتمالی آمریکا نیز قرار داده است.<ref>{{پک|خسروی|۱۳۹۷|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی|ف=عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری اسلامی ایران و امارات عربی متحده|ص=ح}}</ref><ref>{{پک|کوهکن و مختاری|۱۴۰۳|ک=سیاست خارجی|ف=نقش اقتصاد و روابط تجاری دوجانبه در سیاست خارجی امارات متحده عربی در قبال جمهوری اسلامی ایران از 1992 تا 2022|ص=۸۹ و ۱۱۱–۱۱۰}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۹|ک=پایگاه خبری تحلیلی خبر آنلاین|ف=تهدید ترامپ علیه شرکای تجاری ایران چقدر عملی است؟ / هند و امارات هدف تنبیه‌های آمریکا قرار می‌گیرند}}</ref> امارات همواره یکی از پنج شریک اصلی تجاری ایران و به‌طور خاص شریک دوم بوده است؛ هرچند جنگ رمضان در این جایگاه تغییراتی ایجاد کرد و تصویر پناهگاه امن اقتصاد و تجارت دربارهٔ امارات کمرنگ شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۸|ک=خبرگزاری مهر|ف=امارات؛ شریک تجاری همیشگی ایران/حرکت به سمت تجارت ۴۰ میلیارد دلاری}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۱۰|ک=رزونامه دنیای اقتصاد|ف=۱۳ مانع تجارت با شریک دوم}}</ref>
وزارت خارجه امارات متحده عربی در واکنش به حملات ایران به پایگاه‌های آمریکایی و منافع آمریکا در این کشور، سفارت خود در تهران را تعطیل و تمام دیپلمات‌های خود را به ابوظبی فراخواند.<ref>{{پک/بن|امارات۱۱|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=امارات سفارت خود در ایران را بست}}</ref> کشورهای عربی از جمله امارات به‌عنوان یک نمونه بارز، علاوه بر اجازه دادن به ایالات متحده آمریکا برای استفاده از خاک و آسمان خود به‌منظور حمله به ایران، از حملات آمریکا علیه ایران نیز حمایت و با آن  همراهیِ فعالانه و جدی داشتند.<ref>{{پک/بن|امارات۳۰|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=اعتراف روبیو: امارات و کویت در جنگ علیه ایران فعالانه همکاری می‌کنند}}</ref> به گزارش برخی خبرگزاری‌ها امارات متحده عربی از روزهای اولیه جنگ علیه ایران ده‌ها حمله هوایی علیه ایران انجام داد.<ref>{{پک/بن|امارات۳۱|ک=ایسنا|ف=عربستان از حملات مخفیانه امارات به ایران شکایت دارد}}</ref> در زمان آتش‌بس میان ایران و آمریکا در اوایل آوریل، نیرو‌های اماراتی یک پالایشگاه را در جزیره لاوان ایران در خلیج‌فارس هدف قرار دادند.<ref>{{پک/بن|امارات۳۲|ک=تابناک|ف=امارات مخفیانه به حملات اسرائیل و آمریکا به ایران پیوست/ حمله به «جزیره لاوان» کار امارات بود}}</ref> همچنین بقایای پهبادهای منهم‌شده از نوع وینگ لونگ سعودی-اماراتی است که یک پهپاد چینی در اختیار این کشورها محسوب می‌شود و در جنگ رمضان علیه ایران استفاده شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۳۳|ک=خبرگزاری فارس|ف=اولین سند عملیات آفندی امارات و عربستان علیه ایران}}</ref> ایران نزد سازمان ملل در نامه‌ای به دبیرکل و رئیس شورای امنیت خواستار پرداخت غرامت از بحرین، عربستان، قطر، اردن و از جمله امارات به‌خاطر نقش و  مشارکت آنها در جنگ علیه ایران شد.<ref>{{پک/بن|امارات۳۴|ک=خبرگزاری فارس|ف=درخواست غرامت ایران از کشورهایی که در جنگ رمضان نقش داشتند}}</ref>


=== '''پیامدهای جنگ رمضان''' ===
== سلامت و درمان ==
ايران ثابت کرد كه حتی در فضای جنگ نابرابر و ناهمتراز، از متحدين خود حمايت به عمل آورده و اين امر نشانه‌های متفاوتی از سياست آمريكا نسبت به كشورهای حوزه‌خليج‌فارس را نشان می‌دهد.<ref>{{پک/بن|امارات۳۵|ک=مرکز مطالعات آمریکا|ف=زمينه‌ها، فرآيند و پيامدهای جنگ رمضان}}</ref> پیامدهای مستقیم یا غیرمستقیم تنش‌های ایجادشده در جریان جنگ رمضان و همراهی امارات با جبهه مخالف ایران، عمدتاً در پنج سطح قابل دسته‌بندی است.
نظام سلامت امارات متحده عربی ساختاری ترکیبی و چندسطحی دارد که در آن بخش‌های دولتی، خصوصی و مناطق آزاد به موازات یکدیگر فعالیت می‌کنند.<ref>{{پک|اعتضادپور|۱۳۸۵|ک=تأمین اجتماعی|ف=خدمات سلامت در امارات متحد عربی|ص=۲۶۷–۲۶۸}}</ref> وزارت بهداشت و پیشگیری به‌عنوان نهاد فدرال، مسئولیت سیاست‌گذاری کلی و ارائه خدمات پایه را بر عهده دارد. در کنار این نهاد فدرال، امارت‌های ابوظبی با اداره سلامت ابوظبی، دبی با سازمان بهداشت دبی و شارجه دارای نهادهای نظارتی مستقل هستند که به تنظیم و ارائه خدمات در حوزه‌های تحت مدیریت خود می‌پردازند. امید به زندگی در کشور امارات به ۷۶٫۸ سال رسیده است.<ref>{{پک/بن|em13|ک=website MOFA|ف=Health Care|زبان=en}}</ref> با این حال، گذار اپیدمیولوژیک به سمت بیماری‌های غیرواگیر، چالش اصلی پیش‌روی این نظام است؛ به‌گونه‌ای که بیماری‌های غیرواگیر ۷۷٪ از کل مرگ‌ومیر را تشکیل می‌دهند.<ref>{{پک/بن|em14|ک=website FoodNavigator-Asia|ف=UAE government survey flags high salt, low vitamin D in local diets|زبان=en}}</ref>


# '''پیامدهای انسانی، اجتماعی و فرهنگی:''' اخراج، بازداشت و مصادره اموال شیعیان و ائمه جماعات و فعالان فرهنگی مساجد و حسینیه‌ها در کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، اخراج و دستگیری به‌دلیل صرف داشتن تصویر سیدعلی خامنه‌ای در گوشی تلفن همراه یا واکنش به حملات علیه ایران، اخراج اتباع پاکستانی شیعه و سنی<ref>{{پک/بن|امارات۳۶|ک=خبرگزاری دانشجو|ف=سرکوب و اخراج مذهبی در کشور‌های حاشیه خلیج فارس به بهانه جنگ}}</ref> و همچنین تعطیلی هفت مدرسه ایرانی در کویت و امارات<ref>{{پک/بن|امارات۳۸|ک=نورنیوز|ف=تعطیلی 7 مدرسه ایرانی در امارات و کویت}}</ref> و اخراج بیش از ۲۵۰۰ دانش‌آموز ایرانی از امارت،<ref>{{پک/بن|امارات۳۷|ک=خبرگزاری مهر|ف=۲۵۰۰ دانش آموز ایرانی در امارات اخراج شدند}}</ref> مخالفت با ایران با توجه به نقش باورهای مذهبی در تفاوت رویکردهای کشورهای عربی نسبت به جنگ رمضان.<ref>{{پک/بن|امارات۵۰|ک=سخن تاریخ|ف=واکاوی رفتار دولت‌های عربی در «نبرد رمضان»}}</ref>
== ورزش ==
#'''پیامدهای اقتصادی و مالی:''' سقوط بازارهای مالی جهانی در ۱۰ شرکت بزرگ اماراتی،<ref>{{پک/بن|امارات۳۹|ک=خبرگزاری فارس|ف=سقوط آزاد ارزش سهام ۱۰ شرکت بزرگ اماراتی پس از جنگ رمضان}}</ref> افزایش قیمت نفت برنت از ۷۰ به ۱۱۹ دلار و افزایش ۳۰ تا ۵۰ درصدی بنزین و گازوئیل به‌دلیل مسدود شدن تنگه هرمز،<ref>{{پک/بن|امارات۴۰|ک=ایرنا|ف=۶ زخم عمیق بر پیکر رژیم آمریکا و کرنش نسبت به ملت ایران}}</ref> حذف بیش از ۵۰۰ میلیون بشکه نفت از بازار جهانی به‌عنوان بزرگترین اختلال عرضه انرژی در تاریخ،<ref>{{پک/بن|امارات۴۱|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=رویترز: ۵۰روز جنگ ۵۰میلیارد دلار به بازار نفت جهان ضربه زد}}</ref> افزایش قیمت مواد وابسته به نفت مانند سوخت هواپیما، پلاستیک، کودهای شیمیایی و مواد غذایی، اختلال در حمل‌ونقل هوایی، افزایش قیمت بلیط و لغو پروازها، اختلال در کشتیرانی خلیج‌فارس و اختلال در زنجیره تأمین کالاها با وجود بسته بودن تنگه هرمز،<ref>{{پک/بن|امارات۴۲|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=پایداری افزایش قیمت‌های سوخت، مواد غذایی و پروازها در جهان}}</ref> هشدار صندوق بین‌المللی پول درباره خطر رکود جهانی.<ref>{{پک/بن|امارات۴۳|ک=ایرنا|ف=هشدار صندوق بین‌المللی پول درباره رکود اقتصاد جهانی در صورت تشدید تنش‌ها}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۴۴|ک=بی‌بی‌سی فارسی|ف=جنگ ایران چگونه تورم و رکود جهانی را شعله‌ور می‌کند؟}}</ref>
ورزش ملی در امارات متحده عربی، [[فوتبال]] است که با حمایت امیران و وجود باشگاه‌ها و سه تیم الاهلی، الجزیره و العین فعالیت می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۱|ک=خبرگزاری مهر|ف=نمایندگان امارات در لیگ قهرمانان مشخص شدند/ الاهلی در جام باشگاه‌های جهان}}</ref> ورزش‌های سنتی نظیر شترسواری، شاهین‌بازی، اسب‌دوانی، غواصی آزاد، سالوکی، تیراندازی، گاوبازی و مسابقه قایق‌های بادبانی نیز از میراث بادیه‌نشینی و سنتی حفظ شده و مورد حمایت حکومت قرار دارند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۲|ک=وب‌سایت دیار رنت|ف=آشنایی با ورزش‌های سنتی امارات}}</ref> امارات در سال ۱۹۹۶م میزبان جام ملت‌های آسیا بود که توانست به فینال این رقابت‌ها راه پیدا کند. این کشور در سال ۲۰۱۹م نیز میزبان جام ملت‌های آسیا بود.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۹|ک=پایگاه خبری تحلیلی فرارو|ف=امارات میزبان جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹ شد}}</ref>
#'''پیامدهای سیاسی و حقوقی:''' درخواست غرامت ایران از سازمان ملل علیه پنج کشورِ امارات، بحرین، عربستان، قطر و اردن،<ref>{{پک/بن|امارات۳۴|ک=خبرگزاری فارس|ف=درخواست غرامت ایران از کشورهایی که در جنگ رمضان نقش داشتند}}</ref> تضعیف اعتماد کشورهای منطقه به آمریکا به‌عنوان متحدی قابل اعتماد در نتیجۀ مقاومت ایران،<ref>{{پک/بن|امارات۴۵|ک=خبرگزاری مهر|ف=نگاهداری: حتی متحدان آمریکا هم فهمیدند که این کشور قابل اعتماد نیست}}</ref> تردید عربستان در ادامه مسیر عادی‌سازی با اسرائیل بر اساس پیمان ابراهیم،<ref>{{پک/بن|امارات۴۶|ک=روزنامه دنیای اقتصاد|ف=پاسخ عربستان به طرح خبرساز ترامپ بعد از توافق با ایران/ بن‌سلمان شرط گذاشت}}</ref> تغییر در روایت‌های رسانه‌ای به‌منظور اثرگذاری بر افکار عمومی و نفرت‌پراکنی بر علیه ایران از طریق جعل هویت اتباع کشورهای عربی منطقه به‌صورت هماهنگ.<ref>{{پک/بن|امارات۴۷|ک=ایرنا|ف=روایت رسانه عربی از جنگ رسانه‌ای امارات ضد ایران همزمان با تجاوز آمریکا و اسرائیل}}</ref>
# '''پیامدهای ژئوپلیتیکی و منطقه‌ای:''' بازتعریف توازن قدرت در غرب آسیا و تثبیت ایران به‌عنوان قدرت نوظهور،<ref>{{پک/بن|امارات۴۸|ک=ایرنا|ف=بازآرایی موازنه قدرت در غرب آسیا؛ از تقویت جایگاه ایران تا افول سیاسی نتانیاهو}}</ref> قدرتمندشدن ارتش سودان در مقابله با نیروهای واکنش سریع (RSF) با توجه به تمرکز امارات متحده عربی به‌عنوان حامی اصلی شورشیان بر جنگ رمضان،<ref>{{پک/بن|امارات۴۹|ک=روزنامه دنیای اقتصاد|ف=شبه‌نظامیان سودانی چگونه قدرت گرفته‌اند؟}}</ref> افزایش انتقاد از آمریکا و کشورهای بزرگ دنیا بر کشورهای عربی به دلیل میزبانی پایگاه‌های آمریکایی در این کشورها و عدم سود از این جریان،<ref>{{پک/بن|امارات۵۱|ک=همشهری آنلاین|ف=دلیل مهم استفاده آمریکایی‌ها از پایگاه در کشورهای عربی برای شلیک به ایران}}</ref> خروج امارات از اوپک و اوپک پلاس، متوقف شدن پروژه‌های کریدور اقتصادی هند-اسرائیل از طریق امارات و عربستان، ارائه مسیرهای جایگزین زمینی توسط پاکستان و ترکیه برای شکست محاصره دریایی، احتمال بازنگری چین در کریدور یک کمربند-یک جاده و هند در کریدور جنوب به شمال.<ref>{{پک|موسوی|۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵|ک=روزنامه شرق - مگ‌ایران|ف=جنگ رمضان و پیامدهای آن}}</ref>
# '''پیامدهای نظامی و راهبردی:''' همکاری نظامی با آمریکا از جمله استقرار جنگنده‌های اف-۲۲ و سامانه‌های تاد در پایگاه الضفره، گسترش روابط پنهان و آشکار با رژیم صهیونیستی، همکاری اطلاعاتی و سایبری با اسرائیل علیه ایران در جنگ رمضان، حملات به زیرساخت‌های نفتی امارات مانند خط لوله حبشان-فجیره، اعلام ایران مبنی بر تلقی امارات به‌عنوان پایگاه متخاصم و تهدید به پاسخ قاطع، خروج امارات از اوپک، ایجاد اختلاف با عربستان سعودی بر سر پرونده‌های منطقه‌ای، چالش در روابط با همسایگان عربی، قرار گرفتن امنیت و ثبات اقتصادی امارات در معرض ریسک‌های جدی، تداوم تعریف دولت ابوظبی از این رویکرد در چارچوب منافع ملی.<ref>{{پک/بن|امارات۲۹|ک=خبرگزاری خانه ملت|ف=توهم «اسپارتای کوچک» در میدان بزرگان؛ چرا بازی ابوظبی به بن‌بست رسید؟}}</ref>


