امارات متحده عربی

امارات متحده عربی

پرچم امارات متحده عربی

امارات متحده عربی؛ کشوری فدرال در خاورمیانه در شرق شبه جزیره عربستان و کرانهٔ جنوبی خلیج فارس.

امارات متحده عربی کشوری در خاورمیانه است که در کرانه جنوبی خلیج فارس و دریای عمان قرار دارد. این کشور در ۱۹۷۱م از اتحاد هفت شیخ‌نشین ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین، رأس‌الخیمه و فجیره تشکیل شد و پایتخت آن ابوظبی است. امارات با جمعیتی حدود ۱۱٫۶ میلیون نفر در ۲۰۲۵م، که بخش عمده آن را مهاجران تشکیل می‌دهند، دارای ساختار سیاسی فدرال و حکومت متمرکز مبتنی بر مناسبات قبیله‌ای است. اقتصاد آن بر استخراج و صادرات نفت و گاز استوار بوده، اما با گسترش بخش‌های تجارت، خدمات و گردشگری به یکی از مراکز اقتصادی منطقه تبدیل شده است. در سیاست خارجی، این کشور با دولت‌های غربی، به‌ویژه ایالات متحده، هم‌سویی دارد و پس از پیوستن به پیمان ابراهیم در ۲۰۲۰م، روابط خود با اسرائیل را نیز گسترش داده است. با وجود توسعه در آموزش، زیرساخت و برخی شاخص‌های اجتماعی، محدودیت در مشارکت سیاسی، نبود نظام حزبی و نقش محدود برخی اقلیت‌ها در ساختار قدرت از ویژگی‌های نظام اجتماعی ـ سیاسی در اماارت متحده عربی به‌شمار می‌رود.

جغرافیا

امارات متحده عربی کشوری با مساحت ۸۳/۶۰۰ کیلومتر مربع است که در نیمکره شمالی و شرقی، در جنوب غربی قاره آسیا در خاورمیانه واقع شده است. این کشور از نظر وسعت رتبه ۱۱۵ در دنیا را دارد و ابوظبی پایتخت آن است. از شمال و شمال غربی با خلیج‌فارس و کشور ایران، از سمت شرق با دریای عمان و عمان، از سمت غرب با قطر و عربستان سعودی و از جنوب و جنوب غربی با عمان و عربستان سعودی مرز مشترک دارد. شمالی‌ترین نقطه آن از جنوبی‌ترین بخش سرزمین ایران در تنگه هرمز یعنی جزیره لارک ۳۹ کیلومتر فاصله دارد.

نام‌گذاری

واژهٔ امارات در نام کشور امارات متحده عربی، صورت جمع واژهٔ عربی اِمارَة است که در لغت به معنای امیرنشین، حکومت امیر و قلمرو تحت فرمان یک امیر می‌باشد. این واژه از ریشهٔ اَمَرَ به معنای فرمان‌دادن مشتق شده است و با واژهٔ اَمارَة که به معنای نشانه و علامت است، تفاوت دارد. قبل از تأسیس امارات متحده عربی، این منطقه امارات متصالحه نام داشته است، همچنین امارات ساحل عمان نیز نامیده شده است. نام این کشور، به معنای امیرنشین‌ها یا شیخ‌نشین‌های متحد عربی است. علت نامگذاری این کشور به امارات این است که پس از تشکیل اتحادیه، هفت امارت شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عَجْمان، اُمُّ‌القُوَین، رأس‌الخیمه و فُجَیرَه، این کشور را پایه‌گذاری کردند.

تاریخ

شواهد باستان‌شناسی در امارات متحدهٔ عربی، از جمله کهن‌ترین گورستان‌های داخلی در جبل بوهایس، حاکی از سکونت انسان از حدود ۱۲۵٬۰۰۰ سال پیش همزمان با مهاجرت از آفریقا و تداوم آن تا دوره‌های نوسنگی و عصر برنز است. این سرزمین که در منابع میان‌رودانی یا سومر و اکد با نام مَگان یا ماکان شناخته می‌شد، در عصر ام‌النار حدود ۲۶۰۰–۲۰۰۰پ. م. کانون مبادلات تجاری میان تمدن‌های دره سند، دیلمون، بین‌النهرین، ایران و شام بود. پس از آن، در دوره‌های وادی سوق و عصر آهن، نظام‌های آبیاری و کوچ‌نشینی توسعه یافت. در شبه‌جزیرهٔ عربستان شرقی، منطقهٔ امارات امروزی، چند دورهٔ متمایز سکونت انسانی در دوران پیش از اسلام شناسایی شده است: دورهٔ حَفیت (۳۲۰۰–۲۶۰۰پ. م)، فرهنگ ام‌النار (۲۶۰۰–۲۰۰۰پ. م) و تمدن وادی‌سوق (۲۰۰۰–۱۳۰۰پ. م).

در دوران پیش از اسلام، این منطقه ابتدا زیر نظر هخامنشیان با نام ساتراپ مَکا یا گدروزیا در منابع یونانی و سپس زیر نظر ساسانیان با عنوان استان مازون قرار داشت. در دوره‌های پس از اسلام تا پیش از استعمار، نیز جزئی از قلمرو ایران به‌شمار می‌آمد و پیوندهای تاریخی آن با ایران و بلوچستان یا مکران ادامه یافت. در سدهٔ شانزدهم میلادی و در دورهٔ صفویان، با گسترش حضور پرتغالی‌ها در خلیج فارس، بنادر و سواحل جنوبی این آبراه، از جمله جلفار (رأس‌الخیمهٔ کنونی)، در معرض نفوذ و منازعات اروپایی قرار گرفتند. سپس در سدهٔ نوزدهم میلادی و در دورهٔ قاجار، بریتانیا با انعقاد معاهدات ۱۸۲۰، ۱۸۵۳ و ۱۸۹۲م نفوذ خود را بر شیخ‌نشین‌های ساحل جنوبی خلیج فارس تثبیت کرد.

پس از اعلام خروج نیروهای بریتانیا از شرق سوئز در اواخر سال ۱۹۷۱م، شیوخ هفت‌گانه برای تشکیل اتحادیه‌ای سیاسی اقدام کردند. در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۸م کنفرانسی در دبی برگزار شد که در آن طرح تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به رهبری شیخ زاید بن سلطان و همراهی شیخ راشد بن سعید آل‌مکتوم، به تصویب رسید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱م، شش امارت ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین و الفجیره رسماً تأسیس یک کشور مستقل دارای حاکمیت را اعلام و قانون اساسی موقت آن را تصویب کردند. حدود یک ماه بعد، امارت هفتم با نام رأس‌الخیمه نیز به این اتحادیه پیوست و در ۱۰ فوریه ۱۹۷۲م فدراسیون امارات متحدهٔ عربی را شکل دادند.

طبیعت و اقلیم

درختان آکاسیا در حومهٔ صحرا در نزدیکی فجیره امارات

این کشور با قرار گرفتن در کنار خلیج‌فارس و دریای عمان، از موقعیتی راهبردی در نزدیکی تنگه هرمز برخوردار است و از هفت امارت تشکیل شده که بزرگ‌ترین آنها ابوظبی و کوچک‌ترین آنها عجمان است. سرزمین امارات عمدتاً بیابانی و شامل تپه‌های ماسه‌ای و واحه‌هایی با منابع آب زیرزمینی است. بلندترین نقطهٔ آن جبل‌جایس در رأس‌الخیمه و مهم‌ترین واحه‌های آن لیوا و بریمی هستند. آب‌وهوای این کشور گرم و خشک و بیابانی است و بارندگی کمی دارد. امارات همچنین دارای جنگل‌های کوهستانی الحجر و نواحی بیابانی ساحلی است. در واحه‌ها درختان نخل، آکاسیا و اکالیپتوس می‌رویند و حیات وحش آن شامل تیزشاخ عربی، شتر و پلنگ است که برنامه‌های حفاظتی در جزیرهٔ صیر بنی‌یاس برای بقای آنها اجرا شده است. پهنه‌های آبی خلیج‌فارس و دریای عمان نیز زیستگاه ماهیانی همچون تُن، سوف و کوسه‌ها است.

جمعیت

جمعیت کشور امارات متحده عربی در ابتدای سال ۲۰۲۳م به ۱۰/۱۷ میلیون نفر و در سال ۲۰۲۶م بالغ بر ۱۱٬۶۶۷٬۵۱۹ نفر گزارش شده است. جمعیت این کشور در این سال، معادل ۰/۱۴ درصد از کل جمعیت جهان است. امارات از نظر جمعیت، رتبهٔ ۸۶ را در میان کشورها دارد.

بر اساس آمار سال ۲۰۲۳م اتباع اماراتی نسبت به سایر ملیت‌ها ۱۱/۴۸٪ معادل ۱/۱۷ میلیون نفر و ۸۸/۵۲٪ حدود ۹ میلیون نفر را مهاجرین تشکیل می‌دهند. ترکیب جنسیتی جمعیت شامل ۶۸٫۵۸ درصد مرد و ۳۱٫۴۲ درصد زن می‌باشد. گروه سنی ۲۵ تا ۵۴ سال ۶۴/۱۵٪ برابر با ۶/۵۲ میلیون نفر جمعیت جوان این کشور عمدتاً از اتباع هند و پاکستان هستند که به دلیل ارزان بودن دستمزد، تقاضای بیشتری برای به‌کارگیری آن‌ها وجود دارد. ایرانیان نیز با ۴۸۰هزار نفر در رتبه پنجم قرار گرفته‌اند و ۴/۷۶ درصد کل جمعیت ساکن امارات را تشکیل می‌دهند. ایرانیان مقیم امارات بر خلاف سایر ملیت‌ها اکثراً به‌صورت غیرگروهی به این کشور مهاجرت کرده‌اند.

