ایران در دوران صفویه: تفاوت میان نسخه‌ها

ایرانیان بسته به منطقه، سطح سواد و میزان تدین خود، از چهار نظام درمانی برای مداوا استفاده می‌کردند: [[طب سنتی ایران|طب سنتی]]؛ طب با رویکرد اسلامی؛ درمان‌های عامیانه و تجربی؛ درمان‌های ماورایی و طب نوین کیمیایی.<ref>[https://journals.urd.ac.ir/article_167882_9e296908a3b5db8cbd386ecbd8b5ba43.pdf بهشتی، تاریخ درمانگری در ایران عصر صفوی با تأکید بر نقش دین و علمای اسلامی، ۱۴۰۲ش، ص۳۵-۳۷.]</ref> افزون‌بر روش‌های طبیعی درمانگری، اسلوب درمانگری ماورایی نیز نزد ایرانیان جایگاه قابل‌قبولی داشت؛<ref>[https://journals.urd.ac.ir/article_167882_9e296908a3b5db8cbd386ecbd8b5ba43.pdf بهشتی و همکاران، «تاریخ اجتماعی روش‌های درمانگری ماوراییِ ایرانیانِ روزگارِ صفوی»، ۱۴۰۱ش، ص۳۴۳.]</ref> ازجمله دعانویسی و [[تعویذ]] و رُقیَه، [[چشم‌زخم]]، [[طلسم]] و [[جادو]] و [[علوم غریبه]]، روح و [[جن]] و پری‌درمانی، [[زیارت]] و [[توسل]] و [[تربت امام حسین|تربت‌درمانی]]، [[نذر|نذردرمانی]]، [[صدقه]]، نیایش‌درمانی، استشفا به قرآن، استخاره برای درمان، استشفا به نیروی شاهی، اجرام آسمانی و روش‌های خرافی.<ref>[https://journals.urd.ac.ir/article_167882_9e296908a3b5db8cbd386ecbd8b5ba43.pdf بهشتی و همکاران، «تاریخ اجتماعی روش‌های درمانگری ماوراییِ ایرانیانِ روزگارِ صفوی»، ۱۴۰۱ش، ص۳۲۴.]</ref>