== پانویس ==
== پانویس ==
خط ۱۷۵: خط ۱۴۶:


== منابع ==
== منابع ==
{{یادکرد وب|عنوان=آشنایی با کشور امارات متحده عربی|نشانی=https://shiastudies.com/fa/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%AF%D9%87-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C/|تاریخ=|تاریخ بازبینی=۲ تیر ۱۴۰۵|شناسه=امارات۱|وبگاه=مجمع جهانی شیعه‌شناسی}}
{{آغاز منابع}}
 
* {{یادکرد وب|عنوان=آداب و رسوم کشورهای مختلف در عید فطر در جهان|نشانی=https://37585857.khabarban.com/|تاریخ=۲ اردیبهشت ۱۴۰۲|تاریخ بازبینی=۱۶ تیر ۱۴۰۵|شناسه={{شناسه یادکرد|امارات۰۲۷}}|وبگاه=وب‌سایت خبربان}}
{{یادکرد وب|عنوان=آشنایی با ورزش‌های سنتی امارات|نشانی=https:
* {{یادکرد وب|عنوان=آشنایی با کشور امارات متحده عربی|نشانی=https://shiastudies.com/fa/آشنایی-با-کشور-امارات-متحده-عربی/|تاریخ=|تاریخ بازبینی=۲ تیر ۱۴۰۵|شناسه={{شناسه یادکرد|امارات۱}}|وبگاه=وب‌سایت

نسخهٔ کنونی تا ۲۰ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۵۴

امارات متحده عربی؛ کشوری فدرال در خاورمیانه در شرق شبه جزیره عربستان و کرانهٔ جنوبی خلیج فارس.

امارات متحده عربی کشوری در خاورمیانه است که در کرانه جنوبی خلیج فارس و دریای عمان قرار دارد. این کشور در ۱۹۷۱م از اتحاد هفت شیخ‌نشین ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین، رأس‌الخیمه و فجیره تشکیل شد و پایتخت آن ابوظبی است. امارات با جمعیتی حدود ۱۱٫۶ میلیون نفر در ۲۰۲۵م، که بخش عمده آن را مهاجران تشکیل می‌دهند، دارای ساختار سیاسی فدرال و حکومت متمرکز مبتنی بر مناسبات قبیله‌ای است. اقتصاد آن بر استخراج و صادرات نفت و گاز استوار بوده، اما با گسترش بخش‌های تجارت، خدمات و گردشگری به یکی از مراکز اقتصادی منطقه تبدیل شده است. در سیاست خارجی، این کشور با دولت‌های غربی، به‌ویژه ایالات متحده، هم‌سویی دارد و پس از پیوستن به پیمان ابراهیم در ۲۰۲۰م، روابط خود با اسرائیل را نیز گسترش داده است. با وجود توسعه در آموزش، زیرساخت و برخی شاخص‌های اجتماعی، محدودیت در مشارکت سیاسی، نبود نظام حزبی و نقش محدود برخی اقلیت‌ها در ساختار قدرت از ویژگی‌های نظام اجتماعی ـ سیاسی در اماارت متحده عربی به‌شمار می‌رود.

جغرافیا

امارات متحده عربی کشوری با مساحت ۸۳/۶۰۰ کیلومتر مربع است که در نیمکره شمالی و شرقی، در جنوب غربی قاره آسیا در خاورمیانه واقع شده است. این کشور از نظر وسعت رتبه ۱۱۵ در دنیا را دارد و ابوظبی پایتخت آن است.[۱] از شمال و شمال غربی با خلیج‌فارس و کشور ایران، از سمت شرق با دریای عمان و عمان، از سمت غرب با قطر و عربستان سعودی و از جنوب و جنوب غربی با عمان و عربستان سعودی مرز مشترک دارد.[۲] شمالی‌ترین نقطه آن از جنوبی‌ترین بخش سرزمین ایران در تنگه هرمز یعنی جزیره لارک ۳۹ کیلومتر فاصله دارد.[۳]

نام‌گذاری

واژهٔ امارات در نام کشور امارات متحده عربی، صورت جمع واژهٔ عربی اِمارَة است که در لغت به معنای امیرنشین، حکومت امیر و قلمرو تحت فرمان یک امیر می‌باشد. این واژه از ریشهٔ اَمَرَ به معنای فرمان‌دادن مشتق شده است و با واژهٔ اَمارَة که به معنای نشانه و علامت است، تفاوت دارد.[۴] قبل از تأسیس امارات متحده عربی، این منطقه امارات متصالحه نام داشته است، همچنین امارات ساحل عمان نیز نامیده شده است.[۵] نام این کشور، به معنای امیرنشین‌ها یا شیخ‌نشین‌های متحد عربی است. علت نامگذاری این کشور به امارات این است که پس از تشکیل اتحادیه، هفت امارت شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عَجْمان، اُمُّ‌القُوَین، رأس‌الخیمه و فُجَیرَه، این کشور را پایه‌گذاری کردند.[۶]

تاریخ

شواهد باستان‌شناسی در امارات متحدهٔ عربی، از جمله کهن‌ترین گورستان‌های داخلی در جبل بوهایس، حاکی از سکونت انسان از حدود ۱۲۵٬۰۰۰ سال پیش همزمان با مهاجرت از آفریقا و تداوم آن تا دوره‌های نوسنگی و عصر برنز است.[۷] این سرزمین که در منابع میان‌رودانی یا سومر و اکد با نام مَگان یا ماکان شناخته می‌شد، در عصر ام‌النار حدود ۲۶۰۰–۲۰۰۰پ. م. کانون مبادلات تجاری میان تمدن‌های دره سند، دیلمون، بین‌النهرین، ایران و شام بود.[۸] پس از آن، در دوره‌های وادی سوق و عصر آهن، نظام‌های آبیاری و کوچ‌نشینی توسعه یافت. در شبه‌جزیرهٔ عربستان شرقی، منطقهٔ امارات امروزی، چند دورهٔ متمایز سکونت انسانی در دوران پیش از اسلام شناسایی شده است: دورهٔ حَفیت (۳۲۰۰–۲۶۰۰پ. م)، فرهنگ ام‌النار (۲۶۰۰–۲۰۰۰پ. م) و تمدن وادی‌سوق (۲۰۰۰–۱۳۰۰پ. م).[۹]

در دوران پیش از اسلام، این منطقه ابتدا زیر نظر هخامنشیان با نام ساتراپ مَکا یا گدروزیا در منابع یونانی و سپس زیر نظر ساسانیان با عنوان استان مازون قرار داشت. در دوره‌های پس از اسلام تا پیش از استعمار، نیز جزئی از قلمرو ایران به‌شمار می‌آمد[۱۰] و پیوندهای تاریخی آن با ایران و بلوچستان یا مکران ادامه یافت.[۱۱] در سدهٔ شانزدهم میلادی و در دورهٔ صفویان، با گسترش حضور پرتغالی‌ها در خلیج فارس، بنادر و سواحل جنوبی این آبراه، از جمله جلفار (رأس‌الخیمهٔ کنونی)، در معرض نفوذ و منازعات اروپایی قرار گرفتند.[۱۲] سپس در سدهٔ نوزدهم میلادی و در دورهٔ قاجار، بریتانیا با انعقاد معاهدات ۱۸۲۰، ۱۸۵۳ و ۱۸۹۲م نفوذ خود را بر شیخ‌نشین‌های ساحل جنوبی خلیج فارس تثبیت کرد.[۱۳]