امارت‌ها

امارات متحدهٔ عربی از هفت امارت تشکیل شده است که هر یک از حاکمیت مستقل داخلی برخوردارند و تحت یک نظام فدرال با یکدیگر همکاری می‌کنند.

1. ابوظبی: پایتخت امارات متحده عربی و حاکم آن شیخ محمد بن زاید آل نهیان است. حکومت این امارت دارای ساختاری مستقل با وزارتخانه‌ها و شورای اجرایی است. ابوظبی به‌طور مداوم در حال توسعه و پیشرفت در زمینه‌های مختلف برای گردشگران و مهاجران است. وضعیت اقتصادی این کشور، شامل صادرات مروارید، تولید و فروش نفت و گاز طبیعی و تولید انرژی خورشیدی است.

2. 

   نمایی از شهر دبی

   دبی: دبی، یکی از معروف‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای امارات و مشهور به برج‌ها و آسمان‌خراش‌ها است. از زمان استقرار قبیله بنی‌یاس به رهبری خاندان آل مکتوم اداره می‌شود و حاکم فعلی آن شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، نخست‌وزیر و معاون رئیس‌جمهور امارات است. بحارینه، از دیگر قبایل دبی است و مذهب آنان تشیع می‌باشد. اقتصاد دبی با تغییر نهر دبی به مرکز تجاری رونق یافت و با کشف نفت، توسعه زیرساخت‌ها و بانک‌های اسلامی شکل گرفت. همچنین با تنوع‌بخشی به گردشگری و تجارت بین‌المللی، دبی همچنان به شهر طلا معروف است.
3. شارجه: این شهر دارای جاذبه‌های فرهنگی و تاریخی بسیاری است. حکومت شارجه تحت رهبری شیخ سلطان بن محمد القاسمی اداره می‌شود. ساختار حکومتی شامل مشاغل و بخش‌هایی مانند شورای اجرایی، شورای مشورتی، دیوان‌های امیری و شهرداری است. اقتصاد شارجه یکی از اقتصادهای قوی و در حال رشد امارات متحده عربی است که تنوع زیادی دارد. افزایش مجوزهای کسب و کار خصوصاْ مالکیت خارجی در شارجه باعث جلب توجه و جذب سرمایه‌گذاران بین‌المللی به این امارت است.
4. رأس‌الخیمه: این منطقه تحت حاکمیت محلی با رهبری شیخ سعود بن صقر القاسمی اداره می‌شود. سیستم حکومتی این شهر موروثی است. رأس الخیمه بخشی از ساختار فدرالی امارات است که شامل شورای عالی، شورای وزیران و شورای ملی فدرال می‌شود. وضعیت اقتصادی این منطقه با تمرکز بر صنعت، تجارت و کشاورزی به اقتصاد خود تنوع بخشیده است.
5. عَجْمان: کوچک‌ترین امارت از هفت امارت است و تحت رهبری شیخ حُمَید بن راشد النُعیمی و یک شورای اجرایی اداره می‌شود. افزایش شاخص اعتماد تجاری بیانگر استقبال گسترده فعالان اقتصادی از شرایط رو به رشد این امارت است. بخش املاک و مستغلات به‌عنوان پایدارترین صنعت در این منطقه شناخته می‌شود. جوامع عجمان، ام‌القوین و فجیره، سنتی‌ترین جوامع قبیله‌ای هستند.
6. اُمُّ‌القُوَین: این منطقه توسط دولت محلی به رهبری خانواده شیخ سعود بن راشد المعلا اداره می‌شود. اقتصاد این شهر ترکیبی از فعالیت‌های سنتی مانند ماهیگیری و کشاورزی و برنامه‌های توسعه‌ای مدرن است که در جهت گسترش پایگاه اقتصادی امارت محسوب می‌شوند.
7. فُجَیرَه: امارت فجیره یک سلطنت مطلقه با رهبری شیخ حمد بن محمد الشرقی است. اقتصاد فجیره بر اساس ماهیگیری و کشاورزی استوار است. این امارت دارای موقعیت استراتژیک است. این شهر دارای بندر چندمنظوره‌ای است که بزرگ‌ترین شرکت‌های حمل و نقل را جذب می‌کند. مناطق آزاد دبی به ویژه فجیره به جذب سرمایه‌گذاری خارجی در بانکداری، تجارت، بندر و فرودگاه کمک می‌کند.

زبان و دین رسمی

مسجد حضرت علی بن ابی‌طالب در دبی؛ این مسجد در میان شهروندان دبی با نام «مسجد ایرانیان» شناخته می‌شود.

زبان رسمی و اداری امارات، زبان عربی است و به لهجه‌های عربی فصیح و عربی خلیج محاوره می‌شود. از زبان‌های غیربومی این کشور می‌توان به فارسی، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.

اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از رحلت حضرت محمد توسط عمرو بن عاص وارد این سرزمین شد. ورود تشیع نیز به کشور امارات به قرن نوزدهم میلادی و همزمان با اوج صنعت صید مروارید و ورود بازرگانان ایرانی و هندی بازمی‌گردد. امروزه مذاهب اسلامی موجود در امارات متحده عربی عبارت از شافعی، حنبلی، مالکی، حنفی، شیعه، اباضی و وهابی است. اباضی و وهابی‌ها در اقلیت مطلق و اکثر مردم پیرو مذهب مالکی هستند. قبلاً فرقه‌های اسماعیلیه و علی‌اللهی نیز در امارات زندگی می‌کردند.

در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ شیعه و ۴٪ بقیه مذاهب بودند. در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه گزارش شده است. بیشترین تمرکز شیعیان در امارت دبی است و پس از آن در ابوظبی و شارجه قرار دارند. شیعیان به دو دسته بومی از قبیله بحارنه و غیربومی مهاجران ایرانی، هندی، پاکستانی، بحرینی، عراقی، لبنانی و افغانی تقسیم می‌شوند. گروه خوجه اثنی‌عشری با اصالت هندی و پاکستانی نیز از جمله شیعیان مقیم این کشور هستند. ارتباطات روزمره میان شیعیان و غیرشیعیان در سطح جامعه به‌صورت مسالمت‌آمیز توصیف شده است.

نظام سیاسی و ساختار حکومتی

هیئت وزیران به ریاست محمد بن راشد آل مکتوم، نخست‌وزیر و معاون رئیس امارات (از سال ۲۰۰۶)

امارات متحده عربی یک فدراسیون پادشاهی مطلقه است که از هفت شیخ‌نشین موروثی تشکیل شده است. شورای عالی اتحاد که متشکل از هفت حاکم امارت‌ها است، عالی‌ترین مرجع تصمیم‌گیری کشور محسوب می‌شود.

قوه مجریه توسط رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر و شورای وزیران یا کابینه اداره می‌شود. شورای عالی اتحاد، رئیس‌جمهور و معاون او را از میان اعضای خود برای دوره‌های پنج‌ساله انتخاب می‌کند؛ هرچند رویه بر این بوده که شیخ ابوظبی به‌عنوان رئیس‌جمهور و شیخ دبی به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر منصوب شوند. شورای عالی علاوه بر تصویب قوانین فدرال، نخست‌وزیر را تأیید کرده و اختیار عزل او را نیز دارد. بر اساس قانون اساسی، امارت‌های ابوظبی و دبی در شورای عالی از حق وتو برخوردارند و مصوبات ماهوی با رأی حداقل پنج عضو، مشروط بر تأیید این دو امارت، اعتبار می‌یابند.

مجلس ملی اتحاد به‌عنوان قوه مقننه، نهادی ۴۰ نفره است که ۲۰ عضو آن توسط حاکمان امارت‌ها منصوب و ۲۰ عضو دیگر به‌صورت غیرمستقیم از طریق هیئت‌های انتخاباتی برگزیده می‌شوند. نقش این مجلس عمدتاً مشورتی و نظارتی است و حق قانون‌گذاری مستقل ندارد. در سال ۲۰۱۹م تعدادی از نامزدهای انتخابات در اعتراض به سیاست‌های دولت از رقابت در انتخابات انصراف داده و دولت امارات نیز تعدادی از نامزدها را به‌دلیل پرداختن به مسائل سیاسی و انتقاد از دولت در جریان مبارزات انتخاباتی، از دور رقابت‌ها خارج کرد. از میان ۹ زن حاضر در مجلس مشورتی، تنها یک نفر از طریق انتخابات وارد شده و هشت نفر دیگر به‌صورت انتصابی فعالیت می‌کنند.

قوه قضائیه به‌عنوان یکی از ارکان پنج‌گانه حکومت فدرال، متشکل از دادگاه‌های فدرال و دادسرای فدرال بوده و اختیارات خود را مطابق با مفاد قانون اعمال می‌کند. دادگاه‌های فدرال در سه سطح شامل دادگاه عالی اتحاد، دادگاه‌های تجدیدنظر فدرال و دادگاه‌های بدوی فدرال هستند. برخی امارت‌ها مانند دبی و ابوظبی دارای سیستم‌های قضایی مستقل محلی هستند.

تحولات و چالش‌های سیاسی

از تحولات سال‌های اخیر نظام سیاسی امارات متحده عربی، افزایش سهم زنان در مجلس به ۵۰٪، انتصاب جوانان به پست‌های کلیدی از جمله وزیر ۲۲ ساله امور جوانان، ادغام و حذف حدود ۵۰٪ از نهادهای فدرال و حرکت به سمت دولت الکترونیک و فناوری‌های نوین و وزارتخانه‌های نوآورانه مانند وزارت هوش مصنوعی، وزارت خوشبختی یا همزیستی و وزارت تسامح است.