پس از اعلام خروج نیروهای بریتانیا از شرق سوئز در اواخر سال ۱۹۷۱م، شیوخ هفت‌گانه برای تشکیل اتحادیه‌ای سیاسی اقدام کردند. در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۸م کنفرانسی در دبی برگزار شد که در آن طرح تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به رهبری شیخ زاید بن سلطان و همراهی شیخ راشد بن سعید آل‌مکتوم، به تصویب رسید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱م، شش امارت ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین و الفجیره رسماً تأسیس یک کشور مستقل دارای حاکمیت را اعلام و قانون اساسی موقت آن را تصویب کردند. حدود یک ماه بعد، امارت هفتم با نام رأس‌الخیمه نیز به این اتحادیه پیوست و در ۱۰ فوریه ۱۹۷۲م فدراسیون امارات متحدهٔ عربی را شکل دادند.[۱۴][۱۵]

طبیعت و اقلیم

این کشور با قرار گرفتن در کنار خلیج‌فارس و دریای عمان، از موقعیتی راهبردی در نزدیکی تنگه هرمز برخوردار است و از هفت امارت تشکیل شده که بزرگ‌ترین آنها ابوظبی و کوچک‌ترین آنها عجمان است. سرزمین امارات عمدتاً بیابانی و شامل تپه‌های ماسه‌ای و واحه‌هایی با منابع آب زیرزمینی است. بلندترین نقطهٔ آن جبل‌جایس در رأس‌الخیمه و مهم‌ترین واحه‌های آن لیوا و بریمی هستند. آب‌وهوای این کشور گرم و خشک و بیابانی است و بارندگی کمی دارد. امارات همچنین دارای جنگل‌های کوهستانی الحجر و نواحی بیابانی ساحلی است. در واحه‌ها درختان نخل، آکاسیا و اکالیپتوس می‌رویند و حیات وحش آن شامل تیزشاخ عربی، شتر و پلنگ است که برنامه‌های حفاظتی در جزیرهٔ صیر بنی‌یاس برای بقای آنها اجرا شده است. پهنه‌های آبی خلیج‌فارس و دریای عمان نیز زیستگاه ماهیانی همچون تُن، سوف و کوسه‌ها است.[۱۶][۱۷]

جمعیت

جمعیت کشور امارات متحده عربی در ابتدای سال ۲۰۲۳م به ۱۰/۱۷ میلیون نفر[۱۸] و در سال ۲۰۲۶م بالغ بر ۱۱٬۶۶۷٬۵۱۹ نفر گزارش شده است. جمعیت این کشور در این سال، معادل ۰/۱۴ درصد از کل جمعیت جهان است. امارات از نظر جمعیت، رتبهٔ ۸۶ را در میان کشورها دارد.[۱۹]

بر اساس آمار سال ۲۰۲۳م اتباع اماراتی نسبت به سایر ملیت‌ها ۱۱/۴۸٪ معادل ۱/۱۷ میلیون نفر و ۸۸/۵۲٪ حدود ۹ میلیون نفر را مهاجرین تشکیل می‌دهند. ترکیب جنسیتی جمعیت شامل ۶۸٫۵۸ درصد مرد و ۳۱٫۴۲ درصد زن می‌باشد. گروه سنی ۲۵ تا ۵۴ سال ۶۴/۱۵٪ برابر با ۶/۵۲ میلیون نفر جمعیت جوان این کشور عمدتاً از اتباع هند و پاکستان هستند که به دلیل ارزان بودن دستمزد، تقاضای بیشتری برای به‌کارگیری آن‌ها وجود دارد. ایرانیان نیز با ۴۸۰هزار نفر در رتبه پنجم قرار گرفته‌اند و ۴/۷۶ درصد کل جمعیت ساکن امارات را تشکیل می‌دهند. ایرانیان مقیم امارات بر خلاف سایر ملیت‌ها اکثراً به‌صورت غیرگروهی به این کشور مهاجرت کرده‌اند.[۲۰]

امارت‌ها

امارات متحدهٔ عربی از هفت امارت تشکیل شده است که هر یک از حاکمیت مستقل داخلی برخوردارند و تحت یک نظام فدرال با یکدیگر همکاری می‌کنند.[۲۱]

  1. ابوظبی: پایتخت امارات متحده عربی و حاکم آن شیخ محمد بن زاید آل نهیان است. حکومت این امارت دارای ساختاری مستقل با وزارتخانه‌ها و شورای اجرایی است. ابوظبی به‌طور مداوم در حال توسعه و پیشرفت در زمینه‌های مختلف برای گردشگران و مهاجران است. وضعیت اقتصادی این کشور، شامل صادرات مروارید، تولید و فروش نفت و گاز طبیعی و تولید انرژی خورشیدی است.
  2. دبی: دبی، یکی از معروف‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای امارات و مشهور به برج‌ها و آسمان‌خراش‌ها است. از زمان استقرار قبیله بنی‌یاس به رهبری خاندان آل مکتوم اداره می‌شود و حاکم فعلی آن شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، نخست‌وزیر و معاون رئیس‌جمهور امارات است. بحارینه، از دیگر قبایل دبی است و مذهب آنان تشیع می‌باشد. اقتصاد دبی با تغییر نهر دبی به مرکز تجاری رونق یافت و با کشف نفت، توسعه زیرساخت‌ها و بانک‌های اسلامی شکل گرفت. همچنین با تنوع‌بخشی به گردشگری و تجارت بین‌المللی، دبی همچنان به شهر طلا معروف است.
  3. شارجه: این شهر دارای جاذبه‌های فرهنگی و تاریخی بسیاری است. حکومت شارجه تحت رهبری شیخ سلطان بن محمد القاسمی اداره می‌شود. ساختار حکومتی شامل مشاغل و بخش‌هایی مانند شورای اجرایی، شورای مشورتی، دیوان‌های امیری و شهرداری است. اقتصاد شارجه یکی از اقتصادهای قوی و در حال رشد امارات متحده عربی است که تنوع زیادی دارد. افزایش مجوزهای کسب و کار خصوصاْ مالکیت خارجی در شارجه باعث جلب توجه و جذب سرمایه‌گذاران بین‌المللی به این امارت است.
  4. رأس‌الخیمه: این منطقه تحت حاکمیت محلی با رهبری شیخ سعود بن صقر القاسمی اداره می‌شود. سیستم حکومتی این شهر موروثی است. رأس الخیمه بخشی از ساختار فدرالی امارات است که شامل شورای عالی، شورای وزیران و شورای ملی فدرال می‌شود. وضعیت اقتصادی این منطقه با تمرکز بر صنعت، تجارت و کشاورزی به اقتصاد خود تنوع بخشیده است.
  5. عَجْمان: کوچک‌ترین امارت از هفت امارت است و تحت رهبری شیخ حُمَید بن راشد النُعیمی و یک شورای اجرایی اداره می‌شود. افزایش شاخص اعتماد تجاری بیانگر استقبال گسترده فعالان اقتصادی از شرایط رو به رشد این امارت است. بخش املاک و مستغلات به‌عنوان پایدارترین صنعت در این منطقه شناخته می‌شود. جوامع عجمان، ام‌القوین و فجیره، سنتی‌ترین جوامع قبیله‌ای هستند.
  6. اُمُّ‌القُوَین: این منطقه توسط دولت محلی به رهبری خانواده شیخ سعود بن راشد المعلا اداره می‌شود. اقتصاد این شهر ترکیبی از فعالیت‌های سنتی مانند ماهیگیری و کشاورزی و برنامه‌های توسعه‌ای مدرن است که در جهت گسترش پایگاه اقتصادی امارت محسوب می‌شوند.
  7. فُجَیرَه: امارت فجیره یک سلطنت مطلقه با رهبری شیخ حمد بن محمد الشرقی است. اقتصاد فجیره بر اساس ماهیگیری و کشاورزی استوار است. این امارت دارای موقعیت استراتژیک است. این شهر دارای بندر چندمنظوره‌ای است که بزرگ‌ترین شرکت‌های حمل و نقل را جذب می‌کند. مناطق آزاد دبی به ویژه فجیره به جذب سرمایه‌گذاری خارجی در بانکداری، تجارت، بندر و فرودگاه کمک می‌کند.[۲۲][۲۳][۲۴]

زبان و دین رسمی

زبان رسمی و اداری امارات، زبان عربی است و به لهجه‌های عربی فصیح و عربی خلیج محاوره می‌شود. از زبان‌های غیربومی این کشور می‌توان به فارسی، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.[۲۵]

اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از رحلت حضرت محمد توسط عمرو بن عاص وارد این سرزمین شد. ورود تشیع نیز به کشور امارات به قرن نوزدهم میلادی و همزمان با اوج صنعت صید مروارید و ورود بازرگانان ایرانی و هندی بازمی‌گردد.[۲۶] امروزه مذاهب اسلامی موجود در امارات متحده عربی عبارت از شافعی، حنبلی، مالکی، حنفی، شیعه، اباضی و وهابی است. اباضی و وهابی‌ها در اقلیت مطلق و اکثر مردم پیرو مذهب مالکی هستند. قبلاً فرقه‌های اسماعیلیه و علی‌اللهی نیز در امارات زندگی می‌کردند.[۲۷][۲۸]

در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ شیعه و ۴٪ بقیه مذاهب بودند.[۲۹] در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه گزارش شده است.[۳۰] بیشترین تمرکز شیعیان در امارت دبی است و پس از آن در ابوظبی و شارجه قرار دارند. شیعیان به دو دسته بومی از قبیله بحارنه و غیربومی مهاجران ایرانی، هندی، پاکستانی، بحرینی، عراقی، لبنانی و افغانی تقسیم می‌شوند. گروه خوجه اثنی‌عشری با اصالت هندی و پاکستانی نیز از جمله شیعیان مقیم این کشور هستند.[۳۱] ارتباطات روزمره میان شیعیان و غیرشیعیان در سطح جامعه به‌صورت مسالمت‌آمیز توصیف شده است.[۳۲]

نظام سیاسی و ساختار حکومتی

امارات متحده عربی یک فدراسیون پادشاهی مطلقه است که از هفت شیخ‌نشین موروثی تشکیل شده است. شورای عالی اتحاد که متشکل از هفت حاکم امارت‌ها است، عالی‌ترین مرجع تصمیم‌گیری کشور محسوب می‌شود.[۳۳]

قوه مجریه توسط رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر و شورای وزیران یا کابینه اداره می‌شود.[۳۴] شورای عالی اتحاد، رئیس‌جمهور و معاون او را از میان اعضای خود برای دوره‌های پنج‌ساله انتخاب می‌کند؛ هرچند رویه بر این بوده که شیخ ابوظبی به‌عنوان رئیس‌جمهور و شیخ دبی به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر منصوب شوند. شورای عالی علاوه بر تصویب قوانین فدرال، نخست‌وزیر را تأیید کرده و اختیار عزل او را نیز دارد.[۳۵] بر اساس قانون اساسی، امارت‌های ابوظبی و دبی در شورای عالی از حق وتو برخوردارند و مصوبات ماهوی با رأی حداقل پنج عضو، مشروط بر تأیید این دو امارت، اعتبار می‌یابند.[۳۶]

مجلس ملی اتحاد به‌عنوان قوه مقننه، نهادی ۴۰ نفره است[۳۷] که ۲۰ عضو آن توسط حاکمان امارت‌ها منصوب و ۲۰ عضو دیگر به‌صورت غیرمستقیم از طریق هیئت‌های انتخاباتی برگزیده می‌شوند. نقش این مجلس عمدتاً مشورتی و نظارتی است و حق قانون‌گذاری مستقل ندارد. در سال ۲۰۱۹م تعدادی از نامزدهای انتخابات در اعتراض به سیاست‌های دولت از رقابت در انتخابات انصراف داده و دولت امارات نیز تعدادی از نامزدها را به‌دلیل پرداختن به مسائل سیاسی و انتقاد از دولت در جریان مبارزات انتخاباتی، از دور رقابت‌ها خارج کرد.[۳۸] از میان ۹ زن حاضر در مجلس مشورتی، تنها یک نفر از طریق انتخابات وارد شده و هشت نفر دیگر به‌صورت انتصابی فعالیت می‌کنند.[۳۹]

قوه قضائیه به‌عنوان یکی از ارکان پنج‌گانه حکومت فدرال، متشکل از دادگاه‌های فدرال و دادسرای فدرال بوده و اختیارات خود را مطابق با مفاد قانون اعمال می‌کند. دادگاه‌های فدرال در سه سطح شامل دادگاه عالی اتحاد، دادگاه‌های تجدیدنظر فدرال و دادگاه‌های بدوی فدرال هستند. برخی امارت‌ها مانند دبی و ابوظبی دارای سیستم‌های قضایی مستقل محلی هستند.[۴۰]

تحولات و چالش‌های سیاسی

از تحولات سال‌های اخیر نظام سیاسی امارات متحده عربی، افزایش سهم زنان در مجلس به ۵۰٪،[۴۱] انتصاب جوانان به پست‌های کلیدی از جمله وزیر ۲۲ ساله امور جوانان،[۴۲] ادغام و حذف حدود ۵۰٪ از نهادهای فدرال و حرکت به سمت دولت الکترونیک و فناوری‌های نوین[۴۳] و وزارتخانه‌های نوآورانه مانند وزارت هوش مصنوعی،[۴۴] وزارت خوشبختی یا همزیستی و وزارت تسامح است.[۴۵]

در طول تاریخ امارات، تنها یک دوره انتخابات در سال ۲۰۰۶م برگزار شده است و شهروندان این کشور هنوز نتوانسته‌اند به حق انتخاب یا تغییر دولت یا عضویت در احزاب سیاسی دست یابند. کارگران خارجی از بسیاری از حقوق اولیه کار محروم هستند و امارات بسیاری از کنوانسیون‌های بین‌المللی مرتبط با حقوق کارگران را به امضا نرسانده است.[۴۶] دولت امارات رسانه‌ها را از انتقاد نسبت به مقامات سیاسی و مشکلات اقتصادی کشور منع کرده است.[۴۷]

تشکیل حزب و گروه سیاسی در کشور امارات ممنوع است.[۴۸] شیعیان از دسترسی به پست‌های کلیدی حکومتی محروم هستند. اداره اوقاف جعفری در دبی، تنها نهاد رسمی مسئول امور مذهبی شیعیان است که در سال ۱۹۷۱م تأسیس شده است.[۴۹] حاکمان امارات با احساس خطر، محدودیت‌هایی را بر شیعیان اعمال کردند و از نفوذ آنان در مشاغل حساس کشوری و لشکری خودداری نمودند.[۵۰] همچنین سیاست پاک‎سازی امارات از شیعیان با اخراج هزاران شیعه عراقب، لبنانب، افغانستانب، پاکستانب و هندب در سال‌های اخیر، از دیگر چالش‌های جدی این اقلیت مذهبی به‌شمار می‌آید.[۵۱]

روابط و سیاست خارجی

امارات متحده عربی از اعضای مؤسس شورای همکاری خلیج فارس، اتحادیه عرب، سازمان همکاری اسلامی و جنبش عدم تعهد است و با اکثر کشورهای جهان روابط دیپلماتیک دارد.[۵۲] بیشتر نمایندگی‌های دیپلماتیک در ابوظبی و کنسولگری‌ها در دبی مستقر هستند.[۵۳]

امارات با بهره‌گیری از جایگاه ژئوپلیتیک خود، راهبردهای متعددی را برای افزایش نفوذ خود در غرب آسیا دنبال می‌کند: امضای توافق‌های نظامی با دولت‌های غربی، در اختیار گذاشتن پایگاه‌های نظامی از جمله پایگاه الضفره به آمریکا، مشارکت در توسعه سامانه دفاع موشکی یکپارچه آمریکا، گسترش همکاری با ناتو، برگزاری مانورهای مشترک، اعزام نیرو به مأموریت‌های بین‌المللی، تأمین تجهیزات راهبردی، متنوع‌سازی منابع خرید تسلیحات از جمله چین و روسیه، سیاست خودکفایی در تولید سلاح و مداخله نظامی در بحران‌های منطقه‌ای یمن و لیبی. چشم‌انداز این کشور تبدیل‌شدن به قدرت نظامی برتر در خلیج فارس است.[۵۴] امارات در سال‌های اخیر، روابط خود را با چین و روسیه نیز گسترش داده است.[۵۵] همچنین هند و امارات متحده عربی در ژانویه ۲۰۲۶م، شراکت راهبردی دفاعی، ائتلاف نظامی دهلی و ابوظبی در برابر محور پاکستان را آغاز کردند.[۵۶][۵۷][۵۸]

روابط با آمریکا: امارات متحده عربی و ایالات متحده آمریکا، همکاری نظامی-امنیتی دارند. این رابطه بر پایه موافقتنامه دفاعی ۱۹۹۴م است که در سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۹م به‌روزرسانی شده است و شامل حضور دائمی حدود ۳٬۵۰۰ پرسنل نظامی آمریکایی در پایگاه راهبردی الظفره[۵۹] و استفاده از بندر جبل‌علی به‌عنوان مهم‌ترین مرکز لجستیکی نیروی دریایی آمریکا در خارج از این کشور است.[۶۰] امارات که از سوی واشینگتن به‌عنوان شریک دفاعی اصلی شناخته می‌شود، طی دهه‌های گذشته با خریدهای گسترده تسلیحاتی، به یکی از بزرگ‌ترین مشتریان صنایع دفاعی آمریکا تبدیل شده است.[۶۱] ارزش کل فروش نظامی به این کشور از سال ۱۹۵۰م تا ۲۰۲۳م، بالغ بر ۳۳٫۸ میلیارد دلار بوده و در سال‌های اخیر با قراردادهای جدیدی نظیر خرید بالگردهای شینوک و مهمات هدایت‌شونده و همچنین سرمایه‌گذاری‌های کلان در حوزه هوش مصنوعی، حجم این مناسبات اقتصادی-امنیتی به بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار رسیده است.[۶۲] کارشناسان این حجم از سرمایه‌گذاری و وابستگی نظامی را نوعی باج راهبردی یا پرداخت هزینه برای تضمین حمایت‌های سیاسی و نظامی آمریکا و جایگاه ویژه در معادلات منطقه‌ای توصیف می‌کنند.[۶۳]

روابط با عربستان سعودی: تعارضات ساختاری میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی، در شورای همکاری خلیج فارس در زمینه رهبری منطقه، سیاست‌های نفتی و موضوعات ژئوپلیتیک از چالش‌های امارات متحده در روابط خارجی است.[۶۴] در عرصه مناقشات منطقه‌ای، امارات در جنگ داخلی سودان از نیروهای واکنش سریع حمایت می‌کند و در یمن، نیروهای مورد حمایت امارات، بخش‌های بزرگی از جنوب این کشور را تصرف کردند که با ضدحمله ائتلاف عربستان سعودی مواجه شد.[۶۵]

روابط با اسرائیل: پس از انقلاب اسلامی ایران، امارات در جنگ عراق با ایران در کنار صدام حسین قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را از دهه ۱۹۸۰م آغاز کرد.[۶۶] در سال ۲۰۲۰م با امضای پیمان ابراهیم، روابط خود را با اسرائیل عادی‌سازی کرد و به سومین کشور عربی پس از مصر و اردن تبدیل شد که با اسرائیل پیمان صلح امضا می‌کند.[۶۷] این توافق با محوریت تهدیدانگاری نسبت به ایران، زمینه‌ساز همکاری‌های دفاعی، اطلاعاتی و فناوری نظامی شد.[۶۸]

در جریان جنگ رمضان، اسرائیل سامانه‌های گنبد آهنین را در اختیار امارات قرار داده بود.[۶۹] همچنین گزارش شده که مقام‌های ارشد رژیم صهیونیستی از جمله نتانیاهو،[۷۰] رئیس موساد، رئیس شین‌بت و رئیس ستاد ارتش به‌طور محرمانه، در سفر به امارات با محمد بن زاید دیدار کردند.[۷۱] دیوید بارنی، رئیس سازمان جاسوسی موساد، نیز دو مرتبه به‌طور محرمانه برای هماهنگی‌های مرتبط در طول جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به کشور امارات سفر کرده است.[۷۲]

روابط با ایران: روابط ایران و امارات تحت تأثیر عواملی چون اختلاف بر سر مالکیت جزایر سه‌گانه خلیج فارس،[۷۳] فعالیت‌های هسته‌ای و موشکی ایران و نگرانی امارات از نفوذ منطقه‌ای این کشور قرار دارد.[۷۴] دکترین نظامی امارات بر محور تقابل با ایران، حفظ امنیت عربی و حضور نیابتی در مناقشات منطقه‌ای استوار است.[۷۵] امارات متحده عربی از سال ۲۰۱۰م راهبرد موازنه استراتژیک را در تقابل با ایران کنار گذاشت و رویکرد واقع‌گرایی تهاجمی را با هدف تقویت توان نظامی در مقابل ایران و استفاده مؤثر از نیروی نظامی به‌منظور مهار نفوذ منطقه‌ای ایران در پیش گرفت.[۷۶][۷۷] این تغییر رویکرد، هم‌زمان با اتخاذ استراتژی موازنه دور از ساحل از سوی آمریکا پس از سال ۲۰۱۵م رخ داد که به برون‌سپاری برخی مسئولیت‌های هژمونیک به متحدان منطقه‌ای انجامید و الگوهای دوستی و دشمنی تغییر کرد.[۷۸]

در جریان جنگ رمضان، امارات متحده عربی با در اختیار گذاشتن خاک و فضای هوایی خود برای حملات ایالات متحده و اسرائیل، مشارکت فعالی در جبهه مخالف ایران داشت.[۷۹] در این بازه، تأسیسات انرژی ایران در مناطقی مانند قشم، ابوموسی، بندرعباس و پالایشگاه در لاوان هدف حملات هوایی امارات قرار گرفت.[۸۰][۸۱][۸۲][۸۳] ایران در پاسخ، با موشک و پهپاد، امارات را هدف قرار داد.[۸۴] این اقدام زیرساخت‌های نفتی امارات، از جمله خط لوله حبشان-فجیره را با تهدیدهای جدی مواجه کرد.[۸۵] در واکنش به این حملات، وزارت خارجه امارات متحده عربی سفارت خود در تهران را تعطیل کرد.[۸۶]

ایران در نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل متحد، خواستار پرداخت غرامت از سوی امارات به دلیل مشارکت در حملات علیه خود شد.[۸۷] در سطح اقتصادی، این تنش‌ها منجر به خروج امارات از اوپک و اوپک پلاس، اختلال در زنجیره تأمین کالاها و توقف پروژه‌های کریدور اقتصادی مشترک شد.[۸۸] در همین چارچوب اختلاف میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی نمود بیشتری یافت.[۸۹]

پس از پایان درگیری‌ها، نشانه‌هایی از تعدیل رویکرد امارات برای کاهش تنش، ازجمله تماس تلفنی معاون رئیس این کشور با رئیس مجلس شورای اسلامی ایران مشاهده شد.[۹۰] با وجود مشارکت نظامی، امارات همچنان کانال‌های دیپلماتیک پنهانی و میانجی‌گری از طریق عمان را برای مدیریت روابط با ایران حفظ کرده است.[۹۱]