در طول تاریخ امارات، تنها یک دوره انتخابات در سال ۲۰۰۶م برگزار شده است و شهروندان این کشور هنوز نتوانسته‌اند به حق انتخاب یا تغییر دولت یا عضویت در احزاب سیاسی دست یابند. کارگران خارجی از بسیاری از حقوق اولیه کار محروم هستند و امارات بسیاری از کنوانسیون‌های بین‌المللی مرتبط با حقوق کارگران را به امضا نرسانده است. دولت امارات رسانه‌ها را از انتقاد نسبت به مقامات سیاسی و مشکلات اقتصادی کشور منع کرده است.

تشکیل حزب و گروه سیاسی در کشور امارات ممنوع است. شیعیان از دسترسی به پست‌های کلیدی حکومتی محروم هستند. اداره اوقاف جعفری در دبی، تنها نهاد رسمی مسئول امور مذهبی شیعیان است که در سال ۱۹۷۱م تأسیس شده است. حاکمان امارات با احساس خطر، محدودیت‌هایی را بر شیعیان اعمال کردند و از نفوذ آنان در مشاغل حساس کشوری و لشکری خودداری نمودند. همچنین سیاست پاک‎سازی امارات از شیعیان با اخراج هزاران شیعه عراقی، لبنانی، افغانستانی، پاکستانی و هندی در سال‌های اخیر، از دیگر چالش‌های جدی این اقلیت مذهبی به‌شمار می‌آید.

روابط و سیاست خارجی

امارات متحده عربی از اعضای مؤسس شورای همکاری خلیج فارس، اتحادیه عرب، سازمان همکاری اسلامی و جنبش عدم تعهد است و با اکثر کشورهای جهان روابط دیپلماتیک دارد. بیشتر نمایندگی‌های دیپلماتیک در ابوظبی و کنسولگری‌ها در دبی مستقر هستند.

امارات با بهره‌گیری از جایگاه ژئوپلیتیک خود، راهبردهای متعددی را برای افزایش نفوذ خود در غرب آسیا دنبال می‌کند: امضای توافق‌های نظامی با دولت‌های غربی، در اختیار گذاشتن پایگاه‌های نظامی از جمله پایگاه الضفره به آمریکا، مشارکت در توسعه سامانه دفاع موشکی یکپارچه آمریکا، گسترش همکاری با ناتو، برگزاری مانورهای مشترک، اعزام نیرو به مأموریت‌های بین‌المللی، تأمین تجهیزات راهبردی، متنوع‌سازی منابع خرید تسلیحات از جمله چین و روسیه، سیاست خودکفایی در تولید سلاح و مداخله نظامی در بحران‌های منطقه‌ای یمن و لیبی. چشم‌انداز این کشور تبدیل‌شدن به قدرت نظامی برتر در خلیج فارس است. امارات در سال‌های اخیر، روابط خود را با چین و روسیه نیز گسترش داده است. همچنین هند و امارات متحده عربی در ژانویه ۲۰۲۶م، شراکت راهبردی دفاعی، ائتلاف نظامی دهلی و ابوظبی در برابر محور پاکستان را آغاز کردند.

اجرای «رقص مو» توسط دختران اماراتی در مراسم استقبال از دونالد ترامپ؛ ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۴

روابط با آمریکا: امارات متحده عربی و ایالات متحده آمریکا، همکاری نظامی-امنیتی دارند. این رابطه بر پایه موافقتنامه دفاعی ۱۹۹۴م است که در سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۹م به‌روزرسانی شده است و شامل حضور دائمی حدود ۳٬۵۰۰ پرسنل نظامی آمریکایی در پایگاه راهبردی الظفره و استفاده از بندر جبل‌علی به‌عنوان مهم‌ترین مرکز لجستیکی نیروی دریایی آمریکا در خارج از این کشور است. امارات که از سوی واشینگتن به‌عنوان شریک دفاعی اصلی شناخته می‌شود، طی دهه‌های گذشته با خریدهای گسترده تسلیحاتی، به یکی از بزرگ‌ترین مشتریان صنایع دفاعی آمریکا تبدیل شده است. ارزش کل فروش نظامی به این کشور از سال ۱۹۵۰م تا ۲۰۲۳م، بالغ بر ۳۳٫۸ میلیارد دلار بوده و در سال‌های اخیر با قراردادهای جدیدی نظیر خرید بالگردهای شینوک و مهمات هدایت‌شونده و همچنین سرمایه‌گذاری‌های کلان در حوزه هوش مصنوعی، حجم این مناسبات اقتصادی-امنیتی به بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار رسیده است. کارشناسان این حجم از سرمایه‌گذاری و وابستگی نظامی را نوعی باج راهبردی یا پرداخت هزینه برای تضمین حمایت‌های سیاسی و نظامی آمریکا و جایگاه ویژه در معادلات منطقه‌ای توصیف می‌کنند.

روابط با عربستان سعودی: تعارضات ساختاری میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی، در شورای همکاری خلیج فارس در زمینه رهبری منطقه، سیاست‌های نفتی و موضوعات ژئوپلیتیک از چالش‌های امارات متحده در روابط خارجی است. در عرصه مناقشات منطقه‌ای، امارات در جنگ داخلی سودان از نیروهای واکنش سریع حمایت می‌کند و در یمن، نیروهای مورد حمایت امارات، بخش‌های بزرگی از جنوب این کشور را تصرف کردند که با ضدحمله ائتلاف عربستان سعودی مواجه شد.

عبدالله بن زاید آل نهیان وزیر امور خارجهٔ امارات (در سمت راست) در هنگام امضای پیمان ابراهیم

روابط با اسرائیل: پس از انقلاب اسلامی ایران، امارات در جنگ عراق با ایران در کنار صدام حسین قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را از دهه ۱۹۸۰م آغاز کرد. در سال ۲۰۲۰م با امضای پیمان ابراهیم، روابط خود را با اسرائیل عادی‌سازی کرد و به سومین کشور عربی پس از مصر و اردن تبدیل شد که با اسرائیل پیمان صلح امضا می‌کند. این توافق با محوریت تهدیدانگاری نسبت به ایران، زمینه‌ساز همکاری‌های دفاعی، اطلاعاتی و فناوری نظامی شد.

در جریان جنگ رمضان، اسرائیل سامانه‌های گنبد آهنین را در اختیار امارات قرار داده بود. همچنین گزارش شده که مقام‌های ارشد رژیم صهیونیستی از جمله نتانیاهو، رئیس موساد، رئیس شین‌بت و رئیس ستاد ارتش به‌طور محرمانه، در سفر به امارات با محمد بن زاید دیدار کردند. دیوید بارنی، رئیس سازمان جاسوسی موساد، نیز دو مرتبه به‌طور محرمانه برای هماهنگی‌های مرتبط در طول جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به کشور امارات سفر کرده است.

شتون کارتر، وزیر دفاع وقت آمریکا، در جریان بازدید از پایگاه هوایی الظفره امارات، ۱۶ آوریل ۲۰۱۶. این پایگاه در جریان جنگ رمضان، پس از استفاده آمریکا از آن در عملیات علیه ایران، هدف حمله ایران قرار گرفت.

روابط با ایران: روابط ایران و امارات تحت تأثیر عواملی چون اختلاف بر سر مالکیت جزایر سه‌گانه خلیج فارس، فعالیت‌های هسته‌ای و موشکی ایران و نگرانی امارات از نفوذ منطقه‌ای این کشور قرار دارد. دکترین نظامی امارات بر محور تقابل با ایران، حفظ امنیت عربی و حضور نیابتی در مناقشات منطقه‌ای استوار است. امارات متحده عربی از سال ۲۰۱۰م راهبرد موازنه استراتژیک را در تقابل با ایران کنار گذاشت و رویکرد واقع‌گرایی تهاجمی را با هدف تقویت توان نظامی در مقابل ایران و استفاده مؤثر از نیروی نظامی به‌منظور مهار نفوذ منطقه‌ای ایران در پیش گرفت. این تغییر رویکرد، هم‌زمان با اتخاذ استراتژی موازنه دور از ساحل از سوی آمریکا پس از سال ۲۰۱۵م رخ داد که به برون‌سپاری برخی مسئولیت‌های هژمونیک به متحدان منطقه‌ای انجامید و الگوهای دوستی و دشمنی تغییر کرد.

در جریان جنگ رمضان، امارات متحده عربی با در اختیار گذاشتن خاک و فضای هوایی خود برای حملات ایالات متحده و اسرائیل، مشارکت فعالی در جبهه مخالف ایران داشت. در این بازه، تأسیسات انرژی ایران در مناطقی مانند قشم، ابوموسی، بندرعباس و پالایشگاه در لاوان هدف حملات هوایی امارات قرار گرفت. ایران در پاسخ، با موشک و پهپاد، امارات را هدف قرار داد. این اقدام زیرساخت‌های نفتی امارات، از جمله خط لوله حبشان-فجیره را با تهدیدهای جدی مواجه کرد. در واکنش به این حملات، وزارت خارجه امارات متحده عربی سفارت خود در تهران را تعطیل کرد.

ایران در نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل متحد، خواستار پرداخت غرامت از سوی امارات به دلیل مشارکت در حملات علیه خود شد. در سطح اقتصادی، این تنش‌ها منجر به خروج امارات از اوپک و اوپک پلاس، اختلال در زنجیره تأمین کالاها و توقف پروژه‌های کریدور اقتصادی مشترک شد. در همین چارچوب اختلاف میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی نمود بیشتری یافت.