نیروهای مسلح

نیروهای مسلح امارات در سال ۱۹۷۱م از نیروهای پیشاهنگی عمان شکل گرفت.[۹۲] گزارش‌ها حاکی از خرید ۶ فروند بالگرد شینوک،[۹۳] ۴۰۰ فروند موشک هوابه‌هوای AIM-۱۲۰، تعداد ۱۵۰۰ بمب کوچک هدایت‌شونده، ۱۲۰۰ بمب هوشمند و همچنین اجزای سامانه پدافندی تاد (THAAD) از ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۶م است.[۹۴] اکثر افسران آنها در آکادمی‌های نظامی جمله آکادمی سلطنتی آموزش‌های نظامی سندهرست در بریتانیا آموزش دیده‌اند.[۹۵][۹۶]

نیروهای مسلح امارات در سه سطح زمینی، دریایی و هوایی قرار دارند:

  • نیروی زمینی: نیروی زمینی امارات در سال ۱۹۷۶م با تأخیر و به‌صورت شکننده شکل گرفت و با تسلیحات عمدتاً فرانسوی تقویت شد.
  • نیروی دریایی: نیروی دریایی امارات با ۲۵۰۰ پرسنل، پایگاه‌هایی در ابوظبی، دبی، شارجه و رأس‌الخیمه دارد و در مانورهای ائتلاف غربی-عربی شرکت کرده است.
  • نیروی هوایی: نیروی هوایی امارات از سال ۱۹۶۸م پیش از استقلال از بریتانیا شکل گرفته و امروز با بیش از ۴۵۰۰ پرسنل در ۷ پایگاه مستقر است.[۹۷]

نظام اجتماعی

نظام اجتماعی و جهت‌گیری سیاسی حاکمان این کشور، با وجود تنوع اجتماعی و ساختار شیخ‌نشینی، از فرهنگ عربی، ارزش‌های اسلامی و سنت‌های قبیله‌ای تأثیر پذیرفته است.[۹۸] جمعیت بومی آن عمدتاً ریشه در قبایل عرب دارد و نظام قبیله‌ای، مبتنی بر پیوندهای خویشاوندی و وفاداری به شیوخ، در کنار نقش اجتماعی و اقتصادی، یکی از پایه‌های مشروعیت نظام سیاسی به‌شمار می‌رود.[۹۹] این الگو بر شبکه‌های حامی ـ موکل استوار بوده و بر شیوه حکمرانی و سیاست‌گذاری کلان نیز اثر گذاشته است.[۱۰۰] گزارش‌ها همچنین حاکی از آن است که این میراث قبیله‌ای، با وجود مدرن‌سازی شتابان و تحولات پس از کشف نفت، همچنان در ساختار اجتماعی ـ سیاسی این کشور تداوم یافته است.[۱۰۱]

وضعیت زنان در امارات متحده عربی

انجمن زنان امارات (تأسیس دهه ۱۹۷۰م) تحت نظارت شیخه فاطمه بنت مبارک، مسئولیت اصلی توانمندسازی و تکریم جایگاه آنان را بر عهده دارد.[۱۰۲] زنان در امارات در نهادهای دولتی، پارلمانی و بخش خصوصی حضور دارند و ۷۰٪ از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی این کشور را تشکیل می‌دهند. بر اساس آمار سال ۲۰۲۴م، نرخ مشارکت زنان در نیروی کار ۳۴٫۶٪ است.[۱۰۳] در حوزه کارآفرینی، ۱۸٪ از کل کارآفرینان اماراتی را زنان تشکیل می‌دهند که ۴۸٫۸٪ از آن‌ها در سمت‌های مدیر اجرایی فعالیت دارند. همچنین بیش از ۷۷٪ از مشاغل متعلق به زنان توسط افراد زیر ۴۰ سال مدیریت می‌شود و تنها در نیمه نخست سال ۲۰۲۴م، بیش از ۲۰۰۰ کسب‌وکار جدید توسط زنان ثبت شده است.[۱۰۴] این موارد امارات را به مقصدی برای زندگی و کار زنان مهاجر تبدیل کرده است.[۱۰۵]

امارات در سال ۲۰۱۸م در رتبه ۱۲۱ شاخص شکاف جنسیتی (مجمع جهانی اقتصاد) قرار گرفت. گزارش‌های حقوق بشری به موانعی نظیر فقدان قانون جامع علیه خشونت خانگی، تداوم ازدواج‌های اجباری مبتنی بر عرف قبایلی و چندهمسری اشاره دارند. همچنین محدودیت در ازدواج با اتباع غیراماراتی و گزارش‌هایی در خصوص قاچاق زنان و ناپدیدشدگی اجباری، از چالش‌های حقوقی و اجتماعی در این حوزه به‌شمار می‌روند.[۱۰۶][۱۰۷]

خانواده

سیاست‌های حمایتی و قوانین مدنی خانواده در امارات جایگاهی محوری دارد.[۱۰۸] امارات با نام‌گذاری سال ۲۰۲۶م به عنوان «سال خانواده»، سیاست‌های فدرالی را برای تقویت هویت ملی و رفاه خانواده به اجرا درآورده است.[۱۰۹][۱۱۰][۱۱۱][۱۱۲] این راهبردها شامل اصلاح قوانین منابع انسانی، ترویج دورکاری و اعطای مرخصی‌های زایمان و مراقبت از کودک در مناطقی چون عجمان، دبی و شارجه است. در سطح حقوقی، قوانین مدنی ابوظبی برای غیرمسلمانان امکان ازدواج مدنی، طلاق بدون اثبات تقصیر و حضانت برابر را فراهم کرد. اصلاحات فدرال نیز مواردی نظیر ۵ روز مرخصی والدینی و افزایش سن حضانت تا ۱۸ سال را در بر می‌گیرد.[۱۱۳]

ازدواج و طلاق پیشرفت‌های اقتصادی و تغییرات ساختاری در خانواده با افزایش سن ازدواج و نرخ طلاق همراه بوده است.[۱۱۴] هزینه‌های ازدواج (مهریه و مسکن) و تمایل به استقلال در کنار تغییرات فرهنگی و گرایش به سبک زندگی غربی، از عوامل تأخیر در ازدواج جوانان محسوب می‌شوند.[۱۱۵] آمارها نشان‌دهنده ثبت ۴۵۵۴ مورد طلاق در امارات طی سال ۲۰۱۹ است.[۱۱۶] دلایل عمده این جدایی‌ها شامل عدم تفاهم، مشکلات مالی، خشونت خانگی، دخالت خویشاوندان و تفاوت‌های فرهنگی ذکر شده است.[۱۱۷] نرخ باروری امارات متحده عربی نیز مانند نیمی از کشورهای غرب آسیا، با روند نزولی باروری به زیر سطح جانشینی مواجه شده است.[۱۱۸] نرخ باروری در این کشور که در سال ۲۰۱۲م حدود ۵٫۴ فرزند بود، در سال ۲۰۲۲م به ۱٫۴۹ فرزند کاهش یافته است.[۱۱۹]

فرهنگ

آداب اجتماعی

غالباْ شکل ارتباطات بین مردم در این کشور برحسب نیازهای اقتصادی تعریف می‌شود.[۱۲۰][۱۲۱] فرهنگ مردم امارات بر پایه احترام، ادب و مهمان‌نوازی عربی شکل گرفته و ارتباطات روزمره بر اساس ارزش‌های اسلامی تنظیم می‌شود. مردم بومی امارات رفتاری محترمانه دارند و تعاملات اجتماعی میان زنان و مردان در اماکن عمومی، تابع قوانین و هنجارهای خاصی است که رعایت آنها برای همه ساکنان، ازجمله مهاجران، ضروری است. بر اساس قوانین این کشور، تماس فیزیکی و حضور جمعی بین مردان و زنان نامحرم در اماکن عمومی ممنوع است و تخلف از آن، مجازات قانونی در پی دارد. همچنین، خوردن و آشامیدن در اماکن عمومی در ماه رمضان تخلفی قانونی محسوب می‌گردد و برای آن جریمه یا مجازات در نظر گرفته شده است.[۱۲۲]

حجاب و پوشش

امارات متحده مانند سایر کشورهای مسلمان استانداردهای خاصی را برای پوشش وضع کرده است. مردان و زنان باید در جامعه حجاب و پوشش تعیین‌شده داشته باشند که در هر مکانی به میزان و چگونگی آن اشاره شده است. پوشش بسته به هر امارت کمی تفاوت دارد و پوشش زنان در دبی از شارجه یا عجمان آزادتر است.[۱۲۳] جین بریستل رایز، انسان‌شناس و استاد دانشگاه زاید، در کتاب خود با عنوان «زنان اماراتی، نسل‌های تغییر» در سال ۲۰۱۰م اشاره کرده است که عبا در کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، فراتر از یک پوشش ساده، نمادی از هویت و ملیت محسوب می‌شود. زنان اماراتی از حدود یک دهه پیش، به‌تدریج به استفاده از عباهای روشن‌تر روی آورده‌اند و طرح‌های متنوعی را در پوشش خود به کار گرفته‌اند.[۱۲۴]

آیین‌ها

آیین‌های مذهبی در امارات متحده عربی بازتابی از هویت اسلامی این کشور و تنوع فرهنگی اقوام مختلف ساکن در آن است.[۱۲۵] مهم‌ترین مناسبت‌های دینی مسلمانان شامل حق‌اللیله در نیمه ماه شعبان، صله‌رحم، دیدار خانواده و بستگان پس از نماز تراویح در ماه رمضان و جلسات شب‌نشینی تا زمان سحر،[۱۲۶] عید فطر و عید قربان است که هر یک با آداب‌ورسوم خاصی از جمله گردهمایی‌های خانوادگی و اعمال خیریه همراه هستند.[۱۲۷] مسلمانان در روز نخست عید فطر بعد از خوردن خرما و برخی شیرینی‌های سنتی لباس‌های نو به تن کرده و برای اقامه نماز به مسجد می‌روند. بازی‌های دسته جمعی، داستان‌سرایی و نقاشی حنا روی دست، از جمله مراسم این روز است. عید فطر در این کشور سه‌روز تعطیل است و یک روز قبل از فرارسیدن عید نیز جزو تعطیلات قرار می‌گیرد.[۱۲۸] همچنین، میلاد پیامبر در ۱۲ ربیع‌الاول در امارات تعطیل رسمی است و با برگزاری مجالس دعا و سخنرانی‌های مذهبی گرامی داشته می‌شود.[۱۲۹]

مراسم عزاداری در ماه محرم، اقامه نماز جمعه با خواندن دو خطبه عربی و فارسی، برقراری جلسات قرائت قرآن، دعاهای کمیل و ندبه و نیز برگزاری مراسم اعیاد و سوگواری اهل‌بیت از جمله آیین‌های مذهبی شیعیان است.[۱۳۰] با این حال، شیعیان برای برگزاری آیین‌های خود با محدودیت‌هایی مواجه هستند و در مواردی گزارش‌هایی از ثبت مشخصات عزاداران و محدودیت در صدور ویزای مداحان وجود داشته است.[۱۳۱]

مساجد و مراکز مذهبی

در امارات متحده عربی ۴ هزار و ۸۱۸ مسجد ساخته شده است که برخی از آنها شهرت جهانی دارند. براساس آمار رسمی یک هزار و ۴۱۸ مسجد در دبی، ۲ هزار و ۲۸۹ مسجد در ابوظبی و ۶۰۰ مسجد نیز در شارجه قرار گرفته است.[۱۳۲] مسجد شیخ زاید آل‌نهیان، بزرگ‌ترین مسجد این کشور و هشتمین مسجد بزرگ جهان است که با بزرگ‌ترین فرش جهان که توسط علی خالقی، هنرمند ایرانی طراحی و در ایران بافته شده، مفروش شده است.[۱۳۳] مهم‌ترین مراکز مذهبی شیعیان نیز شامل مسجد امام علی، مسجد امام حسین، مسجد الزهرا، مسجد الرسول، مسجد العین، حسینیه لاری‌های دبی و حسینیه گِراشی‌ها است. مسجد امام حسین در دبی که با پیگیری نماینده دومین رهبر جمهوری اسلامی ایران ساخته شده، از مهم‌ترین مراکز فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی شیعیان به‌شمار می‌آید.[۱۳۴][۱۳۵]

در سال ۲۰۲۳م، مجموعه‌ای با نام مجتمع ادیان ابراهیمی در جزیره السعدیات در ابوظبی، افتتاح شد. این مجموعه که با هدف ترویج همزیستی و گفت‌وگوی ادیان توحیدی و نمادی از رویکرد چندفرهنگی و تساهل‌گرایانه امارات در پذیرش پیروان ادیان مختلف به‌شمار می‌رود، شامل سه عبادتگاه مجزا برای سه دین بزرگ همچون مسجد امام احمد الطیب مخصوص مسلمانان، کلیسای سنت فرانسیس مخصوص مسیحیان و کنیسه موسی بن میمون مخصوص یهودیان است. این سه ساختمان با معماری مدرن و همتراز در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ به‌گونه‌ای که مسجد در سمت چپ، کلیسا در سمت راست و کنیسه در میان آن‌ها واقع شده است. در این میان بسیاری از تصمیم امارات در افتتاح کنیسه یهودیان کنار خانه ابراهیمی انتقاد کرده‌اند.[۱۳۶]

هنر

خط، معماری و نقوش هندسی و نقوش عربی و اصیل ایرانی در امارات رواج دارد. گالریها و موزه‌های هنری در امارات، هنر اسلامی، ازجمله آثار سنتی و معاصر را به نمایش می‌گذارند.[۱۳۷][۱۳۸]

نظام آموزشی

برنامه‌های آموزشی مدارس دولتی در امارات متحده عربی بر اساس ارزش‌ها و اهداف توسعه این کشور تدوین می‌شوند. زبان اصلی آموزش در این مدارس، عربی و زبان انگلیسی به‌عنوان زبان دوم مورد استفاده است. دانش‌آموزان اماراتی می‌توانند به صورت رایگان در مدارس دولتی ثبت‌نام کنند.[۱۳۹] مدارس خصوصی نیز در امارات تابع ۳ نوع نظام آموزشی ازجمله نظام آموزشی منطبق بر نظام آموزشی کشورهای مقیم، نظام آموزشی امارات و نظام آموزشی ویژه هستند.[۱۴۰] در برنامه اصلاحی نظام آموزش و پرورش این کشور، روش‌های تعاملی یادگیری جایگزین رویه‌های پیشین شده و آموزش زبان انگلیسی با دروسی مانند ریاضی و علوم تلفیق گردیده است. بر اساس این برنامه، تحصیل در مقاطع ابتدایی و متوسطه تا پایان کلاس نهم اجباری است و این مدل شامل فرآیندی چهارمرحله‌ای به مدت ۱۴ سال است.[۱۴۱]

دانشگاه زاید در سال ۱۹۹۸م به‌عنوان مرکز تخصصی آموزش زنان تأسیس شد و امروزه به پردیس‌هایی برای مردان و زنان گسترش یافته است.[۱۴۲] بر اساس آخرین رتبه‌بندی جهانی QS در سال ۲۰۲۷م، ده دانشگاه برتر امارات متحده عربی به این شرح هستند: دانشگاه خلیفه در رتبه نخست و در جایگاه ۱۴۷ جهان، دانشگاه امارات متحده عربی در رتبه ۲۱۷ جهان، دانشگاه آمریکایی شارجه در رتبه ۲۵۸، دانشگاه شارجه در رتبه ۲۸۳، دانشگاه ابوظبی در رتبه ۳۴۸، دانشگاه عجمان در رتبه ۳۹۷، دانشگاه العین در رتبه ۵۵۹، دانشگاه زاید در رتبه ۵۸۸، دانشگاه آمریکایی رأس‌الخیمه در رتبه ۶۰۸ و دانشگاه کانادایی دبی در رتبه ۶۱۶ جهان جای گرفته‌اند.[۱۴۳]

رسانه

رسانه‌های امارات متحده عربی عمدتاً در مالکیت دولت یا گروه‌های نزدیک به آن هستند و روزنامه‌های روزانه‌ای چون الخلیج، منتشرشده در شارجه، الاتحاد وابسته به گروه ابوظبی، خلیج تایمز و نشریات انگلیسی‌زبان تأثیرگذاری چون گلف تودی[۱۴۴] و نشنال را شامل می‌شود.[۱۴۵] این بخش، هم‌زمان با تغییرات اقتصادی، شاهد رشد بوده، به‌گونه‌ای که در سال ۲۰۲۵م درآمد صنعت سینما از مرز ۷۳۴ میلیون درهم فراتر رفته و بخش بازی‌های دیجیتال نیز به درآمدی بالغ بر ۲٫۷ میلیارد درهم دست یافته است.[۱۴۶] روزنامه‌های انگلیسی زبان مهم در این کشور شامل گلف نیوز پر تیراژترین روزنامه است. تعدادی از سازمان‌های خبری بین‌المللی از جمله رویترز، آسوشیتدپرس، فرانس‌پرس، بلومبرگ، داو جونز نیوزوایرز، سی‌ان‌ان و بی‌بی‌سی، در شهرک رسانه‌ای دبی حضور دارند.[۱۴۷] خبرگزاری وام (WAM) در راستای روابط تازه با اسرائیل، در سال ۲۰۲۱م سرویس خبری خود را به زبان عبری راه‌اندازی کرده است.[۱۴۸]

نظارت بر رسانه در کشور امارات تحت کنترل دولت قرار دارد و این صنعت رو به رشد، در فضایی محدودکننده فعالیت می‌کند. یک گزارش در سال ۱۳۹۱ش حاکی از نقش مطبوعات وابسته به دولت در حملات علیه فعالان حقوق بشری و بازداشت دست‌کم ۹۴ نفر به اتهام ارتباط با گروه‌های مخالف است. سازمان‌های بین‌المللی این اقدامات را محکوم کرده و نسبت به تشدید قوانین نظارتی و ممنوعیت تجمعات اعتراضی در امارات هشدار داده‌اند.[۱۴۹] قانون جرایم سایبری، هرگونه محتوای منتقدانه یا مغایر با ارزش‌های ملی و امنیت را پیگرد قانونی می‌کند و هرگونه نقد نسبت به مقامات سیاسی و مشکلات اقتصادی کشور را ممنوع ساخته است.[۱۵۰] امارات در شاخص‌های جهانی آزادی مطبوعات، در زمره کشورهایی با فضای رسانه‌ای بسیار محدود قرار گرفته است؛ به‌گونه‌ای که سازمان گزارشگران بدون مرز، آن را در رتبه ۱۵۸ جهان از ۱۸۰ کشور در سال ۲۰۲۵م قرار داده است.[۱۵۱] امارات اولین کشور عرب‌زبان شد که حداقل سن استفاده از رسانه‌های اجتماعی را تعیین می‌کند. بر اساس این قانون، کودکان زیر ۱۵ سال از ایجاد یا استفاده از هرگونه حساب کاربری در پلتفرم‌های اجتماعی منع شده‌اند.[۱۵۲][۱۵۳]

نظام اقتصادی

در دوران معاصر، امارات با اتکا به درآمدهای نفتی که از دههٔ ۱۹۶۰م به‌دست‌آورد،[۱۵۴] زیرساخت‌های خود را ایجاد کرد و پس از استقلال، به یکی از بازیگران تأثیرگذار منطقه‌ای تبدیل شد.[۱۵۵] اقتصاد امارات متحده عربی، مبتنی بر مدلی متنوع و فراتر از درآمدهای نفتی، با تکیه بر مرکزیت تجاری و با ثبات نسبی است.[۱۵۶] بخش غیرنفتی بیش از ۷۰٪ از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد و این کشور در دو دههٔ اخیر بر پایهٔ ثبات سیاسی، خدمات مالی، گردشگری، تجارت جهانی و جذب سرمایهٔ خارجی رشد کرده است.[۱۵۷] بازار کار این کشور شامل مشاغل پردرآمد در حوزه‌های مالی، فناوری اطلاعات، پزشکی، مهندسی و نیروی هوایی تا مشاغل خدماتی و کارگری می‌شود. دولت امارات حداقل یا حداکثر حقوقی برای کارکنان خود تعیین نکرده و میزان درآمد بر اساس عقد قراردادهای کاری و توانایی مذاکره افراد تعیین می‌شود.[۱۵۸] شاخص‌هایی نظیر رشد تولید ناخالص داخلی، درآمدهای تجاری غیرنفتی، گردشگری، جذب سرمایه‌های خارجی، کارآفرینی، فناوری‌های صنعتی و نرخ پایین بیکاری، در کنار افزایش اشتغال مهاجران، توسعهٔ مشاغل جوانان و ارتقای استانداردهای رفاه اجتماعی، از مهم‌ترین عوامل توسعهٔ انسانی امارات محسوب می‌شوند.[۱۵۹]

گزارش‌ها نشان می‌دهد که دولت امارات در راستای جلب سرمایه‌گذاری خارجی و دستیابی به شاخص‌های توسعه پایدار، اقداماتی را برای بهبود وضعیت حقوق بشر و انجام اصلاحات در پیش گرفته است. این اقدامات، همزمان با تلاش برای هماهنگی با افکار عمومی جهانی، بخشی از راهبرد گسترش روابط سیاسی و اقتصادی با کشورهای غربی توصیف شده است.[۱۶۰]

در حوزهٔ روابط اقتصادی با ایران، با وجود اختلافات سیاسی،[۱۶۱] دو کشور با استفاده از دیپلماسی اقتصادی، همکاری‌های تجاری و سرمایه‌گذاری را دنبال کرده‌اند.[۱۶۲] موقعیت گلوگاهی امارات برای صادرات مجدد کالاهای ایرانی، حضور گستردهٔ تجار و شرکت‌های ایرانی، سرمایه‌گذاری متقابل، نیازهای اقتصادی و بهره‌مندی امارات از دورزدن تحریم‌های ایران، از دلایل اصلی این همکاری بوده‌اند. با این حال، سیاست اقتصادی مبتنی بر وابستگی متقابل نامتقارن با ایران، هم‌زمان با زمینه‌سازی برای کنشگری تهاجمی امارات، آن را در معرض ریسک تعرفه‌های احتمالی آمریکا نیز قرار داده است.[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵] امارات همواره یکی از پنج شریک اصلی تجاری ایران و به‌طور خاص شریک دوم بوده است؛ هرچند جنگ رمضان در این جایگاه تغییراتی ایجاد کرد و تصویر پناهگاه امن اقتصاد و تجارت دربارهٔ امارات کمرنگ شده است.[۱۶۶][۱۶۷]