پس از پایان درگیری‌ها، نشانه‌هایی از تعدیل رویکرد امارات برای کاهش تنش، ازجمله تماس تلفنی معاون رئیس این کشور با رئیس مجلس شورای اسلامی ایران مشاهده شد. با وجود مشارکت نظامی، امارات همچنان کانال‌های دیپلماتیک پنهانی و میانجی‌گری از طریق عمان را برای مدیریت روابط با ایران حفظ کرده است.

نیروهای مسلح

نیروهای مسلح امارات در سال ۱۹۷۱م از نیروهای پیشاهنگی عمان شکل گرفت. گزارش‌ها حاکی از خرید ۶ فروند بالگرد شینوک، ۴۰۰ فروند موشک هوابه‌هوای AIM-۱۲۰، تعداد ۱۵۰۰ بمب کوچک هدایت‌شونده، ۱۲۰۰ بمب هوشمند و همچنین اجزای سامانه پدافندی تاد (THAAD) از ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۶م است. اکثر افسران آنها در آکادمی‌های نظامی جمله آکادمی سلطنتی آموزش‌های نظامی سندهرست در بریتانیا آموزش دیده‌اند.

نیروهای مسلح امارات در سه سطح زمینی، دریایی و هوایی قرار دارند:

• نیروی زمینی: نیروی زمینی امارات در سال ۱۹۷۶م با تأخیر و به‌صورت شکننده شکل گرفت و با تسلیحات عمدتاً فرانسوی تقویت شد.
• نیروی دریایی: نیروی دریایی امارات با ۲۵۰۰ پرسنل، پایگاه‌هایی در ابوظبی، دبی، شارجه و رأس‌الخیمه دارد و در مانورهای ائتلاف غربی-عربی شرکت کرده است.
• نیروی هوایی: نیروی هوایی امارات از سال ۱۹۶۸م پیش از استقلال از بریتانیا شکل گرفته و امروز با بیش از ۴۵۰۰ پرسنل در ۷ پایگاه مستقر است.

نظام اجتماعی

اجرای رقص سنتی «العیاله» در امارات متحده عربی؛ آیینی برگرفته از شیوه‌های نمادین نبرد قبایل عرب با شمشیر و نیزه که در مراسم رسمی، جشن‌های ملی و استقبال از مقامات اجرا می‌شود.

نظام اجتماعی و جهت‌گیری سیاسی حاکمان این کشور، با وجود تنوع اجتماعی و ساختار شیخ‌نشینی، از فرهنگ عربی، ارزش‌های اسلامی و سنت‌های قبیله‌ای تأثیر پذیرفته است. جمعیت بومی آن عمدتاً ریشه در قبایل عرب دارد و نظام قبیله‌ای، مبتنی بر پیوندهای خویشاوندی و وفاداری به شیوخ، در کنار نقش اجتماعی و اقتصادی، یکی از پایه‌های مشروعیت نظام سیاسی به‌شمار می‌رود. این الگو بر شبکه‌های حامی ـ موکل استوار بوده و بر شیوه حکمرانی و سیاست‌گذاری کلان نیز اثر گذاشته است. گزارش‌ها همچنین حاکی از آن است که این میراث قبیله‌ای، با وجود مدرن‌سازی شتابان و تحولات پس از کشف نفت، همچنان در ساختار اجتماعی ـ سیاسی این کشور تداوم یافته است.

وضعیت زنان در امارات متحده عربی

انجمن زنان امارات (تأسیس دهه ۱۹۷۰م) تحت نظارت شیخه فاطمه بنت مبارک، مسئولیت اصلی توانمندسازی و تکریم جایگاه آنان را بر عهده دارد. زنان در امارات در نهادهای دولتی، پارلمانی و بخش خصوصی حضور دارند و ۷۰٪ از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی این کشور را تشکیل می‌دهند. بر اساس آمار سال ۲۰۲۴م، نرخ مشارکت زنان در نیروی کار ۳۴٫۶٪ است. در حوزه کارآفرینی، ۱۸٪ از کل کارآفرینان اماراتی را زنان تشکیل می‌دهند که ۴۸٫۸٪ از آن‌ها در سمت‌های مدیر اجرایی فعالیت دارند. همچنین بیش از ۷۷٪ از مشاغل متعلق به زنان توسط افراد زیر ۴۰ سال مدیریت می‌شود و تنها در نیمه نخست سال ۲۰۲۴م، بیش از ۲۰۰۰ کسب‌وکار جدید توسط زنان ثبت شده است. این موارد امارات را به مقصدی برای زندگی و کار زنان مهاجر تبدیل کرده است.

امارات در سال ۲۰۱۸م در رتبه ۱۲۱ شاخص شکاف جنسیتی (مجمع جهانی اقتصاد) قرار گرفت. گزارش‌های حقوق بشری به موانعی نظیر فقدان قانون جامع علیه خشونت خانگی، تداوم ازدواج‌های اجباری مبتنی بر عرف قبایلی و چندهمسری اشاره دارند. همچنین محدودیت در ازدواج با اتباع غیراماراتی و گزارش‌هایی در خصوص قاچاق زنان و ناپدیدشدگی اجباری، از چالش‌های حقوقی و اجتماعی در این حوزه به‌شمار می‌روند.

خانواده

سیاست‌های حمایتی و قوانین مدنی خانواده در امارات جایگاهی محوری دارد. امارات با نام‌گذاری سال ۲۰۲۶م به عنوان «سال خانواده»، سیاست‌های فدرالی را برای تقویت هویت ملی و رفاه خانواده به اجرا درآورده است. این راهبردها شامل اصلاح قوانین منابع انسانی، ترویج دورکاری و اعطای مرخصی‌های زایمان و مراقبت از کودک در مناطقی چون عجمان، دبی و شارجه است. در سطح حقوقی، قوانین مدنی ابوظبی برای غیرمسلمانان امکان ازدواج مدنی، طلاق بدون اثبات تقصیر و حضانت برابر را فراهم کرد. اصلاحات فدرال نیز مواردی نظیر ۵ روز مرخصی والدینی و افزایش سن حضانت تا ۱۸ سال را در بر می‌گیرد.

ازدواج و طلاق پیشرفت‌های اقتصادی و تغییرات ساختاری در خانواده با افزایش سن ازدواج و نرخ طلاق همراه بوده است. هزینه‌های ازدواج (مهریه و مسکن) و تمایل به استقلال در کنار تغییرات فرهنگی و گرایش به سبک زندگی غربی، از عوامل تأخیر در ازدواج جوانان محسوب می‌شوند. آمارها نشان‌دهنده ثبت ۴۵۵۴ مورد طلاق در امارات طی سال ۲۰۱۹ است. دلایل عمده این جدایی‌ها شامل عدم تفاهم، مشکلات مالی، خشونت خانگی، دخالت خویشاوندان و تفاوت‌های فرهنگی ذکر شده است. نرخ باروری امارات متحده عربی نیز مانند نیمی از کشورهای غرب آسیا، با روند نزولی باروری به زیر سطح جانشینی مواجه شده است. نرخ باروری در این کشور که در سال ۲۰۱۲م حدود ۵٫۴ فرزند بود، در سال ۲۰۲۲م به ۱٫۴۹ فرزند کاهش یافته است.

فرهنگ

آداب اجتماعی

غالباْ شکل ارتباطات بین مردم در این کشور برحسب نیازهای اقتصادی تعریف می‌شود. فرهنگ مردم امارات بر پایه احترام، ادب و مهمان‌نوازی عربی شکل گرفته و ارتباطات روزمره بر اساس ارزش‌های اسلامی تنظیم می‌شود. مردم بومی امارات رفتاری محترمانه دارند و تعاملات اجتماعی میان زنان و مردان در اماکن عمومی، تابع قوانین و هنجارهای خاصی است که رعایت آنها برای همه ساکنان، ازجمله مهاجران، ضروری است. بر اساس قوانین این کشور، تماس فیزیکی و حضور جمعی بین مردان و زنان نامحرم در اماکن عمومی ممنوع است و تخلف از آن، مجازات قانونی در پی دارد. همچنین، خوردن و آشامیدن در اماکن عمومی در ماه رمضان تخلفی قانونی محسوب می‌شود و برای آن جریمه یا مجازات در نظر گرفته شده است.

حجاب و پوشش

یک زن با پوشش سنتی عبایا در حال عبور از مقابل فروشگاه‌های مرکز خرید البرشاء در دبی، امارات متحده عربی.

امارات متحده مانند سایر کشورهای مسلمان استانداردهای خاصی را برای پوشش وضع کرده است. مردان و زنان باید در جامعه حجاب و پوشش تعیین‌شده داشته باشند که در هر مکانی به میزان و چگونگی آن اشاره شده است. پوشش بسته به هر امارت کمی تفاوت دارد و پوشش زنان در دبی از شارجه یا عجمان آزادتر است. جین بریستل رایز، انسان‌شناس و استاد دانشگاه زاید، در کتاب خود با عنوان «زنان اماراتی، نسل‌های تغییر» در سال ۲۰۱۰م اشاره کرده است که عبا در کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، فراتر از یک پوشش ساده، نمادی از هویت و ملیت محسوب می‌شود. زنان اماراتی از حدود یک دهه پیش، به‌تدریج به استفاده از عباهای روشن‌تر روی آورده‌اند و طرح‌های متنوعی را در پوشش خود به کار گرفته‌اند.

آیین‌ها

آیین‌های مذهبی در امارات متحده عربی بازتابی از هویت اسلامی این کشور و تنوع فرهنگی اقوام مختلف ساکن در آن است. مهم‌ترین مناسبت‌های دینی مسلمانان شامل حق‌اللیله در نیمه ماه شعبان، صله‌رحم، دیدار خانواده و بستگان پس از نماز تراویح در ماه رمضان و جلسات شب‌نشینی تا زمان سحر، عید فطر و عید قربان است که هر یک با آداب‌ورسوم خاصی از جمله گردهمایی‌های خانوادگی و اعمال خیریه همراه هستند. مسلمانان در روز نخست عید فطر بعد از خوردن خرما و برخی شیرینی‌های سنتی لباس‌های نو به تن کرده و برای اقامه نماز به مسجد می‌روند. بازی‌های دسته جمعی، داستان‌سرایی و نقاشی حنا روی دست، از جمله مراسم این روز است. عید فطر در این کشور سه‌روز تعطیل است و یک روز قبل از فرارسیدن عید نیز جزو تعطیلات قرار می‌گیرد. همچنین، میلاد پیامبر در ۱۲ ربیع‌الاول در امارات تعطیل رسمی است و با برگزاری مجالس دعا و سخنرانی‌های مذهبی گرامی داشته می‌شود.

مراسم عزاداری در ماه محرم، اقامه نماز جمعه با خواندن دو خطبه عربی و فارسی، برقراری جلسات قرائت قرآن، دعاهای کمیل و ندبه و نیز برگزاری مراسم اعیاد و سوگواری اهل‌بیت از جمله آیین‌های مذهبی شیعیان است. با این حال، شیعیان برای برگزاری آیین‌های خود با محدودیت‌هایی مواجه هستند و در مواردی گزارش‌هایی از ثبت مشخصات عزاداران و محدودیت در صدور ویزای مداحان وجود داشته است.

مساجد و مراکز مذهبی

مسجد شیخ زاید در شهر ابوظبی امارات

در امارات متحده عربی ۴ هزار و ۸۱۸ مسجد ساخته شده است که برخی از آنها شهرت جهانی دارند. براساس آمار رسمی یک هزار و ۴۱۸ مسجد در دبی، ۲ هزار و ۲۸۹ مسجد در ابوظبی و ۶۰۰ مسجد نیز در شارجه قرار گرفته است. مسجد شیخ زاید آل‌نهیان، بزرگ‌ترین مسجد این کشور و هشتمین مسجد بزرگ جهان است که با بزرگ‌ترین فرش جهان که توسط علی خالقی، هنرمند ایرانی طراحی و در ایران بافته شده، مفروش شده است. مهم‌ترین مراکز مذهبی شیعیان نیز شامل مسجد امام علی، مسجد امام حسین، مسجد الزهرا، مسجد الرسول، مسجد العین، حسینیه لاری‌های دبی و حسینیه گِراشی‌ها است. مسجد امام حسین در دبی که با پیگیری نماینده دومین رهبر جمهوری اسلامی ایران ساخته شده، از مهم‌ترین مراکز فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی شیعیان به‌شمار می‌آید.

در سال ۲۰۲۳م، مجموعه‌ای با نام مجتمع ادیان ابراهیمی در جزیره السعدیات در ابوظبی، افتتاح شد. این مجموعه که با هدف ترویج همزیستی و گفت‌وگوی ادیان توحیدی و نمادی از رویکرد چندفرهنگی و تساهل‌گرایانه امارات در پذیرش پیروان ادیان مختلف به‌شمار می‌رود، شامل سه عبادتگاه مجزا برای سه دین بزرگ همچون مسجد امام احمد الطیب مخصوص مسلمانان، کلیسای سنت فرانسیس مخصوص مسیحیان و کنیسه موسی بن میمون مخصوص یهودیان است. این سه ساختمان با معماری مدرن و همتراز در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ به‌گونه‌ای که مسجد در سمت چپ، کلیسا در سمت راست و کنیسه در میان آن‌ها واقع شده است. در این میان بسیاری از تصمیم امارات در افتتاح کنیسه یهودیان کنار خانه ابراهیمی انتقاد کرده‌اند.

هنر

خط، معماری و نقوش هندسی و نقوش عربی و اصیل ایرانی در امارات رواج دارد. گالریها و موزه‌های هنری در امارات، هنر اسلامی، ازجمله آثار سنتی و معاصر را به نمایش می‌گذارند.

نظام آموزشی

دانشگاه خلیفه در ابوظبی امارات متحده عربی

برنامه‌های آموزشی مدارس دولتی در امارات متحده عربی بر اساس ارزش‌ها و اهداف توسعه این کشور تدوین می‌شوند. زبان اصلی آموزش در این مدارس، عربی و زبان انگلیسی به‌عنوان زبان دوم مورد استفاده است. دانش‌آموزان اماراتی می‌توانند به صورت رایگان در مدارس دولتی ثبت‌نام کنند. مدارس خصوصی نیز در امارات تابع ۳ نوع نظام آموزشی ازجمله نظام آموزشی منطبق بر نظام آموزشی کشورهای مقیم، نظام آموزشی امارات و نظام آموزشی ویژه هستند. در برنامه اصلاحی نظام آموزش و پرورش این کشور، روش‌های تعاملی یادگیری جایگزین رویه‌های پیشین شده و آموزش زبان انگلیسی با دروسی مانند ریاضی و علوم تلفیق گردیده است. بر اساس این برنامه، تحصیل در مقاطع ابتدایی و متوسطه تا پایان کلاس نهم اجباری است و این مدل شامل فرآیندی چهارمرحله‌ای به مدت ۱۴ سال است.

دانشگاه زاید در سال ۱۹۹۸م به‌عنوان مرکز تخصصی آموزش زنان تأسیس شد و امروزه به پردیس‌هایی برای مردان و زنان گسترش یافته است. بر اساس آخرین رتبه‌بندی جهانی QS در سال ۲۰۲۷م، ده دانشگاه برتر امارات متحده عربی به این شرح هستند: دانشگاه خلیفه در رتبه نخست و در جایگاه ۱۴۷ جهان، دانشگاه امارات متحده عربی در رتبه ۲۱۷ جهان، دانشگاه آمریکایی شارجه در رتبه ۲۵۸، دانشگاه شارجه در رتبه ۲۸۳، دانشگاه ابوظبی در رتبه ۳۴۸، دانشگاه عجمان در رتبه ۳۹۷، دانشگاه العین در رتبه ۵۵۹، دانشگاه زاید در رتبه ۵۸۸، دانشگاه آمریکایی رأس‌الخیمه در رتبه ۶۰۸ و دانشگاه کانادایی دبی در رتبه ۶۱۶ جهان جای گرفته‌اند.

رسانه

رسانه‌های امارات متحده عربی عمدتاً در مالکیت دولت یا گروه‌های نزدیک به آن هستند و روزنامه‌های روزانه‌ای چون الخلیج، منتشرشده در شارجه، الاتحاد وابسته به گروه ابوظبی، خلیج تایمز و نشریات انگلیسی‌زبان تأثیرگذاری چون گلف تودی و نشنال را شامل می‌شود. این بخش، هم‌زمان با تغییرات اقتصادی، شاهد رشد بوده، به‌گونه‌ای که در سال ۲۰۲۵م درآمد صنعت سینما از مرز ۷۳۴ میلیون درهم فراتر رفته و بخش بازی‌های دیجیتال نیز به درآمدی بالغ بر ۲٫۷ میلیارد درهم دست یافته است. روزنامه‌های انگلیسی زبان مهم در این کشور شامل گلف نیوز پر تیراژترین روزنامه است. تعدادی از سازمان‌های خبری بین‌المللی از جمله رویترز، آسوشیتدپرس، فرانس‌پرس، بلومبرگ، داو جونز نیوزوایرز، سی‌ان‌ان و بی‌بی‌سی، در شهرک رسانه‌ای دبی حضور دارند. خبرگزاری وام (WAM) در راستای روابط تازه با اسرائیل، در سال ۲۰۲۱م سرویس خبری خود را به زبان عبری راه‌اندازی کرده است.

نظارت بر رسانه در کشور امارات تحت کنترل دولت قرار دارد و این صنعت رو به رشد، در فضایی محدودکننده فعالیت می‌کند. یک گزارش در سال ۱۳۹۱ش حاکی از نقش مطبوعات وابسته به دولت در حملات علیه فعالان حقوق بشری و بازداشت دست‌کم ۹۴ نفر به اتهام ارتباط با گروه‌های مخالف است. سازمان‌های بین‌المللی این اقدامات را محکوم کرده و نسبت به تشدید قوانین نظارتی و ممنوعیت تجمعات اعتراضی در امارات هشدار داده‌اند. قانون جرایم سایبری، هرگونه محتوای منتقدانه یا مغایر با ارزش‌های ملی و امنیت را پیگرد قانونی می‌کند و هرگونه نقد نسبت به مقامات سیاسی و مشکلات اقتصادی کشور را ممنوع ساخته است. امارات در شاخص‌های جهانی آزادی مطبوعات، در زمره کشورهایی با فضای رسانه‌ای بسیار محدود قرار گرفته است؛ به‌گونه‌ای که سازمان گزارشگران بدون مرز، آن را در رتبه ۱۵۸ جهان از ۱۸۰ کشور در سال ۲۰۲۵م قرار داده است. امارات اولین کشور عرب‌زبان شد که حداقل سن استفاده از رسانه‌های اجتماعی را تعیین می‌کند. بر اساس این قانون، کودکان زیر ۱۵ سال از ایجاد یا استفاده از هرگونه حساب کاربری در پلتفرم‌های اجتماعی منع شده‌اند.

نظام اقتصادی

موزه لوور ابوظبی، یکی از مهم‌ترین اماکن گردشگری امارات متحده عربی، با طراحی ژان نوول، ۲۰۱۷.