سلامت و درمان

نظام سلامت امارات متحده عربی ساختاری ترکیبی و چندسطحی دارد که در آن بخش‌های دولتی، خصوصی و مناطق آزاد به موازات یکدیگر فعالیت می‌کنند.[۱۶۸] وزارت بهداشت و پیشگیری به‌عنوان نهاد فدرال، مسئولیت سیاست‌گذاری کلی و ارائه خدمات پایه را بر عهده دارد. در کنار این نهاد فدرال، امارت‌های ابوظبی با اداره سلامت ابوظبی، دبی با سازمان بهداشت دبی و شارجه دارای نهادهای نظارتی مستقل هستند که به تنظیم و ارائه خدمات در حوزه‌های تحت مدیریت خود می‌پردازند. امید به زندگی در کشور امارات به ۷۶٫۸ سال رسیده است.[۱۶۹] با این حال، گذار اپیدمیولوژیک به سمت بیماری‌های غیرواگیر، چالش اصلی پیش‌روی این نظام است؛ به‌گونه‌ای که بیماری‌های غیرواگیر ۷۷٪ از کل مرگ‌ومیر را تشکیل می‌دهند.[۱۷۰]

ورزش

ورزش ملی در امارات متحده عربی، فوتبال است که با حمایت امیران و وجود باشگاه‌ها و سه تیم الاهلی، الجزیره و العین فعالیت می‌کند.[۱۷۱] ورزش‌های سنتی نظیر شترسواری، شاهین‌بازی، اسب‌دوانی، غواصی آزاد، سالوکی، تیراندازی، گاوبازی و مسابقه قایق‌های بادبانی نیز از میراث بادیه‌نشینی و سنتی حفظ شده و مورد حمایت حکومت قرار دارند.[۱۷۲] امارات در سال ۱۹۹۶م میزبان جام ملت‌های آسیا بود که توانست به فینال این رقابت‌ها راه پیدا کند. این کشور در سال ۲۰۱۹م نیز میزبان جام ملت‌های آسیا بود.[۱۷۳]