در دوران معاصر، امارات با اتکا به درآمدهای نفتی که از دههٔ ۱۹۶۰م به‌دست‌آورد، زیرساخت‌های خود را ایجاد کرد و پس از استقلال، به یکی از بازیگران تأثیرگذار منطقه‌ای تبدیل شد. اقتصاد امارات متحده عربی، مبتنی بر مدلی متنوع و فراتر از درآمدهای نفتی، با تکیه بر مرکزیت تجاری و با ثبات نسبی است. بخش غیرنفتی بیش از ۷۰٪ از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد و این کشور در دو دههٔ اخیر بر پایهٔ ثبات سیاسی، خدمات مالی، گردشگری، تجارت جهانی و جذب سرمایهٔ خارجی رشد کرده است. بازار کار این کشور شامل مشاغل پردرآمد در حوزه‌های مالی، فناوری اطلاعات، پزشکی، مهندسی و نیروی هوایی تا مشاغل خدماتی و کارگری می‌شود. دولت امارات حداقل یا حداکثر حقوقی برای کارکنان خود تعیین نکرده و میزان درآمد بر اساس عقد قراردادهای کاری و توانایی مذاکره افراد تعیین می‌شود. شاخص‌هایی نظیر رشد تولید ناخالص داخلی، درآمدهای تجاری غیرنفتی، گردشگری، جذب سرمایه‌های خارجی، کارآفرینی، فناوری‌های صنعتی و نرخ پایین بیکاری، در کنار افزایش اشتغال مهاجران، توسعهٔ مشاغل جوانان و ارتقای استانداردهای رفاه اجتماعی، از مهم‌ترین عوامل توسعهٔ انسانی امارات محسوب می‌شوند.

گزارش‌ها نشان می‌دهد که دولت امارات در راستای جلب سرمایه‌گذاری خارجی و دستیابی به شاخص‌های توسعه پایدار، اقداماتی را برای بهبود وضعیت حقوق بشر و انجام اصلاحات در پیش گرفته است. این اقدامات، همزمان با تلاش برای هماهنگی با افکار عمومی جهانی، بخشی از راهبرد گسترش روابط سیاسی و اقتصادی با کشورهای غربی توصیف شده است.

در حوزهٔ روابط اقتصادی با ایران، با وجود اختلافات سیاسی، دو کشور با استفاده از دیپلماسی اقتصادی، همکاری‌های تجاری و سرمایه‌گذاری را دنبال کرده‌اند. موقعیت گلوگاهی امارات برای صادرات مجدد کالاهای ایرانی، حضور گستردهٔ تجار و شرکت‌های ایرانی، سرمایه‌گذاری متقابل، نیازهای اقتصادی و بهره‌مندی امارات از دورزدن تحریم‌های ایران، از دلایل اصلی این همکاری بوده‌اند. با این حال، سیاست اقتصادی مبتنی بر وابستگی متقابل نامتقارن با ایران، هم‌زمان با زمینه‌سازی برای کنشگری تهاجمی امارات، آن را در معرض ریسک تعرفه‌های احتمالی آمریکا نیز قرار داده است. امارات همواره یکی از پنج شریک اصلی تجاری ایران و به‌طور خاص شریک دوم بوده است؛ هرچند جنگ رمضان در این جایگاه تغییراتی ایجاد کرد و تصویر پناهگاه امن اقتصاد و تجارت دربارهٔ امارات کمرنگ شده است.

سلامت و درمان

نظام سلامت امارات متحده عربی ساختاری ترکیبی و چندسطحی دارد که در آن بخش‌های دولتی، خصوصی و مناطق آزاد به موازات یکدیگر فعالیت می‌کنند. وزارت بهداشت و پیشگیری به‌عنوان نهاد فدرال، مسئولیت سیاست‌گذاری کلی و ارائه خدمات پایه را بر عهده دارد. در کنار این نهاد فدرال، امارت‌های ابوظبی با اداره سلامت ابوظبی، دبی با سازمان بهداشت دبی و شارجه دارای نهادهای نظارتی مستقل هستند که به تنظیم و ارائه خدمات در حوزه‌های تحت مدیریت خود می‌پردازند. امید به زندگی در کشور امارات به ۷۶٫۸ سال رسیده است. با این حال، گذار اپیدمیولوژیک به سمت بیماری‌های غیرواگیر، چالش اصلی پیش‌روی این نظام است؛ به‌گونه‌ای که بیماری‌های غیرواگیر ۷۷٪ از کل مرگ‌ومیر را تشکیل می‌دهند.

ورزش

مسابقات شترسواری در جشنواره العین، امارات متحده عربی، ۶ ژوئیه ۲۰۲۵.

ورزش ملی در امارات متحده عربی، فوتبال است که با حمایت امیران و وجود باشگاه‌ها و سه تیم الاهلی، الجزیره و العین فعالیت می‌کند. ورزش‌های سنتی نظیر شترسواری، شاهین‌بازی، اسب‌دوانی، غواصی آزاد، سالوکی، تیراندازی، گاوبازی و مسابقه قایق‌های بادبانی نیز از میراث بادیه‌نشینی و سنتی حفظ شده و مورد حمایت حکومت قرار دارند. امارات در سال ۱۹۹۶م میزبان جام ملت‌های آسیا بود که توانست به فینال این رقابت‌ها راه پیدا کند. این کشور در سال ۲۰۱۹م نیز میزبان جام ملت‌های آسیا بود.

منابع

• «آداب و رسوم کشورهای مختلف در عید فطر در جهان». وب‌سایت خبربان. ۲ اردیبهشت ۱۴۰۲. دریافت‌شده در ۱۶ تیر ۱۴۰۵.
• «آشنایی با کشور امارات متحده عربی». وب‌سایت مجمع جهانی شیعه‌شناسی. دریافت‌شده در ۲ تیر ۱۴۰۵.
• «آشنایی با ورزش‌های سنتی امارات». وب‌سایت دیار رنت. ۱۹ شهریور ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• آقاملایی، نجمه (۱۳۹۰). «بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس». پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی.
• «آمریکا، بیش از ۱۶ میلیارد دلار سلاح به امارات و کویت می‌فروشد». خبرگزاری صدا و سیما. ۱۶ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۱۵ تیر ۱۴۰۵.
• ابن‌اثیر، علی‌بن‌محمد (۱۳۶۷). الکامل فی التاریخ. قم: اعلمی.
• «اذعان ۲ مقام آمریکایی به ارسال گنبد آهنین از اسرائیل برای امارات». خبرگزاری فارس. ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• ارزانی، حبیب‌رضا؛ کشاورز، زهرا سادات (۱۳۹۵). «شیعیان امارات متحده عربی». مطالعات ایرانی. چهاردهم (پنجاه و چهار): ۶۳–۹۴.
• ابن‌صرای، حمدمحمد (۱۹۹۹). «مسمیات قدیمة لعمان». مؤتة للدراسات الإنسانیة والاجتماعیة. چهاردهم (چهارم): ۴۳–۶۹.
• اعتضادپور، ناهید (۱۳۸۵). «خدمات سلامت در امارات متحد عربی». تأمین اجتماعی. هشتم (سه و چهار): ۲۹۵–۳۱۵.
• «اعمال محدودیت برای عزاداران حسینی (ع) در امارات؛ تکرار وقایع ۸۸». پایگاه خبری تحلیلی تابناک. ۲۳ تیر ۱۴۰۳. دریافت‌شده در ۸ تیر ۱۴۰۵.
• «افتتاح اولین کنیسه در ابوظبی در میان انتقادات گسترده!». شبکه خبری العالم. ۲۹ بهمن ۱۴۰۱. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «افتتاح عبادتگاه مشترک اسلامی، مسیحی و یهودی در امارات». پایگاه خبری تحلیلی عصر ایران. ۲۹ بهمن ۱۴۰۱. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «افزایش بی‌سابقه طلاق در امارات عربی متحده». خبرگزاری صدا و سیما. ۱۸ بهمن ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان | حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران». پایگاه خبری تحلیلی ایراف. ۹ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۱۵ تیر ۱۴۰۵.
• «امارات متحده عربی کشوری با ۵ هزار مسجد توریستی + تصاویر». خبرگزاری فارس. ۲۱ آبان ۱۳۹۱. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «امارات متحده عربی چگونه تأسیس شد؟». پایگاه خبری تحلیلی فرارو. ۱۲ آذر ۱۳۹۷. دریافت‌شده در ۲ تیر ۱۴۰۵.
• «امارات؛ شریک تجاری همیشگی ایران/حرکت به سمت تجارت ۴۰ میلیارد دلاری». خبرگزاری مهر. ۲۲ بهمن ۱۴۰۰. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.
• «امارات سفارت خود در ایران را بست». خبرگزاری تسنیم. ۱۰ اسفند ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.
• «امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی». وب‌سایت ایکراسنس. دریافت‌شده در ۱۶ تیر ۱۴۰۵.
• «امارات مخفیانه به حملات اسرائیل و آمریکا به ایران پیوست/ حمله به «جزیره لاوان» کار امارات بود». پایگاه خبری تحلیلی تابناک. ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «امارات میزبان جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹ شد». پایگاه خبری تحلیلی فرارو. ۱۸ اسفند ۱۳۹۳. دریافت‌شده در ۱۶ تیر ۱۴۰۵.
• «امارات هم وارد چرخه محدودیت شبکه‌های اجتماعی شد». خبرگزاری ایسنا. ۲۹ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• امامزاده شوشتری، سیدعلی؛ نواب، سیدابوالحسن؛ شریعتمداری، حمیدرضا (۱۴۰۱). «بررسی الگوی ارتباطی شیعیان امارات متحده عربی در تعامل با جامعه غالب». شیعه‌پژوهی. نهم (بیست و سوم): ۶۵–۸۵.
• «امیران عرب در کجا آموزش نظامی می‌بینند؟». پایگاه خبری تحلیلی فرارو. ۵ شهریور ۱۳۹۳. دریافت‌شده در ۱۵ تیر ۱۴۰۵.
• «القضاء الاتحادی». وب‌سایت البوابة الرسمیة لحکومة دولة الإمارات العربیة المتحدة (UAE Government Portal) (به العربية). ۲۱ نوامبر ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۵.
• «اولین سند عملیات آفندی امارات و عربستان علیه ایران». خبرگزاری فارس. ۱۳ فروردین ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «اینجا ایران نیست!/ معماری اصیل ایران در دبی (+عکس)». پایگاه خبری تحلیلی عصر ایران. ۸ آبان ۱۳۹۶. دریافت‌شده در ۱۶ تیر ۱۴۰۵.
• «ائتلاف نظامی هند و امارات مقابل محور پاکستان-عربستان». خبرگزاری فارس. ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۱۵ تیر ۱۴۰۵.
• «با فرهنگ و رسوم مردم دبی آشنا شوید». وب‌سایت آژانس ستاره ونک. ۲۷ تیر ۱۴۰۳. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»». وب‌سایت مسیر اقتصاد. ۲ دی ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۱۶ تیر ۱۴۰۵.
• بی‌نام (۱۳۷۵). «آموزش و پرورش در کشورهای دیگر: نظام آموزش و پرورش در امارات متحده عربی». رشد معلم. پانزدهم (صد و بیست و چهار): ۲۴–۲۶.
• «پایداری افزایش قیمت‌های سوخت، مواد غذایی و پروازها در جهان». خبرگزاری تسنیم. ۲۶ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «تاریخ نفت امارات». وب‌سایت میز نفت. ۲۹ فروردین ۱۴۰۳. دریافت‌شده در ۱۳ تیر ۱۴۰۵.
• ترابی، فاطمه؛ فراش خیالو، نورالدین (۱۳۹۹). «بررسی و مقایسه روند کاهش باروری در کشورهای آسیایی با استفاده از تحلیل پیشینه واقعه». مطالعات راهبردی زنان. بیست و سوم (نود): ۷–۳۷.
• «ترکیب جمعیت امارات در ابتدای سال ۲۰۲۳» (PDF). وب‌سایت وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران. دریافت‌شده در ۳ تیر ۱۴۰۵.
• ««ترند طلاق»؛ معضل تازه کشورهای خلیج فارس و افزایش چشمگیر نرخ طلاق در این کشورها». پایگاه خبری تحلیلی شفقنا. ۲۳ مرداد ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «تماس تلفنی مقامات ایران و امارات بعد از جنگ». پایگاه خبری تحلیلی شرق. ۲۶ فروردین ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۱۵ تیر ۱۴۰۵.
• «توافق ابراهیم؛ خروج همکاری‌های امنیتی امارات و اسرائیل از سایه». خبرگزاری ایرنا. ۱۲ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «توهم «اسپارتای کوچک» در میدان بزرگان؛ چرا بازی ابوظبی به بن‌بست رسید؟». خبرگزاری خانه ملت. ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «تهدید ترامپ علیه شرکای تجاری ایران چقدر عملی است؟ / هند و امارات هدف تنبیه‌های آمریکا قرار می‌گیرند». پایگاه خبری تحلیلی خبر آنلاین. ۲ اسفند ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.
• جالینوسی، احمد؛ رستمی، طیبه (۱۳۹۵). «بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی». مطالعات خلیج‌فارس. دوم (سه): ۷۶–۸۹.
• «جریمه ۲۰۰ هزار درهمی امارات برای منتشرکنندگان ویدئوی انفجارها». پایگاه خبری تحلیلی شرق. ۱۳ اسفند ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «جغرافیای جهان تشیع». وب‌سایت دانشگاه ادیان و مذاهب. ۲۶ دی ۱۴۰۱. دریافت‌شده در ۳ تیر ۱۴۰۵.
• «جهان هرگز سیاه و سفید نیست: امارات چگونه روابط خود را با ایالات متحده، روسیه و چین توسعه می‌دهد». وب‌سایت ایراس. ۳ مرداد ۱۴۰۲. دریافت‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۵.
• «چرایی تغییرات سیاسی در کابینه دولت امارات متحده عربی / ماجراجویی‌های نظامی ابوظبی و دردسرهای امنیتی برای دبی». پایگاه خبری تحلیلی باشگاه خبرنگاران جوان. ۲۵ تیر ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.
• «چه کشورهایی وزیر هوش مصنوعی دارند؟». پایگاه خبری تحلیلی تابناک. ۱۰ دی ۱۴۰۳. دریافت‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۵.
• «حمله گسترده رسانه‌های اماراتی به فعالان حقوق بشر». پایگاه خبری شبکه العالم. ۲۰ اسفند ۱۳۹۱. دریافت‌شده در ۱۸ تیر ۱۴۰۵.
• حنفی، علی (۱۴۰۴). «تحلیل زمانی-مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی». پژوهشنامه علوم دفاعی. پنجم (یکم): ۹۰–۱۱۲.
• خسروی، مصطفی (۱۳۹۷). «عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری اسلامی ایران و امارات عربی متحده». پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی.
• «خشم و نگرانی از افشای سفر جنجالی محرمانه نتانیاهو به امارات». خبرگزاری ایرنا. ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «خلاصه‌ای از مهم‌ترین تحولات در کشور امارات». وب‌سایت گوتوتی آر. ۹ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۲ تیر ۱۴۰۵.
• «در مورد توافق اسرائیل و امارات در ویکی تابناک بیشتر بخوانید». پایگاه خبری تحلیلی تابناک. ۲۳ مرداد ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «درآمد مشاغل مختلف در امارات چقدر است؟». وب‌سایت حامی مهاجر. ۲۴ مهر ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «درخواست غرامت ایران از کشورهایی که در جنگ رمضان نقش داشتند». خبرگزاری فارس. ۲۵ فروردین ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «دستور دولة الإمارات العربیة المتحدة». وب‌سایت تشریعات الإمارات العربیة المتحدة (به العربية). ۱ ژوئیه ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۵.
• دهخدا، علی‌اکبر (۱۳۷۲). لغت‌نامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران.
• «رده‌بندی جهانی آزادی رسانه در سال ۲۰۲۴ - روزنامه‌نگاری زیر فشار سیاسی». website RSF. دریافت‌شده در ۱۸ تیر ۱۴۰۵.
• «رسوم و آیین‌های خاص مردم امارات در ماه رمضان». پایگاه خبری تحلیلی میدل ایست نیوز. ۲۱ فروردین ۱۴۰۱. دریافت‌شده در ۱۶ تیر ۱۴۰۵.
• «رنکینگ جهانی QS». وب‌سایت گوتوتی آر. ۳ تیر ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «روز میلاد پیامبر اعظم در تمامی کشورهای اسلامی به جز عربستان تعطیل رسمی است». پایگاه خبری تحلیلی قدس. ۱۴ دی ۱۳۹۳. دریافت‌شده در ۱۶ تیر ۱۴۰۵.
• «زنان امارات در دوران گذار». پایگاه خبری تحلیلی همشهری آنلاین. ۵ آذر ۱۳۹۵. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «زندگینامه شیخ زاید| بنیانگذار امارات». خبرگزاری ایلنا. ۲۷ بهمن ۱۴۰۱. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «سفرهای مخفیانه رئیس موساد به امارات در طول جنگ». پایگاه خبری تحلیلی تابناک. ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «سکان الإمارات العربیة المتحدة (مباشر)». website Worldometer (به العربية). دریافت‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۵.
• «سیاست و حکومت در امارات عربی متحده». پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه. ۲۰ شهریور ۱۳۸۷. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.
• «سیاسی، تاریخچه امارات، اطلاعات کلی دربارهٔ امارات». وب‌سایت سفارت جمهوری اسلامی ایران ابوظبی. دریافت‌شده در ۳ تیر ۱۴۰۵.
• «شغل‌های پردرآمد در دبی + درآمد ۲۰۲۶». وب‌سایت نیووی. ۲۶ تیر ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «شهرهای امارات». وب‌سایت نیووی. ۳۰ تیر ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۳ تیر ۱۴۰۵.
• عبیدیان، محمدرضا؛ مرزبانی، فروزان (۱۴۰۳). «شاخص‌های مؤثر در توسعه اقتصادی امارات متحده عربی و گذر از رکود اقتصادی ناشی از بحران کرونا». مطالعات اقتصاد سیاسی بین‌الملل. هفتم (دو): ۹۷–۱۱۶.
• «عربستان از حملات مخفیانه امارات به ایران شکایت دارد». خبرگزاری ایسنا. ۹ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «عصر جدایی عربستان از امارات!». پایگاه خبری تحلیلی تابناک. ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۵.
• غلام‌نیا، هادی؛ پیرمحمدی، سعید (۱۳۹۹). «تحول در سیاست منطقه ای امارات متحده عربی؛ رهیافت محمد بن زاید». آفاق امنیت. سیزدهم (چهل و نهم): ۱۱۵–۱۴۵.
• «فرمان رئیس امارات برای تعیین اعضای مجلس ملی فدرال». خبرگزاری فارس. ۲۱ آبان ۱۳۹۸. دریافت‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۵.
• «کارآفرینان زن در امارات متحده عربی / سهم زنان در نیروی کار افزایش یافت». پایگاه خبری تحلیلی تجارت نیوز. ۱۲ شهریور ۱۴۰۳. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• کوهکن، علیرضا؛ مختاری، مجید (۱۴۰۳). «نقش اقتصاد و روابط تجاری دوجانبه در سیاست خارجی امارات متحده عربی در قبال جمهوری اسلامی ایران از 1992 تا 2022». سیاست خارجی. سی و هستم (یک): ۸۷–۱۱۴.
• «مجلس الوزراء». وب‌سایت البوابة الرسمیة لحکومة دولة الإمارات العربیة المتحدة (UAE Government Portal) (به العربية). دریافت‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۵.
• «محدودیت جدید دیجیتال در امارات/ دسترسی به شبکه‌های اجتماعی برای این گروه سخت شد». وب‌سایت دنیای اقتصاد. ۲۹ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۱۸ تیر ۱۴۰۵.
• «محرمانه/ روزنامه نشنال». خبرگزاری ایرنا. ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۷. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی». وب‌سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۰ خرداد ۱۴۰۵. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• مظفری، مهدی (۱۳۵۷). امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی. ترجمهٔ مهدی مظفری. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی. شابک ۹۷۸۶۰۰۵۸۸۰۰۷۶.
• موسوی، سید حسین (۱۴۰۵). «جنگ رمضان و پیامد‌های آن». شبکه شرق. دریافت‌شده در ۲۰ تیر ۱۴۰۵.
• موسوی کردمیری، سیدحسین؛ سیمبر، رضا (۱۴۰۳). «دیپلماسی اقتصادی ایران و امارات متحده عربی: تحلیلی بر تعاملات دوجانبه (2023-2015)». تعاملات دیپلماتیک. دوم (هفت): ۷۷–۱۳۲.
• «مهم‌ترین مطالب روزنامه‌های امارات». خبرگزاری ایرنا. ۵ آذر ۱۳۸۷. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «مهم‌ترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات». وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح. ۱۳ اسفند ۱۳۹۷. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• میرفخرایی، سیدحسن (۱۴۰۳). «سیاست نگاه به شرق امارات متحده عربی در بستر تحول موازنه قوای منطقه ای پس از ۲۰۱۵». پژوهش‌های بین‌الملل. چهاردهم (یک): ۱۷۱–۱۹۰.
• «نرخ باروری امارات که در ۲۰۱۲ حدود ۵٫۴ فرزند بود». website Facebook ایرانیان امارات. دریافت‌شده در ۲ تیر ۱۴۰۵.
• «نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم‌ها و امیدها». وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح. ۲ شهریور ۱۳۹۸. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۵.
• «نگاهی به نظام آموزشی کشور امارات متحده عربی». وب‌سایت دفتر انتشارات و فناوری آموزشی. ۹ آبان ۱۳۹۱. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «نگاهی بر مساجد امارات متحده عربی». خبرگزاری ایکنا. ۴ تیر ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «نمایندگان امارات در لیگ قهرمانان مشخص شدند/ الاهلی در جام باشگاه‌های جهان». خبرگزاری مهر. ۴ خرداد ۱۳۸۸. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.
• «نیروهای مسلح امارات عربی متحده» (PDF). وب‌سایت جماران. ۲۰ آذر ۱۳۹۶. دریافت‌شده در ۱۵ تیر ۱۴۰۵.
• «نیروهای نیابتی امارات در سودان و یمن/ آیا «لیبی‌سازی» سودان به سود اعراب خلیج فارس است؟». پایگاه خبری تحلیلی تابناک. ۱۲ آذر ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۱۵ تیر ۱۴۰۵.
• «وزیر زن در امارات با تنها ۲۲ سال سن». خبرگزاری جمهور. ۲۱ شهریور ۱۳۹۶. دریافت‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۵.
• هدایتی، محمدرضا؛ پورشیرمحمدی، امیر (۱۴۰۳). «استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس». آفاق امنیت. هفدهم (شصت و پنج): ۱۴۳–۱۷۹.
• «یک مقام اماراتی تشکیل احزاب سیاسی در کشورش را منتفی دانست». خبرگزاری ایرنا. ۲۰ اردیبهشت ۱۳۸۵. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.
• «۱۳ مانع تجارت با شریک دوم». روزنامه دنیای اقتصاد. ۱۲ بهمن ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۵.
• «۷۳۴ میلیون درهم إیرادات السینما فی الإمارات». وب‌سایت الهیئة الوطنیة للإعلام (به العربية). ۱۶ ژوئن ۲۰۲۶. دریافت‌شده در ۷ تیر ۱۴۰۵.