پانویس

  1. ↑ «خلاصه‌ای از مهم‌ترین تحولات در کشور امارات»، وب‌سایت گوتوتی آر.
  2. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۶۰.
  3. ↑ آقاملایی، «بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس»، پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، ۹۱.
  4. ↑ دهخدا، لغت‌نامه دهخدا، ۲:‎ ۲۶–۲۸.
  5. ↑ «آشنایی با کشور امارات متحده عربی»، وب‌سایت مجمع جهانی شیعه‌شناسی.
  6. ↑ «آشنایی با کشور امارات متحده عربی»، وب‌سایت مجمع جهانی شیعه‌شناسی.
  7. ↑ Bretzke and et.al, “Evidence from Buhais Rockshelter for human settlement in Arabia between 60,000 and 16,000 years ago”, Nature Communications, 1.
  8. ↑ Abed and Hellyer, United Arab Emirates: A New Perspective, 40-43.
  9. ↑ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ۲:‎ ۳۷۳.
  10. ↑ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ۲:‎ ۳۷۳.
  11. ↑ ابن‌صرای, «مسمیات قدیمة لعمان», مؤتة للدراسات الإنسانیة والاجتماعیة, 43–56.
  12. ↑ Carter, Zhao and Lane and Velde, “The rise and ruin of a medieval port town: A reconsideration of the development of Julfar”, Arabian Archaeology and Epigraphy, 501-502.
  13. ↑ “European Interest in Ras Al Khaimah”, website Department of Antiquities and Museums.
  14. ↑ آقاملایی، «بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس»، پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، ۹۳–۹۴.
  15. ↑ «امارات متحده عربی چگونه تأسیس شد؟»، پایگاه خبری تحلیلی فرارو.
  16. ↑ “United Arab Emirates”, website Encyclopedia Britannica.
  17. ↑ حنفی، «تحلیل زمانی- مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی»، پژوهشنامه علوم دفاعی، ۹۰.
  18. ↑ «ترکیب جمعیت امارات در ابتدای سال ۲۰۲۳»، وب‌سایت وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران.
  19. ↑ "سکان الإمارات العربیة المتحدة (مباشر)"، website Worldometer.
  20. ↑ «ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال ۲۰۲۳»، وب‌سایت وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران.
  21. ↑ «سیاسی، تاریخچه امارات، اطلاعات کلی دربارهٔ امارات»، وب‌سایت سفارت جمهوری اسلامی ایران ابوظبی.
  22. ↑ «سیاسی، تاریخچه امارات، اطلاعات کلی دربارهٔ امارات»، وب‌سایت وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران.
  23. ↑ «شهرهای امارات»، وب‌سایت نیووی.
  24. ↑ مظفری، امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،، ۱۱۵.
  25. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۷۸.
  26. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۶۷.
  27. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۶۶.
  28. ↑ مظفری، امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،، ۱۵۷.
  29. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۶۳.
  30. ↑ «جغرافیای جهان تشیع»، وب‌سایت دانشگاه ادیان و مذاهب.
  31. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۸۰.
  32. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۸۷–۹۰.
  33. ↑ "دستور دولة الإمارات العربیة المتحدة"، وب‌سایت تشریعات الإمارات العربیة المتحدة.
  34. ↑ "مجلس الوزراء"، وب‌سایت البوابة الرسمیة لحکومة دولة الإمارات العربیة المتحدة (UAE Government Portal).
  35. ↑ "دستور دولة الإمارات العربیة المتحدة"، وب‌سایت تشریعات الإمارات العربیة المتحدة.
  36. ↑ «مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی»، وب‌سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
  37. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۷۵.
  38. ↑ «فرمان رئیس امارات برای تعیین اعضای مجلس ملی فدرال»، خبرگزاری فارس.
  39. ↑ «نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم‌ها و امیدها»، وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح.
  40. ↑ "القضاء الاتحادی"، وب‌سایت البوابة الرسمیة لحکومة دولة الإمارات العربیة المتحدة (UAE Government Portal).
  41. ↑ «فرمان رئیس امارات برای تعیین اعضای مجلس ملی فدرال»، خبرگزاری فارس.
  42. ↑ «وزیر زن در امارات با تنها ۲۲ سال سن»، خبرگزاری جمهور.
  43. ↑ «چرایی تغییرات سیاسی در کابینه دولت امارات متحده عربی / ماجراجویی‌های نظامی ابوظبی و دردسرهای امنیتی برای دبی»، پایگاه خبری تحلیلی باشگاه خبرنگاران جوان.
  44. ↑ «چه کشورهایی وزیر هوش مصنوعی دارند؟»، پایگاه خبری تحلیلی تابناک.
  45. ↑ “UAE announces initiatives to promote tolerance, coexistence, and happiness in world societies”, website Ministry of Tolerance & Coexistence.
  46. ↑ «بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات»، خبرگزاری فارس.
  47. ↑ «بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات»، خبرگزاری فارس.
  48. ↑ «یک مقام اماراتی تشکیل احزاب سیاسی در کشورش را منتفی دانست»، خبرگزاری ایرنا.
  49. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۷۵–۷۶ و ۸۴.
  50. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۷۶–۷۸.
  51. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۷۸–۸۵.
  52. ↑ “Foreign Policy”, website MOFA.
  53. ↑ “U.A.E. leaving OPEC amid Middle East energy supply crunch”, CBC.
  54. ↑ هدایتی و پورشیرمحمدی، «استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس»، آفاق امنیت، ۱۴۳.
  55. ↑ «جهان هرگز سیاه و سفید نیست: امارات چگونه روابط خود را با ایالات متحده، روسیه و چین توسعه می‌دهد»، وب‌سایت ایراس.
  56. ↑ «ائتلاف نظامی هند و امارات مقابل محور پاکستان-عربستان»، خبرگزاری فارس.
  57. ↑ “UAE President, Indian Prime Minister witness exchange of several agreements, memoranda between two countries”, website His Highness Sheikh Mohamed bin Zayed Al Nahyan.
  58. ↑ “India-UAE moving towards strategic defence cooperation”, website Hindustan Times.
  59. ↑ «مهم‌ترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات»، وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح.
  60. ↑ “Advanced training, weaponry highlight long-standing ties between US, UAE”, website Citadel.
  61. ↑ “The United Arab Emirates (UAE): Issues for U.S. Policy”, website Congressional Research Service (CRS).
  62. ↑ “Trump’s Gulf Visit Ignites Record Military Sales and AI Infrastructure Boom”, website Advisor Perspectives.
  63. ↑ “The United Arab Emirates (UAE): Issues for U.S. Policy”, website Congress.gov.
  64. ↑ «عصر جدایی عربستان از امارات!»، پایگاه خبری تحلیلی تابناک.
  65. ↑ «نیروهای نیابتی امارات در سودان و یمن/ آیا «لیبی‌سازی» سودان به سود اعراب خلیج فارس است؟»، پایگاه خبری تحلیلی تابناک.
  66. ↑ «مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی»، وب‌سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
  67. ↑ «در مورد توافق اسرائیل و امارات در ویکی تابناک بیشتر بخوانید»، پایگاه خبری تحلیلی تابناک.
  68. ↑ «توافق ابراهیم؛ خروج همکاری‌های امنیتی امارات و اسرائیل از سایه»، خبرگزاری ایرنا.
  69. ↑ «اذعان ۲ مقام آمریکایی به ارسال گنبد آهنین از اسرائیل برای امارات»، خبرگزاری فارس.
  70. ↑ «خشم و نگرانی از افشای سفر جنجالی محرمانه نتانیاهو به امارات»، خبرگزاری ایرنا.
  71. ↑ «افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان | حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران»، پایگاه خبری تحلیلی ایراف.
  72. ↑ «سفرهای مخفیانه رئیس موساد به امارات در طول جنگ»، پایگاه خبری تحلیلی تابناک.
  73. ↑ جالینوسی و رستمی، «بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی»، مطالعات خلیج‌فارس، ۷۶ و ۸۹.
  74. ↑ «وضعیت سیاسی و اقتصادی و جایگاه ایرانیان در امارات»، وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح.
  75. ↑ «مهم‌ترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات»، وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح.
  76. ↑ هدایتی و پورشیرمحمدی، «استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس»، آفاق امنیت، ۱۷۴.
  77. ↑ «وضعیت سیاسی و اقتصادی و جایگاه ایرانیان در امارات»، وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح.
  78. ↑ میرفخرایی، «سیاست نگاه به شرق امارات متحده عربی در بستر تحول موازنه قوای منطقه ای پس از ۲۰۱۵»، پژوهش‌های بین‌الملل، ۱۷۴.
  79. ↑ «امارات سفارت خود در ایران را بست»، خبرگزاری تسنیم.
  80. ↑ «افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان | حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران»، پایگاه خبری تحلیلی ایراف.
  81. ↑ «عربستان از حملات مخفیانه امارات به ایران شکایت دارد»، خبرگزاری ایسنا.
  82. ↑ “The UAE involved in the conflict? Reports claim it secretly attacked Iran, hitting an oil refinery on an island in the Persian Gulf in April.”, website Futubull News.
  83. ↑ «امارات مخفیانه به حملات اسرائیل و آمریکا به ایران پیوست/ حمله به «جزیره لاوان» کار امارات بود»، پایگاه خبری تحلیلی تابناک.
  84. ↑ «افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان | حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران»، پایگاه خبری تحلیلی ایراف.
  85. ↑ «توهم «اسپارتای کوچک» در میدان بزرگان؛ چرا بازی ابوظبی به بن‌بست رسید؟»، خبرگزاری خانه ملت.
  86. ↑ «امارات سفارت خود در ایران را بست»، خبرگزاری تسنیم.
  87. ↑ «درخواست غرامت ایران از کشورهایی که در جنگ رمضان نقش داشتند»، خبرگزاری فارس.
  88. ↑ «پایداری افزایش قیمت‌های سوخت، مواد غذایی و پروازها در جهان»، خبرگزاری تسنیم.
  89. ↑ موسوی، «جنگ رمضان و پیامدهای آن»، شبکه شرق.
  90. ↑ «تماس تلفنی مقامات ایران و امارات بعد از جنگ»، پایگاه خبری تحلیلی شرق.
  91. ↑ «افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان | حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران»، پایگاه خبری تحلیلی ایراف.
  92. ↑ “UAE marks 50 years of Armed Forces unification”, website Aletihad.
  93. ↑ “One billion for six helicopters: UAE orders Chinook helicopters”, website MILITARNYI.
  94. ↑ «آمریکا، بیش از ۱۶ میلیارد دلار سلاح به امارات و کویت می‌فروشد»، خبرگزاری صدا و سیما.
  95. ↑ غلام‌نیا و پیرمحمدی، «تحول در سیاست منطقه‌ای امارات متحده عربی؛ رهیافت محمد بن زاید»، آفاق امنیت، ۱۲۲.
  96. ↑ «امیران عرب در کجا آموزش نظامی می‌بینند؟»، پایگاه خبری تحلیلی فرارو.
  97. ↑ «نیروهای مسلح امارات عربی متحده»، وب‌سایت جماران.
  98. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۸۷ و ۹۲.
  99. ↑ Heard-Bey, “The Tribal Society of the UAE and its Traditional Economy”, Cambridge Core, 108–110.
  100. ↑ Mansour, Policy-Making in the GCC: State, Citizens and Institutions, Abstract.
  101. ↑ Heard-Bey, “Merchants and Ruling Families: Tribal Society and Its Change in Abu Dhabi and Dubai Emirates”, AJAMES (Annals of Japan Association for Middle East Studies), 160–162.
  102. ↑ «زنان امارات در دوران گذار»، پایگاه خبری تحلیلی همشهری آنلاین.
  103. ↑ «کارآفرینان زن در امارات متحده عربی / سهم زنان در نیروی کار افزایش یافت»، پایگاه خبری تحلیلی تجارت نیوز.
  104. ↑ «کارآفرینان زن در امارات متحده عربی / سهم زنان در نیروی کار افزایش یافت»، پایگاه خبری تحلیلی تجارت نیوز.
  105. ↑ «فرهنگ امارات 2026»، مؤسسه دانا اندیشان.
  106. ↑ «نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم‌ها و امیدها»، وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح.
  107. ↑ «زنان امارات در دوران گذار»، پایگاه خبری تحلیلی همشهری آنلاین.
  108. ↑ «فرهنگ امارات 2026»، مؤسسه دانا اندیشان.
  109. ↑ «برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»»، وب‌سایت مسیر اقتصاد.
  110. ↑ “About UAE Year Of”, website UAE Year Of.
  111. ↑ “UAE declares 2026 Year of the Family”, website Kabar - National News Agency of the Kyrgyz Republic.
  112. ↑ “UAE President announces 2026 as 'Year of family'”, website Khaleej Times.
  113. ↑ «برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»»، وب‌سایت مسیر اقتصاد.
  114. ↑ “The New Gulf: More Modernity, Fewer Children”, website Gulf House for Studies and Publishing.
  115. ↑ «افزایش هزینه‌ها مهم‌ترین عامل بالارفتن سن ازدواج در امارات است»، خبرگزاری ایرنا.
  116. ↑ ««ترند طلاق»؛ معضل تازه کشورهای خلیج فارس و افزایش چشمگیر نرخ طلاق در این کشورها»، پایگاه خبری تحلیلی شفقنا.
  117. ↑ «افزایش بی‌سابقه طلاق در امارات عربی متحده»، خبرگزاری صدا و سیما.
  118. ↑ ترابی و فراش خیالو، «بررسی و مقایسه روند کاهش باروری در کشورهای آسیایی با استفاده از تحلیل پیشینه واقعه»، مطالعات راهبردی زنان، ۷ و ۲۳.
  119. ↑ «نرخ باروری امارات که در ۲۰۱۲ حدود ۵٫۴ فرزند بود»، website Facebook ایرانیان امارات.
  120. ↑ امامزاده شوشتری، نواب و شریعتمداری، «بررسی الگوی ارتباطی شیعیان امارات متحده عربی در تعامل با جامعه غالب»، شیعه‌پژوهی، ۷۵.
  121. ↑ «شغل‌های پردرآمد در دبی + درآمد ۲۰۲۶»، وب‌سایت نیووی.
  122. ↑ «فرهنگ امارات 2026»، مؤسسه دانا اندیشان.
  123. ↑ «با فرهنگ و رسوم مردم دبی آشنا شوید»، وب‌سایت آژانس ستاره ونک.
  124. ↑ «زنان امارات در دوران گذار»، پایگاه خبری تحلیلی همشهری آنلاین.
  125. ↑ «امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی»، وب‌سایت ایکراسنس.
  126. ↑ «رسوم و آیین‌های خاص مردم امارات در ماه رمضان»، پایگاه خبری تحلیلی میدل ایست نیوز.
  127. ↑ «امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی»، وب‌سایت ایکراسنس.
  128. ↑ «آداب و رسوم کشورهای مختلف در عید فطر در جهان»، وب‌سایت خبربان.
  129. ↑ «روز میلاد پیامبر اعظم در تمامی کشورهای اسلامی به جز عربستان تعطیل رسمی است»، پایگاه خبری تحلیلی قدس.
  130. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۸۰.
  131. ↑ «اعمال محدودیت برای عزاداران حسینی (ع) در امارات؛ تکرار وقایع ۸۸»، پایگاه خبری تحلیلی تابناک.
  132. ↑ «نگاهی بر مساجد امارات متحده عربی»، خبرگزاری ایکنا.
  133. ↑ «امارات متحده عربی کشوری با ۵ هزار مسجد توریستی + تصاویر»، خبرگزاری فارس.
  134. ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعه‌شناسی، ۸۱–۸۳.
  135. ↑ «افتتاح عبادتگاه مشترک اسلامی، مسیحی و یهودی در امارات»، پایگاه خبری تحلیلی عصر ایران.
  136. ↑ «افتتاح اولین کنیسه در ابوظبی در میان انتقادات گسترده!»، شبکه خبری العالم.
  137. ↑ «امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی»، وب‌سایت ایکراسنس.
  138. ↑ «اینجا ایران نیست!/ معماری اصیل ایران در دبی (+عکس)»، پایگاه خبری تحلیلی عصر ایران.
  139. ↑ «نگاهی به نظام آموزشی کشور امارات متحده عربی»، وب‌سایت دفتر انتشارات و فناوری آموزشی.
  140. ↑ بی‌نام، «آموزش و پرورش در کشورهای دیگر: نظام آموزش و پرورش در امارات متحده عربی»، رشد معلم، ۲۷.
  141. ↑ «نگاهی به نظام آموزشی کشور امارات متحده عربی»، وب‌سایت دفتر انتشارات و فناوری آموزشی.
  142. ↑ «زندگینامه شیخ زاید| بنیانگذار امارات»، خبرگزاری ایلنا.
  143. ↑ «رنکینگ جهانی QS»، وب‌سایت گوتوتی آر.
  144. ↑ «مهم‌ترین مطالب روزنامه‌های امارات»، خبرگزاری ایرنا.
  145. ↑ «محرمانه/ روزنامه نشنال»، خبرگزاری ایرنا.
  146. ↑ «۷۳۴ میلیون درهم إیرادات السینما فی الإمارات»، وب‌سایت الهیئة الوطنیة للإعلام.
  147. ↑ «بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات»، خبرگزاری فارس.
  148. ↑ “UAE state-news agency WAM launches service in Hebrew”, website Arabnews.
  149. ↑ «حمله گسترده رسانه‌های اماراتی به فعالان حقوق بشر»، پایگاه خبری شبکه العالم.
  150. ↑ «جریمه ۲۰۰ هزار درهمی امارات برای منتشرکنندگان ویدئوی انفجارها»، شفقنا.
  151. ↑ «رده‌بندی جهانی آزادی رسانه در سال ۲۰۲۴ - روزنامه‌نگاری زیر فشار سیاسی»، website RSF.
  152. ↑ «امارات هم وارد چرخه محدودیت شبکه‌های اجتماعی شد»، خبرگزاری ایسنا.
  153. ↑ «محدودیت جدید دیجیتال در امارات/ دسترسی به شبکه‌های اجتماعی برای این گروه سخت شد»، وب‌سایت دنیای اقتصاد.
  154. ↑ «تاریخ نفت امارات»، وب‌سایت میز نفت.
  155. ↑ Alshafiei, “The History of Transport in the United Arab Emirates”, Academic thesis, iii.
  156. ↑ «سیاست و حکومت در امارات عربی متحده»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.
  157. ↑ “Perspective in uncertain times: Why the UAE’s economic fundamentals remain strong”, website Economy Middle East.
  158. ↑ «درآمد مشاغل مختلف در امارات چقدر است؟»، وب‌سایت حامی مهاجر.
  159. ↑ عبیدیان و مرزبانی، «شاخص‌های مؤثر در توسعه اقتصادی امارات متحده عربی و گذر از رکود اقتصادی ناشی از بحران کرونا»، مطالعات اقتصاد سیاسی بین‌الملل، ۱۰۱ و ۱۱۳.
  160. ↑ «نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم‌ها و امیدها»، وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح.
  161. ↑ خسروی، «عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری اسلامی ایران و امارات عربی متحده»، پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، ح.
  162. ↑ موسوی کردمیری و سیمبر، «دیپلماسی اقتصادی ایران و امارات متحده عربی: تحلیلی بر تعاملات دوجانبه (2023-2015)»، تعاملات دیپلماتیک، ۸۵.
  163. ↑ خسروی، «عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری اسلامی ایران و امارات عربی متحده»، پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، ح.
  164. ↑ کوهکن و مختاری، «نقش اقتصاد و روابط تجاری دوجانبه در سیاست خارجی امارات متحده عربی در قبال جمهوری اسلامی ایران از 1992 تا 2022»، سیاست خارجی، ۸۹ و ۱۱۱–۱۱۰.
  165. ↑ «تهدید ترامپ علیه شرکای تجاری ایران چقدر عملی است؟ / هند و امارات هدف تنبیه‌های آمریکا قرار می‌گیرند»، پایگاه خبری تحلیلی خبر آنلاین.
  166. ↑ «امارات؛ شریک تجاری همیشگی ایران/حرکت به سمت تجارت ۴۰ میلیارد دلاری»، خبرگزاری مهر.
  167. ↑ «۱۳ مانع تجارت با شریک دوم»، رزونامه دنیای اقتصاد.
  168. ↑ اعتضادپور، «خدمات سلامت در امارات متحد عربی»، تأمین اجتماعی، ۲۶۷–۲۶۸.
  169. ↑ “Health Care”, website MOFA.
  170. ↑ “UAE government survey flags high salt, low vitamin D in local diets”, website FoodNavigator-Asia.
  171. ↑ «نمایندگان امارات در لیگ قهرمانان مشخص شدند/ الاهلی در جام باشگاه‌های جهان»، خبرگزاری مهر.
  172. ↑ «آشنایی با ورزش‌های سنتی امارات»، وب‌سایت دیار رنت.
  173. ↑ «امارات میزبان جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹ شد»، پایگاه خبری تحلیلی فرارو.

منابع

برگرفته از «https://iranpedia.net/w/index.php?title=امارات_متحده_عربی&oldid=61595»