• Abed, Ibrahim; Hellyer, Peter (2001). United Arab Emirates: A New Perspective (به انگلیسی). London: Trident Press Ltd.
• "About UAE Year Of". website UAE Year Of (به انگلیسی). 6 November 2025. Retrieved 7 July 2026.
• "Advanced training, weaponry highlight long-standing ties between US, UAE". website Citadel (به انگلیسی). 5 March 2024. Retrieved 9 July 2026.
• Alshafiei, Salem (2007). "The History of Transport in the United Arab Emirates". Academic thesis, Newcastle University, School of Architecture, Planning and Landscape (به انگلیسی).
• Al Fahim, Maha; Darwish, Ebtihal; Al-Zaabi, Farah Saeed Mohammad (2026). Al-Shamsi, ed. Healthcare in the United Arab Emirates (به انگلیسی). Singapore: Springer.
• "UAE state-news agency WAM launches service in Hebrew". website Arabnews (به انگلیسی). 7 April 2021. Retrieved 28 June 2026.
• "Archaeology Conference 2023 highlights historical significance of Al Ain City". website Zayed National Museum (به انگلیسی). 20 November 2003. Retrieved 5 July 2026.
• "ASIA/ARAB EMIRATES - The Minister of tolerance presides over the official opening of the Christian archaeological site of Sir Bani Yas". website Agenzia fides (به انگلیسی). 14 June 2019. Retrieved 5 July 2026.
• Bretzke, K and et.al (2026). "Evidence from Buhais Rockshelter for human settlement in Arabia between 60,000 and 16,000 years ago". Nature Communications (به انگلیسی).
• Carter, Robert Andrew and et.al (2020). "The rise and ruin of a medieval port town: A reconsideration of the development of Julfar". Arabian Archaeology and Epigraphy (به انگلیسی).
• "'Hope' turns into a reality as UAE leads Arab march to Mars". website Saudi Gazette (به انگلیسی). 9 February 2021. Retrieved 5 July 2026.
• "Foreign Policy". website MOFA (به انگلیسی). Retrieved 5 July 2026.
• "European Interest in Ras Al Khaimah". website Department of Antiquities and Museums (به انگلیسی). 2021. Retrieved 4 July 2026.
• Heard-Bey, Frauke (1995). "Merchants and Ruling Families: Tribal Society and Its Change in Abu Dhabi and Dubai Emirates". J-STAGE (به انگلیسی).
• Heard-Bey, Frauke (2016). "The Tribal Society of the UAE and its Traditional Economy". Cambridge Core (به انگلیسی).
• "United Arab Emirates". website Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). 29 June 2026. Retrieved 5 July 2026.
• "Health Care". website MOFA (به انگلیسی). Retrieved 6 July 2026.
• "India-UAE moving towards strategic defence cooperation". website Hindustan Times (به انگلیسی). 6 May 2026. Retrieved 6 July 2026.
• Mansour, Ahmed (2018). The national policymaking style of the United Arab Emirates (به انگلیسی). Routledge: Taylor & Francis.
• "The New Gulf: More Modernity, Fewer Children". website Gulf House for Studies and Publishing (به انگلیسی). 18 June 2026. Retrieved 7 July 2026.
• "The United Arab Emirates (UAE): Issues for U.S. Policy". website Congressional Research Service (CRS) (به انگلیسی). 20 January 2026. Retrieved 9 July 2026.
• "The United Arab Emirates (UAE): Issues for U.S. Policy". website Congress.gov (به انگلیسی). 20 January 2026. Retrieved 9 July 2026.
• "Trump's Gulf Visit Ignites Record Military Sales and AI Infrastructure Boom". website Advisor Perspectives (به انگلیسی). 20 May 2025. Retrieved 9 July 2026.
• "One billion for six helicopters: UAE orders Chinook helicopters". website MILITARNYI (به انگلیسی). Retrieved 6 July 2026.
• "Perspective in uncertain times: Why the UAE's economic fundamentals remain strong". website Economy Middle East (به انگلیسی). 11 March 2026. Retrieved 7 July 2026.
• "The UAE involved in the conflict? Reports claim it secretly attacked Iran, hitting an oil refinery on an island in the Persian Gulf in April". website Futubull News (به انگلیسی). 12 May 2026. Retrieved 7 July 2026.
• "UAE announces initiatives to promote tolerance, coexistence, and happiness in world societies". website Ministry of Tolerance & Coexistence (به انگلیسی). 14 November 2018. Retrieved 5 July 2026.
• "U.A.E. leaving OPEC amid Middle East energy supply crunch". website CBC (به انگلیسی). 28 April 2026. Retrieved 5 July 2026.
• "UAE President, Indian Prime Minister witness exchange of several agreements, memoranda between two countries". website His Highness Sheikh Mohamed bin Zayed Al Nahyan (به انگلیسی). 19 January 2026. Retrieved 6 July 2026.
• "UAE marks 50 years of Armed Forces unification". website Aletihad (به انگلیسی). 6 May 2026. Retrieved 6 July 2026.
• "UAE government survey flags high salt, low vitamin D in local diets". website FoodNavigator-Asia (به انگلیسی). 21 January 2006. Retrieved 6 July 2026.
• "UAE declares 2026 Year of the Family". website Kabar - National News Agency of the Kyrgyz Republic (به انگلیسی). 11 November 2025. Retrieved 7 July 2026.
• "UAE President announces 2026 as 'Year of family'". website Khaleej Times (به انگلیسی). 6 November 2025. Retrieved 7 July 2026.